Sende Olmayanı Arama Bende

Neydi bende yıllardır amaçsızca aradığın

Arayıp ta bende seni hiç bulamadığın

Yıllardır bağırdım gönül çağrımı duymadın

Bende olmayan suretini arama sen boşuna

Yıllardır sende olmayan nasıl gitti bak hoşuma

Sende olmayanı arama bende sen boşu boşuna

Yollarım hep yokuş ettin

Bir gün beni mutlu mu ettin

Az gülümse dedim suratını ekşittin

Şikâyet dolu suretine nasıl tahammül ettim

Yıllardır sende olmayan nasıl gitti bak hoşuma

Sende olmayanı arama bende sen boşu boşuna

Çekip gitme sakın sen boşuna

Başkasının gitmesin sen hoşuna

Seni sevdim ben lafların gelemese de hoşuma

Hiç demedim ben yaşıyorum boşu boşuna

Yıllardır sende olmayan nasıl gitti bak hoşuma

Sende olmayanı arama bende sen boşu boşuna

Ömür geldi geçti geldi sona

Varamadım bir gün koynunda şampiyonluğa

Varmak istedim yanına soluk soluğuna

Bir gün sevmedin bir kere tepeden tırnağa

Yıllardır sende olmayan nasıl gitti bak hoşuma

Sende olmayanı arama bende sen boşu boşuna

Kul Mehmet’i sen sevmedin geçti sevme vaktim

Yıllarca aşk ile çiçekler yetiştirdim yoluna döktüm

Bir gün seversin diye kırk bin duaları gönülden ettim

Artık sevmene gerek yok ben zaten sende bittim

Sende olmayanı arama bende sen boşu boşuna

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ağla Yakına Yakına-Beyit-

Aşkı kimse kapmasın diye koştum kaptım

Aşkı kapmadan önce gönül layık olmalıymış bilemedim şaştım kaldım

Aşk için heceleri kelimeleri arka arkaya dizdim

Aşk kelimeleri heceleri arka arkaya dizermiş onu hiç bilemedim

Aşk ile yaşayalım dedim sen Leyla ol ben Mecnun

Kolay değilmiş boşuna salladım bu sözü aşkın başı sonu yok olamadım memnun

Aşk ile el ele dedim oturalım bir yerde

Aşk dedi oturmayalım bir yerde buluşalım seherde

Dedim çok geç olur uyuyalım biz yar ile koyun koyuna seherde

Dedi bana karşılık verme gelmez isen bulamazsın beni artık hiçbir yerde

Diklendim bu akılsız aklımla dedim içimde yar koynumda yatayım

Ah akılsız kafam neyine gerek aşkla boy ölçüşmeye şimdi yar gülmez aşk kayboldu hala onu aramaktayım

Şimdi oldum aşkı arayan akılsız serseri bir kuş

Her ne yola vardım ise çıkamadım yolların hepsi yokuş

Ağlayarak bekledim yoların başında dedim gelir acır bana elbet yardım eder

Yardım etmeyi bırakın yanıma hiç uğramadı dik kafalılığım etti beni heder

Dedim az zorlayayım yâri güldürerek gönlünü çevireyim bahara

Bu ne mümkün baharı görmek kovaladı beni yar düşürdü çöllere sahralara

Her akşam sabah penceremde yola bakarım gelen hep olur gam

Aşk yoluma hiç çıkmaz ne inatçıymış anlayışlı olsa da gönlümü bilseydi ham

Ham gönlümle çıktım bakarım gözyaşlarım damlar yıkılacak dam

Buğulu camlara aşkın ismini yazdım ben gelmem diyor sanki bekleme be adam

Gelmez ise bende kapattım gönül kapımı o hırsla geziyorum delicesine diyar diyar

Karşıma çıksa da bakmam yüzüne artık gönlüm onu almaz oldu onu gönlüm aramaktan ihtiyar

Şimdi uzaktan ban aşk el eder gel der olursun bahtiyar

Kızmışım zaten aşka bende dedim gelmem artık sen ara bul başka bir seni taşıyacak seyyar

Aşk ile olmazsam da ben artık bahtiyar

Aşk layık olmazsan ağlarsın her sabah gelsin diye yar

Gelmez işte aşk yanında yok yar

Yar yoksa yanında otur her an başına yağar kar

Yağarsa yağsın kar karı yağdırtan getirir gönlüme baharı

Gençlik delikanlılık bu derim gönlüme dikerim bu sert astarı

Astar yüzünden pahalı olsa da çabuk vermeyiz biz kararı

Ne yaparsın geç anlarız doğruyu aşkta verir pişmanlıkla balans ayarı

Kul Mehmet’im şimdi yan dön dön yan ağla yakına yakına

Aşkın mutluluktan güzelliği değsin yeniden o güzel canına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gözlerin Sığmıyor Gönlüme

