Çomak Sokar Gözlere

kim neden niçin çomak sokar gözlere
kalabalık caddeler ki hepsi çıkmaz sokak
basamak basamak hicran girmiş hanelere
yok mu basireti ile sokaklara girip açacak

 

durduran çıkmaz mı çıkmaz sokağa koşanları
makas eline alıp hicranı bölemez mi vuslata
kolların açan yok mu yolda garip kalanlara
yok mu basireti ile sokaklara girip açacak

 

elinde olan çomağı almalı vurmalı ensesine
bu sokaklar kaldırımla bırakılır mı yalnız böylesine
bu sokaklar evler hasret bir insan gülümsemesine
yok mu basireti ile sokaklara girip açacak

 

ölüm yok mu böylesine çomak sokanlara
varmış varmış şükürler barhana barhana onlara
davasızlık davayı yıkamaz cana can olan varsa
yok mu basireti ile sokaklara girip açacak

 

kul mehmet'im batmaz güneş sadece akşama batar
yakışmaz evinde yan gelip sessizce olanlara bakmak
iman gönülde yıkılmaz paslanmaz saray olur mu yıkmak
yok mu basireti ile sokaklara girip açacak

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Barhana:Göç

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Gideceğim

Sen yüreğimdeki acıyı hissetmeden

Kaprislerinle sen saklambaç oynarken

Özlemlerini tek tek uçuruma atarken

Sana yaranmanın sancısını yaşamadan

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Seni terk ettiğimi sen bile bilmeyeceksin

Yüreğimdeki bıçak yarasının izini görmeyeceksin

Sokaklar sensiz olduktan sonra

Sahildeki martılar uçmadıktan sonra

Beklenilen gelmedikten sonra

Burada kalmanın ne anlamı var

Afetler kol gezerken bedenimde

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Üstüme Örtün Geceyi

Üstüme örtün geceyi yârim den ayrı kalmışım

Karanlık gönlüme kılıf olur üşenmeyin örtün geceyi

Hasret sokaklarında hep gezdim bana siz acımayın

O yar bana acısın onsuz kaldım örtün üstüme haydi geceyi

Bırakın hiç uyanmayım hep uykuda kalayım

Ayrılık zehirli ok bırakın uykuda kalayım uyandırmayın beni

Yazdım tüm şiirlerimle bıraktım kalemimi neden diye sormayın

Gönderdim yâre şiirlerimi beğenmez ise sakın kızmayın ona

Şiirlerim benim gibi üşür rüzgâr eserse benim üstüme örttüğünüz gibi

Üstüne siz geceyi örtmeyin baharları örtün bahar koksun

Ah o vefasız yar kendisine yazdığımı anlasın hatasını bilir belki

Ya da bırakın benim gibi yabancı kalsın bir köşede okunmasın

Parçalayın yüreğim gibi nasılsa değeri yok benim gibi

Silinsin yârin zülfünde silinen ellerimin izi gibi üzülmeyin

Ben alıştım artık örtün üstüme geceyi daha fazla işime karışmayın

Mehmet Aluç

Gönül'ün gönül'e yakınlığı...

  Gönül'ün gönül'e yakınlığı cennetten bahçelerinde çiçekleri açtırır, kokusu evi mahalleyi şehri sarar, hatta o çiftin mutluluğu gönülleri sarar, herkes böyle bir mutluluğu yakalamak için gayret gösterir? Hangi zamanda? Ne zaman? Nerede? Kim yapar? Nasıl yaparız? Binlerce soru ile dolu bu güzelliği gerçekleştirmek için! Aslında çok kolayda ah egomuzu benliğimiz bizi yok eden bu benliğin kapısına yapışmış elimiz gönlümüz bir serbest bırakarak özgürlüğe bir koşabilsek o zaman olacak. Lakin ama velhasıl nasıl becereceğiz?

   Bu dünya gelip geçici imtihan dünyası bunu unutmazsak, yaptıklarımızdan hesap vereceğimizi bilsek ne kadar güzel olacak, dünya hayatında cennet hayatını yaşamış olacağız. Kendimizi yok edenlere bağlı olmaktan kurtularak, güzelliklere götüren var eden mutlu edenlere bağımlı olsak, ah gel gör ki egomuz arzularımız nefsimiz buna izin vermiyor! Verse bilene biz istemiyoruz, alışmışız iyi olmayanla yaşamaya, sanki bize kaba geliyor sevmeler, sarılmalar gülmeler! Gönüllerimiz hep son baharı yaşıyor, güzelliklerimiz dallarında bir bir yere dökülüyor, birbirimizin sevgisine ihtiyacımız olduğunu bildiğimiz halde, yok olmaya uçuruma düşmeye yakın aklımıza geliyor, heyhat o zamanda etrafımızda kimsecikler olmuyor.

