Felsefe yapmaya devam. Özgür düşünce ortamını sağlayan felsefi düşünceye kim hayır diyebilir?

Düşünce alanını ve dil söylemlerini düzelterek akılcı birleştirici faaliyet alanı olan bir felsefe ile olmadıktan(düşünce yapısı) sonra hayat zaten kısır bir döngü yaşantıdan öteye gidemeyecektir, O nedenle kısır bir düşünce dilden çıkmamalı,Felsefe yani düşünce alanında düşünür ve konuşurken çok dikkatli olmalıyız ,aman boş ver ağzımızdan çıktı nasıl olsa savı ile bu düşüncelerimiz pek güçlü ve yıkıcı olamaz dememek gerekir,anında düzeltmek gerekir. 

Bugün hayatımızın her alanında toplumsal yaşama , toplumsal yaşamdaki çeşitliliğe sahip çıkarak, yabancılaşmış bireylerin düşüncelerinden uzak tutmalıyız, bize özgür düşünce veren Felsefe alanımızı.Kendi kısır döngü dünyasına kendi eli ile hapsolmuş ,dar düşünce yapısı ile hareket edenleri de kucaklayarak aramıza alarak yolumuza devam etmeliyiz.Yoksa herkes kendi fikrince hareket ederse, birlik beraberliği sağlayan bu düşünce akımında uzaklaşırsak Özgürlük adına herkesin tek başına felsefe yapmasını beklemek de doğru olmaz. 

Felsefe yani düşünce alanındaki sınırlarımız çok önemlidir,insanların sınırlarına müdahale etmeden her felsefe,düşünce zararsız bir felsefedir. Özgür düşünce ortamının sağlayan felsefi düşünceye kim hayır diyebilir, fikirsiz'lerden başka?Kim istemez toplumun ekonomik alanda dünyada en iyi durumunun iyi olması kim istemez?Zengin bir  coğrafyada yaşayan kültürel birikime sahip  olan insanların el ele olması kim istemez?Tabi fikirsiz'lerden başkası istemez!Devam edeceğiz.Selam ve dua ile...

Mehmet Aluç

Rahman’a teslimiyetle ol özgür

Nur Kuran İman ile olmalı kulun ölümü

Nur Kur’an Gül kokan Resul ile görmeli önünü

Rahman ile Kâbe’ye dönmeli yüzünü

Kur’an kardeşlik iman ile yıkmalı zulmü

Hak yolda olanın yönü çıkmaz kıraç çöle

Haydi, korkma yürü merhamet denilen göle

Nefis şeytana uyup ta olma sakın sen köle

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Elinde var mı senedin çıkman için yarına

Nefret kin ile sakın gitme aman ha yangına

Kuran Gül Resul ile kalmazsın her iki cihanda tek başına

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Ecele teslim olmayan var mı söylesin haydi

Nefret kin düşmanlığa cehennem için değer miydi?

Kur’an Resul iman tam duracağın yer idi

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Kul Mehmet’im Kuran ile Resul olsun aklında yolunda

Son nefeste taşı yanında ahirete var ol Rahmanın huzurunda

Ne gereği var nefis şeytan yolunda ölüm var onlarsız en sonunda

Rahman’a teslimiyetle ol özgür haydi çek bir besmele

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Merhamet'lerini İdam Etmişler-Öykü-