hüzzam bir şarkı gibi gözlerin

dinledikçe eski bir şarkı gibi

ruhumu okşuyor tatlı gözlerin

bazen takılıyorum çizik bir plak gibi

gülümseyen bakışlarına

kainat sığıyor gönlüme

gözlerin sığmıyor gönlüme

gözlerinle sözlerinle bana gülüşün

sımıscak ellerinle gönlümü sarışın

merhamet ile tüm yokuşları düz edişin

ne güzel yakışıyor sana,

ne güzel gülümseyerek bana koşusun

kainat sığıyor gönlüme

gözlerin sığmıyor gönlüme

tebbesüm eden gönlüne

benim ile aşka koşan ömrüne

yanağıma hasret busene

sen gibi kokan saçlarının teline

ne kadar hasretmişim

kainat sığıyor gönlüme

gözlerin sığmıyor gönlüme

hüsran ile solan hayatıma

yalnızlık ile solan ömrüme

dirilişe hasret ruhuma

gülüşünle canlılık verdin

kainat sığıyor gönlüme

gözlerin sığmıyor gönlüme

Mehmet Aluç

Nefisle imanı et değiş tokuş

Elinde imandan çelikten taşlar

At şeytana gözüne çıksın ateş

Dilinde olsun nurdan gülen iman

Zikrinde olsun iman ile tövbe

Söyle gönlünde akan yaşlar ile

Nefisle imanı et değiş tokuş

Can denilen ey güzel nurlu can kuş

Ecel ile gider yol olur yokuş

İman varsa gönülde olmaz yokuş

Nefisle imanı et değiş tokuş

Hayat uzun sanma ey kul çok kısa

Elinde iman ile olsun asa

Merhamet iman dilde hiç olmazsa

Şeytan senin gönülde olur paşa

Nefisle imanı et değiş tokuş

Kazan kazan kul kazandığın kalır

Göndermesen ahrete alaz alır

Mezarda insan tek başına kalır

Nefisle imanı et değiş tokuş

Geride kalan başında ayrılır

Yoksa kul iman nasıl dayanılır

Kaçacak yerde yok nasıl kaçılır

Kul Mehmet amel bir bir açılır

Nefisle imanı et değiş tokuş

Mehmet Aluç

Kendi Hayal Kırıklığım'da

Hayat yolunda yokuş olan yolu tırmanırken, yanımızda bize gülümseyen olmayınca o yokuş o yol bize hiç bir zaman, huzur vermez…

Ey gönlüm ey bakışlarında eser olmayan sevmelerim, bakışlarında sanki ölüm gölgeleri, dargın seyyahların umutsuzluğu feryat ederek geziyor, o nedenle hep yalnız kaldın o nedenle tenden yumuşak olmadı gülüşlerin.

Umutsuzluğum umuda gebe kalmayınca adımlarımı atışımın, kollarımı açmayışımın kör karanlığında açmayan menekşe ’siz gönül bahçemin dikenleri arasında kaldı sevdiklerim, o nedenle ömür boyu gülümseyemedim ey gönlüm.

Anlamı olmayan kelimelerim, ey gönlüm sende aşk olmayınca, anlamsız sokaklarda gezinince göç yolunda hasret ile çelimsiz kalıyor, aydınlık dolu düşünceler mısralar heceler üretmiyor solgun kalıyor…

Ey kâbuslarım size hak veriyorum, soğuk kırık acılar ile sevdasızlığın divanında oturunca sizi yaşamamak mümkün değil, size binlerce kez korku ile beddua ettiğim için pişmanım çünkü ıslak kirpiklerim acılarımla sevdasız gönlümün boşluğu ile titrer iken hatanın bende olduğunu anladım…

Kendi hayal kırıklığımda, uslanmaz kendini bilmez benliğimin sarhoşluğunda yalnızlığımı yudumlar iken, tüm suçu karşımdakinden aradım, kendi kelimesiz ’ligim ile gece gündüz demlendim hasreti içtim yenilgimi hiç kabul etmedim işte bu nedenle yalnız öksüz kaldın ey gönlüm…

Gönlüm, senin seyir defterine hislerimi duygularımı yazmadım arzularımı ihtiraslarımı hırsımı yazdım o nedenle hep üşüdün hep zemheri soğukları esti etrafında. Şimdi ağla ağlayabildiğin kadar dökülen sessizlik kadar ağla, sessiz kalmamayı gönüllere ses olunması gerektiğini kuytularda sadece kendi arzun için yanan birey olmanın acısı vicdansızlığı ile istediğin her köşede ağla ağlayabildiğin kadar ey benliğim ey gönül olmaya derin dondurucu gönlüm, seni duyan gören olmaz ey benliğim, ey gönlüm, ey hislerim…

Bakire olan gönlüme,  ona sevgisizlik vefasızlık hırsınla tecavüz ederek masumiyetini yok eden benliğim sesini kes ve kıçını kır otur bir karanlık köşede, kes artık sözleri notası kayıp beste ’siz iradesi olmayan feryadının sesini ve gömül karanlığa belirsiz izler bırakarak arkanda yaşa. Masumiyet’sizliğin hasretini çekerek doya doya yaşa ey benliğim sen bunu çoktan hak ettin…

Mehmet Aluç