   Geceleri sokakları aydınlatan sokak lambaları gibi, gönlümüzde sevginin lambaları hiç yanmıyor hep sönük! Kim fişini çekti neden? Niçin? Niye? Ne mantıkla çektiğinden de haberimiz yok! Tam bir keşmekeş muamma! Şöyle elimizle yüreğimizi yakan nedir diye elimizle bir yoklasak, gönlümüzün var olduğunu anlayacağız amma bunu da yapmıyoruz! Herkes bir köşede kendi yalnızlık kâbus dolu dünyasında, araya betondan duvarlar örmüş oturuyoruz!

   Acaba sevmenin yolunda yürüyünce çok yoruluruz diye mi korkuyoruz? Oysa sevgisizlik yolunda koşarken nefesimiz ömrümüz bitiyor, yorgun bitap düşmekten bir adım dahi atamıyoruz, yok oluyoruz... Ellerimizi ayaklarımızı gönlümüzü kıran bu sevgisizlik yolunda hala yürümekte ısrar ediyoruz. İnşallah en kısa zamanda Yüce Rahman'ın izni ile bu yok oluştan kaçarak, yeniden sevgi ile dirilmenin yolunda yeniden el ele gönül gönül'e var olur güzelliği ile mutlu yarınlara yürürüz inşallah. Selam ve dua ile.

Ah bakıyorum sevgisizliğe koşuyorsun

Nereye koştuğunu bilmeden

Yolda ayağın takılarak düşüyorsun

Yüreğinle beraber dizlerin kanıyor

Görmüyorsun hala düşmenin yolunda

Yoluna devam ediyorsun bilmiyorsun

Görmüyorsun

Hissetmiyorsun

Yağmur gibi sevgisizlik yağıyor başına

Kocaman taşlar gibi

Kendini sevgi ağacının altına

Alıp korunmuyorsun

Kanıyor bütün vücudun

Hala görmüyorsun

Bilmiyorsun

Hissetmiyorsun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Var Kaybolmuşluğunla Yaşamaya.

Sıcaklık sevgiyle başlar

Oysa ben terk edişinle

Kızgınlık dolu

Sıcaklık duyuyorum

Benimle sokaklara taşan

Beni kor alev yakan

Masmavi göğün

Düşleri yağar diyordum

Külleri yağdı başıma

Hadi neyse

Verseydin gitmeden bir buse

Görünüşün kalbimde kalsaydı cüsse

Döndün gittin ya

Arkada gördüm sadece bir ense

Elinde yüreğimi söken o pense

Aşkımızı

İsyanının bayrağına ne diye diktin

Nefret ederim bilirsin ben isyanda

Nasılda terk ettin bir anda

Seni canım sandığımda

Yüreğime sakladığımda

Sen terk ettin gittin

Ben ağladığımda

Arkanı dönüp bakmadın

Ben yıkıldığımda

Kalkmaya çalışırken kalkamadığım da

Haydi neyse

Artık af etmeyen

Yitik sokakların bekçisiyim

Yolun düşerse uğrama

Sana kapalı

Yıkayım diyorum hasretliği

Senin gözlerin gibi bakınca

Yaklaşamıyorum yanına

Sen kim bilir şimdi nerdesin

Hangi kollardasın

Ama ben hala

Seninle yakıyorum

Gönül lambamı

Akşamın karanlığı ile söndürüyorum

Sendeki karanlığı anlamak için

Ama boğuluyorum

Koşuyorum sahile

Denizdeki yakamozların

İçinde kayboluyorum

Hala seni anlayamıyorum

Haydi neyse

Ben düştüm hapise

Sen giy pembe elbise

Hasret kalsam da gülüşe

Sanma yürüyorum güneşe

Yine sendeki karanlıkta kayboluyorum

Sana da kızamıyorum

Sadece nefret ediyorum

Sonrasında üzülüyorum

Artık bir şey söylemiyorum

Ben gidiyorum kaybolmaya

Sen var kaybolmuşluğunla yaşamaya
Devam et.

Mehmet Aluç -Kul Mehmet-

Retorik sözler ölüm kusarken...