---

	Gece, sabaha doğru ezan ile nura bürünmüştü gerçi gökyüzü her zaman nurluydu, ezan okununca sanki daha nurlu oluyordu. Âlemin sırrına davet vardı, gönlü merhametle okşayan gülümseten, kırgın gönülleri barıştıran suskun sözlere çırpınarak yalnız ıpıssız kalan gönüllere, derman olan ezan ve Rahmana secde ile teslimiyetle, özgürlüğe çağrı vardı, ezan ile göz yüzünde dağıtılırken nasibini alanlara sürur(sevinç) dağıtıyordu. Can denilen gönül kuşu ile huşu içinde sabah namazını kıldıktan sonra, odun ateşinde demlenen çayı aldı, kırık dökük olmayan masasının başına geçti, ufak ufak yudumlamaya başladı. İçinden --Çok şükür yarabbim. Dedikten sonra, eline Kuranı kerimi alarak okumaya başladı. Okuduktan sonra duasını yaptı, soğuyan çayından bir yudum daha aldı. Bir anda tevekkül ’süz şükür ’süz geçen günleri aklına geldi, gözünden iki damla soğuk yaş masaya damladı. Birden yürekten irkilerek -Suphanallah dedi. Bardağında biten çayı doldurduktan dışarıda gelen kalabalık insanların sesi ile irkildi, pencerenin perdesini kaldırarak dışarıya baktı. Karşı apartmanın kapısı önünde, hararetli tartışarak gönüllerinde taht kurmuş oturan, şeytanın yardımı ile bir birlerini döven iki insanı ve seyirci kalan kalabalığı gördü. Onca kalabalık olan insanlar, sadece kavgayı seyir ediyor kendi aralarında neler olup bittiğini anlamaya çalışırken, onları ayırmanın telaşına düşmüyorlardı. Allah ile olmayanın, hür ve aklının salim sağlamda olamayacağını, şeytanın musallat edeceği gerçeğini görünce hemen sokağa fırladı, kavga edenler karşı komşu Ramazan bey ve Nusret amca idi, ellerinde sopalarla birbirlerine saldırarak kavga ediyorlardı. Ya Allah bismillah diyerek araya girdi, Avazı çıktığı kadar. -Allahu Ekber. Diyerek bağırdı. Kalabalık ve kavga eden Ramazan Bey ve Nusret amca bu nara karşısında oldukları yerde çivilenerek kaldılar. Şaşkın ve hayret içinde kalan Yusuf -Ey komşularım, neden kavga ediyorsunuz? Ey kalabalık komşularım, neden müdahale ederek ayırmıyorsunuz komşularınızı? Ses yoktu, herkes Yusuf’a bakıyordu. Yusuf -Neden kavga ederek, gönüllerinizi kırıyorsunuz ey komşularım? Allah ile Resul ile iman ile İhlas ile olsaydınız, Allah ve Resulünün komşu hakkındaki söylediklerini hatırlar hayâ ederdiniz. Zulmü, neden kendinize reva görüyorsunuz? Herkes, utanarak başını öne eğdi. Kavga edenlerin elindeki sopalar yere düştü. Tıngırtısı sokağı kapladı. -Bu derbeder halinize bakın duyun, bülbüller ağlıyor, neden içimizde yoktur tevekkül, bir anlık ok ile hayatına son verilen bu hayatı canı, kavga ile geçirmenin pişmanlığını yaşayacağınız o mezarda neden o mezarı nur ile gülümseme ile birbirinizi severek doldurmuyoruz, bana söyler misiniz canım komşularım? Bakın kâinata kimin için yaratıldı? Siz kavga edenler yarın elinizde alınacak olan dünya malı peşinde koşanlar için mi, gönülleri gülümsetmek için mi? Ses yoktu hiç kimsede. Kirpikleri ıslatan bu konuşma, herkesi yüreğinden vurmuştu. Nusret Amca’nın yanına yaklaştı, öne eğik başını eli ile kaldırarak. -Söyler misiniz, şu anda başını secde ile rahmanın huzurunda eğik olması gerekirken, neden böylesine bir günaha ve şeytana uyarak eğiyorsunuz? Söyle Nusret amca, derdiniz nedir söyler misin? Uzun süre sessiz kalan Nusret amca, titreyen mahcup sesi ile. -Şey… Evladım, pek önemli değil de… -Nusret amca, ben gelmesem kim bilir neler olacaktı, nasıl önemli değil diyorsun? -Şey evladım, komşum Ramazan evde çok gürültü yapıyor, çocukları yaramaz, sabahın erken saatinde ağlayarak bizi rahatsız ediyor. Bu sözden sonra kalabalıkta homurdanmalar başladı. -Evet, çok halı ramazan amca, bizlerde rahatsız oluyoruz. -Evet haklı. -Dün sabah eşim işe uğurlarken ta dördüncü kata kadar geliyordu bağırtıları. -Yok, yok komşu, bunlar komşularına hiç saygısı yok ayrıca çocuklarına terbiyede vermiyorlar. Yusuf -Komşularım canlarım, hep bir ağızdan konuşmayalım, Birde Ramazan kardeşimize soralım. Ramazan gözlerinde akan yaşları sildikten sonra. -Komşularım buraya taşınalı bir ay oldu, hiç kapımı çalanınız oldu mu? Hayır, söyler misiniz? Bu dünyada sağlıktan daha güzel ne vardır? Kalabalık sustu. Kimisi -Şimdi ne alakası var? -Saçmalamaya başladı, hem daha yeni geldiniz müsait olunca bir gün gelirdik. -Yok, yok komşu herhâlde evine giderken hoş geldin diye elimiz dolu