Ölümün küf kokmayan taze kokusu sokaklarda

Ölüme ışıltılı bakan parlayan o gözler sokaklarda

Eller sanki çapraz bağlanmış

Herkes nefrete koşmaya mecbur bırakılmış

Yalnızlığın korkunç sızıntısı

Akarken kanalizasyonlarda

Halk kendi diliyle

Serseri olmuş

Kendine sahip çıkamayan millet

Oyuncak olmuş

Kukla olmuş

Kahır kokuları küf kokarken gözlerde

Yüreklere her saniye vurulan

Kırbaç sesleri

Retorik sözlerin bakışlarında

Ölüm kusarken

Sokakları bangır bangır yıkarken

Geri dönmeye

Nefreti bırakmaya

Pek niyeti yok halkın

Yumruk yerken balyoz gibi

Yüreğindeki cevherden habersiz

Alın yazgısıymış sanki bu yaşam

Ticaret için sokağa çıkan

Ticaretini sokağa döken

Retorik sözlerin ustası kan kokarken

Halk

Nefret kusanların elinde oyuncak

Kukla olmuş halk

Ellerinde yüreklerine sapladıkları hançer

Ve kan akarken damla damla bedenlerde

Yüreğindeki cevherden habersiz

Alın yazgısıymış sanki bu yaşam    

Barikat kurarken

Barikatların altında ezildiğinden habersiz

Özgürlük şarkısı çalarken

Prangalar vurulurken

Sahte özgürlük şarkısı altında

Direnişle parçalanırken bedenler

Ruhlar yarınlar

Ölüm sunarken

Son bir anda ölümün gözlerinde

Kendi çaresizlik dolu feryadını

Ölümün gözünde görürken

Son nefeste öldü hepsi birer birer

İtaatkâr olmak güzelliğe çok güzelde

Çirkin olana itaatkâr olmak

Öldürüyor be can kardeşim

Özgürlük sevdası değil onlar

Özgürlük düşmanı kokar nefesleri

Özgürlüğü yıkmak için açılır gözleri

Yeni bir gün doğacak derken

Dünden o yeni doğan günü öldürdüler

Her bir ayaklanmada retorik sözlerle

Yıkılan halk

Kalkamamanın sancısını yazgısını silemezken

Her ayaklanmada direnişte

Ayaklanan ezilen yüreğindir

Direniş sunmayan o çağrı

 Senin özgürlüğüne sabote etmektir

Baksana gözlerine nefret kaynıyor

Kasasındaki doların

Tıklım tıklım dolmasının sevinci var

Gözlerinde

Arama cevap sorulara

Cevap yok yok edildi

Sahte cevaplar milyonlarca

Derde derman olmayan

Gülümsetmeyen

Anlamak isteyen yine anlamayacak

Anlamanın önü kapalı

Sahte gülümseyen anlamalarla kaplı

Anlayışların kızlığını bozma

Tecavüz ederek ırzına geçme

Haftalar öncesinden planlanmış

Sahte gülüşlerle her yer süslenmiş

Anlaşılmanın anlaşılmaması için

Son bir makyajla

Sarışın bir kadın

Tanga giymiş elbisesiz

Şuh adımlarının eşliğinde

Çırılçıplak yürürken

Koluna takılmış

Anlaşılma anlaşılmasın diye yüzünde

 Ölüm kokan için sahte bir gülücük

Özgürlük vaat etmeyen pranga

Pırıl pırıl yürürken

Yıkıma doğru

Hayatları

Gülücükleri

Zincirleyenler

Paşa paşa ellerinde dürbün ufukta izlemekte

Kasalarının açılan o gıcırtılı kapısının sesi

Yeni paraların kokusunda

Sayılan paraların hışırtısında

Mest olurken

Ölenler kimin umurunda

Özgürlük kimin umurunda

Yarınsızlık kimin umurunda

Vahşet dersen o nedir ki

Yeni değil ki

Koltuk dersen

Bak bu çok önemli

Alışmış kıçı kalkmaya üşenir

Kalksa ne yapacak

Bir tane insan fazla ölecek

Sokakta

Koltuk kavgasında başka bir şey yok

Ölüm dersen dünkü tanıdık

Toplarken aynalı sazan gibi

Her şeye maydanoz gibi atlayanların

Cesetlerini

Dilinde yarınların şarkısı

Duymaz artık ölümlüler

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Retorik:Güzel söz söyleme, hitabet sanatı.

Ben Daha Ne Söyleyeyim.

Yürekler katı söyleyin merhameti kim sattı

Gece gündüz duyarsızlıkla kimler yattı

Bir damla mutluluğu reva görmediniz

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Gözümden akan yaşı silen yok

Sizin ise her gün karnınız tok

Yarınlarınız sımsıcak gülümser

Benim yarınım karanlık kaldı mı iyimser

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Kanar yüreğim saracak doktoru var mı?

Söyleyin bu çektiğim bana reva mı?