gitmedik o nedenle mi? Yusuf -Devam et ramazan kardeşim -Buyurun evime gelin size durumu izah edeyim. Homurdanmalar başlayınca Yusuf -Haydi, komşular boş konuşmayın da buyurun Ramazan kardeşimin evine gidelim ve kavganın sebebini öğrenelim ve buna bir son verelim. Hep birlikte odaya girdiler. Ramazan -Buyurun arka odada yatan hasta lösemili her ağrısında feryat ederek sizi rahatsız eden kızımın yanına geçelim. Odadaki kalabalık bir” hasta lösemili her ağrısında feryat ederek sizi rahatsız eden kızımın “ anda bu sözü duydukları anda buza kesildi. Herkes zemheri ayazında dışarıda kalmış gibi donmuş kalmıştı. -Baş dönmesi kalbine giren sancılarla yavrum sizi rahatsız ediyor biliyorum, âmâ elimden ne gelir, maddi dururum da yok… Bu nedenle bu değiştirdiğim beşinci evim… Söyleyin en yapayım. Gözlerinde akan yaşlar ile yere yığılan Ramazanı, Yusuf kucaklayarak kanepenin üzerine oturttu. Komşuların gözlerinde yaş mahcup dut yemiş bülbül gibi susmuş başları önde içeride yatan saçları acıların kederi ile dağınık, acının korkusu ile yatan altı yaşlarındaki kız çocuğuna bakmaktan utanmanın pişmanlığını yaşıyordu. Yusuf birden. -Eyvah size eyvah bana, haydi okuyorum il dışında bugün geldim ben bekârım diye gidemedim ya sizler ya sizler ya sizler ne oldu bir aydır yeni taşınan komşuya ziyarete gelmiyor, hallerini sormadan… Gözlerinde akan gözyaşı ve hıçkırık ve kız çocuğunun acıklı hali konuşmasına izin vermedi. Kalktı kız çocuğunun yattığı odaya doğru yürüdü, vücudunda yaralar vardı, gönlüne bunu bilememenin küslüğü ile içinde kızarak yanına yaklaştı. Kız çocuğu kendisine yaklaşan Yusuf’u görünce gülümsedi. Gözlerinde damlayan yaşlar o anda çağlayan ırmağa döndü. Yaklaştı yanına oturdu, gözlerindeki yaşları silerek. -Senin adın nedir güzel kızım. Kız çocuğu gülümseyerek -Nilüfer amcacığım, hem sen neden ağlıyorsun? Şeninde mi, benim gibi ağrıların var amca. Benim kalbime her sabah ağrı giriyor biliyor musun amca. Odada buluna tüm komşuların dizlerindeki derman ve bağ çözülerek, yere diz çökerek yığılmalarına sebep oldu. Yusuf -Yok, kızım, biraz önce yüzümü yıkadım onda yaşlı kalmıştır. -Hem biliyor musun amca, babamda bazen yanına gelirken ağlıyor, gözlerim kapalı ama uyumuyorum hep görüyorum o damı yanıma gelirken yüzünü yıkıyor? Hıçkırıklara boğulan Yusuf -E…Ev… Evet, kızım, babalar yüzlerini bazen yıkar çocuklarının yanına gelirken, bazıları da benim gibi gözyaşı ile yıkar. -Neden ama sizin evde su akmıyor mu amca, bizde su var amca, sen bundan sonra gel elini yüzünü bizde yıka ağlama. Ben seni çok sevdim neden mi? -N…Neden? -Çünkü şimdiye kadar yanıma anne ve babamdan başkası gelmemişti de ondan ya… Yusuf sımsıkı hıçkırıkların eşliğinde Nilüfere sarılarak ağlamaya devam etti. Sanki yarasına peygamber çiçeği sarılmışta onun kokusunu ciğerlerine çekiyordu. Komşular şu anda şafağın karanlığında merhametlerini idam etmiş, merhametsiz kalmış gibi mahcup gözlerinde yaşlar ile sessizce konuşulanları dinliyorlardı. Biraz önce kavga anında yüreklerindeki hırs alevi sönmüş Nilüfer ve ramazanın perişan halini ve onlara yardım etmemenin hallerini soramamanın ateşi ile yürekleri kor alev yanıyordu. Şeytana uyarak kavgayı ayırmamanın seyirci kalmanın eyvah’ı sarmış yakıyordu sessiz sessiz. Yürekten tövbe ederek hallerini yüce Rahmana içlerinde arz ederken, Nusret amca Komşusu Ramazanın eline abanarak öpmeye çalışırken, Ramazan müdahale etti. Nusret amca -Evladım kusuruma bakma, hakkını helal et bağışla beni ne olursun, şeytana uydum… Ramazan -Estağfurullah amca, bak ismini daha bilmiyorum… -Nusret evladım Nusret. Başları önlerinde eğik olan komşular başlarını kaldırarak hep bir ağızda mahcup bir ses ile -Bizleri de bağışla… -Estağfurullah, bağışlamak Allah’a mahsus, ben kırgınlığımı unuttum bilene. Nilüfer babasına bağırarak -Babacığım babacığım, bu amcanın evinde su yokmuş Sözünü bitirmeden öksürük ile ağzında gelen kan ile nilüfer son nefesini, Yusuf’un kucağında gülümseyerek Allah’a teslim etti. Yusuf - İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi Raciûn diyerek, hıçkırıklarla devam etti ve tabi komşularda… Nilüfer hayata gözlerini yumarken oda içinde bulunanlar şafağın karanlığında vicdan ve merhametini idam edenlerin yüreğinde merhamet yeniden yaşamaya başlıyordu. Mehmet Aluç

  

Selam ve dua ile..

Rahman önünde eğil ol özgür

Rahmanın keremini lütfunu… Düşünerek edelim tevekkül Rahman ile olunca cümle işler olur kolay olamaz müşkül Gönüller toplansın Rahmanın etrafında kazan yeni teşekkül Güvenme gücüne kuvvetine, Zamanı gelince yok olur sanma kendini herkül Can dediğin bugün var yarın yok, Bir anlık ecel ile yok olan Haydi, durmayalım tevekkül edelim, Ne büyüktür Rahman suphanallah Dökülür damla damla ağlarken ihlasla tövbe ile cümle günah Uç kanatlı böcekler gibi tövbe kapısına, Sonrasında koş var Resul kapısına kavuşturur Rahman Onca beden sağlığına şükür et onca ter akmasın boşa, İman ile koş Tevekküle İman kapında gönlünde beklemez kapısın geç açmaya, Ömür solar aniden bir ok ile gidersin Gönlündeki iman üstünü örtme nefis şeytan dünya malı ile sen, Yanılırsın rezil rüsva olursun sanma gülersin Gel gönlüm koşalım Rahmana secde ile gürül gürül Akla zarar fikirsizlik kapısında beklemek imansızlık ile yok olmak Ne büyüktür Rahman Ne büyüktür keremi sonsuz Suphanallah Döker açtığı tövbe kapısı ile kulun günahını Kerim olan yüce Allah Bir bilsen durmazsın nefis şeytan kapısında ah bir bilsen ey kul Eyleme gönlünü kendine nefisle şeytanla mezar İman sarayında gez dolaş al gönlüne azar azar Dünyada değil ölünce girilir mezara Kalu belada ki akdine sadık ol haydi amil İman ile kul elbet olur kâmil Kıymet ver kullara ol kadri kıymet bilen, Rahmandır kuluna değer veren kadri cemil Bak kâinata Rahmet yağıyor nur nur Rahman Batındır dünya aklı anlaşılmaz ey kul Bahtı soldurur nefis şeytan imansızlık imandır sana okul Gönlündeki kabullenemediğin sızıya son ver imanla ey kul ol makul Dokunsun sana merhamet bırak kapatma kapını Vicdan ile donat yapısını Açılsın gönül gözü Yakar imansızlığın közü İman gönülde oku sen cüz cüz Olsun Rahman Resul yanında bakılacak sende yüz Lain iblis önünde eğilme Seni yaratan o değil Rahman önünde eğil Ezilme Rahman önünde eğil ol özgür Mehmet Aluç Batın: Allahü Teâlâ’nın Esmâ-i hüsnâsından (güzel isimlerinden). His (duyu) organları ile hissedilemiyen, hayâl gücü ile hayâl edilemeyen, akıl ile anlaşılamayan. Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki: Allahü Teâlâ Bâtındır. (Hadîd sûresi: 3) Teşekkül: Belli bir varlık ve biçim kazanma, kurulma, örgüt Amil: İslâmiyet’in emirlerini yapıp, yasaklarından sakınan Kadri: Değer, kıymet, onurla ilgili

  

TAHAMMÜLSÜZLÜK YANILGISI

TAHAMMÜLSÜZLÜK YANILGISI

Şeytan itaatsizdi olumsuz

Olumsuz

Sorumsuz

Tutumuz

Uyumsuz

Doyumsuz

Arsız

Coşkusuz

Hissizdi

Sevgiden habersiz

İsyan içindeydi

Vaaz geçendi

İtaat etmeyen

İtaat ettirmeyen oldu, isyanından sonra

Yokluğa gark oldu

Kovuldu

İtaat etmeyen yok oldu

Vaaz geçmek yokluktur

Bitmek tükenmek yok olmak

Neden hiçliğe koşulur

Hiç olanla neden arkadaş olunur

Madem özgürsün ey insan

İstediğini yapmaktan da özgürsün

Rahman Seçimlerimizde özgür bırakmış

İstediğin gibi yaşarsın neden fikrinde var aldanış

Neden bir başkasının özgürlüğünü kısıtlarsın

Dokunursun başkasının bağrına aldanışla aldatırsın

Ayrılıklarla örersin sözlerini

Sönükleşmenin közlerini tutarsın avcunda

Neden engel olursun yaşama, çıkarların doğrultusunda

Neden bırakmazsın özgürce yaşasın insan kendi rotasında

Neden sen hapiste değilken dünyanın her ucunda

Başkasını düşüncelerini kendi düşüncelerinin kabulü için

Kendi düşüncelerinle hapis edersin

Sen istediğin gibi düşünür iken neden gidersin tersin tersin

Yaşar iken pahalıya ödersin

Bırak karşındaki de istediği gibi yaşasın gülsün

İstediği gibi düşünsün

Yaşasın

Tahammülsüzlük niye

Saniye saniye

Bırak bir insanları otuz saniye

Sen özgür iradenle yaşar iken

Bırak karşındaki de özgür iradesi ile yaşasın

Nedir bu kin tahammülsüzlük ver yansın

Dünya geniş bırak herkes istediği gibi yaşasın

Seni dar eyleyen nedir

Sonumuz bir çukur mezar seni dürten nedir

Şeytan

Nefis

Arzuların

Sonunda sende bende herkes de girecek

Kaçış yok herkes ölecek

Öyleyse nedir bu tahammülsüzlük zehri

Düşüncen yanlış diyorsun

Neye göre yanlış

Kime göre yanlış

Neye göre doğru

Kime göre doğru

Kriterin nedir

Aklın mı

Düşüncene göre mi

Akıl sabit midir

Güneşi gördüğünde akıl sabah der

Akşamı gördüğünde akşam der

Ama bazen de sabahı görür akşam der

Akşamı görür sabah der

Sabit olan nedir

Allah’ın nizamı

Kelamı

Kuranı kerim

Peygamberin sünneti

Değişmez olan

İnsan aklı düşüncesi değişken

Kriterin nedir

Yanılgıdasın

Aklı kriter alırsan.

Allah ve Resulünü kriter alırsan doğru yoldasın

Birçok kişi kendi hayatını

Kendi ağzıyla olumsuzluğa götürmektedir

Yaşanılan güzelliği görmez insan

Allah ve Resulüne ulaşmak istemez

Bir feryat bırakır her gece feryat sız düşüncelerle

Yastığıma ilişik hüzünler biriktirir

Boğmaca gözyaşlarıyla

İnsanlar yaşadığı hayatın

Ve sahip olduğu değerlerin

Allaha teslimiyetin güzelliğinden habersiz

Gerçek değerini bilmedikleri için

Sahip olduğu mutlu hayatı

Mutsuz geçirmekteler

Sen bana lazımsın

Ben sana lazımım cansın

Sana git demiyorum

Sana gel de demiyorum

Gitmek için yıkmak için bahane arama

Bunu da sadece düşünceleri aracılığıyla

Kurdukları cümlelerin karanlık yazgısı ile

Etkisinde kaldıklarından olumsuzluğu yaşamaktalar

Yani iş insanın düşüncelerinde bitiyor

Birçok kişi sahip oldukları özelliklerin

Farkına varamazken sahip olamadığı

Özelliklerin farkına çok çabuk varabilmektedir

Bu durumda hayatlarını kendilerine

Zehir etmelerine yeterlidir

Sen olmayınca

Sen ben

Seni beni bırakalım

Biz olmayınca işte

Rüzgâr fayda etmiyor

Yağmur işlemiyor kâinata

Fırtınalar kâr etmiyor

Yalanlarımıza bakar mısınız

Ben Suçlu Değilim Hepsi Onları Suçu

Yarın Başlarım

Hata Yaparsam Mahvolurum

Yarın yapma

Bırak şeytanla arkadaşlığı

Bugün bırak hemen bırak

Koş Rahmana

Tövbe ile

Ben suçlu değilim bilmem neyin suçu

Bırak onun bunun suçlu olup olmadığını

Sen kendi suçuna bak

Hata yaparsan yap insan beşer şaşar

İnsanların gönlünü kırma

Yıkma

Öldürme

Hadi burada ölelim fikirsizlikle

Ölelim de ayrılıklar yolları kaplasın

Bilenin düşünde kâbus gördüğü fikirsizlikle ölelim mi

Atılıp dehlizlere sağanak sağanak yok mu olalım

Az sus ve de dinle

Kaç bütün kötü seslerden

Artık suskunlukla doğ

Dinle Rahmanı kâinatı kendini

Sus ki kelimelerinin çığlık sesini duy

Kelimesizlikle dolu düşüncelerinin çığlığını duy

Hapis olmayalım

İsimsiz düşüncelere hecelere

Özgürlüğe müdahale etme

Kapat gözlerimi kini unut dert eyleme

Sevilen en güzel gelişinle gel özgür iradenle gel

Kazınmışken zihnime şeytanın fikri sil de gel

Sana aşktan biçilen sevgi elbisenle gel

Baharı taşıdığın yüreğindeki merhametle gel

Yeterdir bütün hasretine gömdüğün

Düşüncesiz düşüncelerden sıyrıl da gel

Kim olursan ol gel

Bin defa tövbeni bozmuş olsan gel

Diyen Mevlana’nın gönül sözü ile gel

Mehmet Aluç

ARZULARININ ÇIKMAZ UÇURUMLARI

Düşlerimde sensizlikten acı bir feryat kopar
Düşlerimde sessizce uyanır seni ararım
Bitmeyen arzuların odamda çığlık çığlık dolaşır
Çılgın bir feryat olur sokaklarda seni ararım

Yolumu kapatan arzuların şimşek gibi önümde çakar
Beni sokaklarda yenilmiş pehlivan gibi yıkar
O an zaman durur beni benden alır
Ben silinirim mekân silinir zaman yok olur

Sonsuzluğa giden yolda yol ararken
Bir an soluk anılar yok olur
Giderim anlarım gidemem mutluluk uzak
Mutluluk yakın arzularının esaretinde çözemem dolu tuzak

Merakın ölüme eşit aşkın yorgun kafesinde ben
Sen bir meşale gibi yakarken zamanı
Ben silinirim mekân silinir zaman yok olur
Süzüle süzüle ruhum göğe çıkar

Sende çile denizine uzanırken ahların feryadın göğü kaplar
Kavuşurken yüreğimi sahibi Rahmana
Sevdanın ikliminde koşarken ben
Sen çile denizinde süzüle süzüle boğulur gidersin

Arzuların çıkmaz uçurumlarına düşerken
Hicran bakar arkasında gülümseyerek özgürce
Süzüle süzüle sevda iklimine koşar mutluluğu kucaklar güzelce
Arzuların çıkmaz uçurumlarında kaybolur iken sessizce


Sende süzüle süzüle boğulur gidersin üzgünce
Hülyasızlık cehennemine doğru yok olup giderken
Sessizce sana bakıyorum yüreğimde ki acılarla
Sen giderken
Mehmet Aluç