Bir merhaba sözcüğü size çok mu zor

Anne baba sevgisi yakar yüreğimi kor

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Hayat denilen hayatta sınıfta kaldım

Kışın soğuklarda kaldırımlarda yattım

Bir gülümsersiniz diye suratınıza baktım

Suratınızdaki nefreti görünce hemen kaçtım

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Gözlerim kapanır uyku ile

Uyuyamam yatacak yerim yok bile

Korkarım donarak ölmekten mezarım olmaz diye

Mezarım olsa da Fatiha okuyan olmaz bile

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Sokak çocuğu olmayı ben mi istedim

Günah işlemedim tokat yemeyi ben mi seçtim

Beni sımsıcak biraz sevin dedim

Yüzüme bakmadınız viran sokaklara attınız

Söyleyin size daha ne söyleyeyim

Kul Mehmet’im elif kardeşimden ilhamla yazdın

Yazdın da yüreğin parçalandı sende çok kızdın

Kızsan da değişen yok sende sınıfta kaldın

Söyleyin kendime ben daha ne söyleyeyim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Not: Elif Karabulut kardeşimin- Kırık Mercek-

Şiirinden ilham alarak yazılmıştır.

Yarına Koşturan Sözlerin Umutların Sokağında…

Umutsuzluk denilen his, insanı kemiren başını taşlara vurduran, çaresizlik onu takip eden elini kolunu bağlayan ve ardında ölüm gibi sessiz bırakan bu üç hal durum kelime mümin için hiçbir anlam taşımaz. Umutsuzluk, çaresizlik ve ölüm üçlüsü mümin için anlam ifade etmeyen Âlemleri yaratan yüce Allah(C.C.) teslimiyet ile anında yok olan bir olgu ve histir… Umutsuzluk müminde yoktur, olamaz her derdin çaresi umudu, sabır ile Rahmanda vardır bilir. Çaresizlik ise zaten kul çaresiz olduğunu bildiği ve Rahmana sığındığı anda çaresizliğine dertlerine, yine sabır ile çareler bulur, ölüm denilen inançsız kulların korkulu rüyası, mümin için yeniden sonsuz hayatın köprüsüdür. Rahman ve gül kokan Resul ile buluşma visaldir.

Mümin yüreğinde, hain düşüncelerin çırpınışlarına hiçbir zaman inancı gereği yer vermez, hatta fırtınasını estirtmez, hasret yüreğinde sahilde kayaları vuran dalgalar gibi yüreğini vursa da vuslatın en sonunda geleceğini bilir, fazlası ile üzülmez ve yine sabır dua ile Rahman’dan yardım ile bekler. Hayatın her anına birlikte rahat uyuyarak aralarında çelişki, vesvese katmadan her an yakalanmış bir sevda gibi, Rahmana teslimiyet ve ondan gelecek her türlü yardımı, sabır vadisinde denizinde yüzerek, sabırla ömrünü tamamlamanın ve beraber yaşadığı insanlara da, yardım ederek merhameti ile derman olmanın, peşinde hayatına devam eder.

Hem kendisi hem de diğer insanların geleceği için, güzel hayaller kuran ve bu yolda çalışan kulun haline inançsız olan, hiçbir zaman akıl ve sırrına erişemez, boş gözlerle anlamsız gözlerle bu halini anlatan, boş sözlerin sahilinde şaşkın gezerek bakar. Tabi idrak ederde imanı anlamaya gönlüne almaya kalktığı anda her şeyi anlar tebessüm ile gülümser, gözlerinde sevinç ve mutluluk yaşları şükür ile dökülür. Artık o kulda her an çaresine derman geleceğini ve âlemler yaratan yüceler yücesi, kerem Rahmet sahibine teslimiyet ile anlar ve o anlamsızlıklar ve kaos dolu başka düşüncesizlik, anaforunda kurtularak her an gülümseyerek hayatına devam eder.



Her gün artık yeni bir gülümseme ile uyanır, hayatın ne kadar kolay olduğunu-zorluk olsa da her zorluktan sonra kolaylığın geleceğini bilerek- anlar ve zorda olanlara yardım eli uzatır ve her an gülümser. Hayatın sonuna doğru gittiği ve bitmeye doğru gittiğini ve sonucunda yok olmayacağını ve yeni hayat ile hayat bulamayacağını bilir, eski anını unutur yeni hayatın başlangıcı ve vuslat ve visal ile karşılaşacağı ölüm için iyilikler yaparak, hayat heybesinin içini doldurmanın peşinde gülümseyerek koşar koşar koşar.


Artık nedensiz değildir, öylesine sakindir çıkarsız her şeyi sevmenin ikliminde diğer insanlar ile gezmenin, güzel ve çıkarsız hayaller ile el ele omuz omuza yaşamanın tadını çıkarır, işte iman ve teslimiyet böylesine güzel ve mutluluk vericidir. İşte bu nedenle şeytan ve yardakçıları kulun bu mutluluğu yaşamasına izin vermemenin telaşında olduğu gibi, kendisi de yaşayamaz! Sen anlarsın koskocaman âlemlere sığmayan iman aşkını yaşarsın ve ötelere taşırsın, bundan başka mutluluk var mıdır? Yüreğinde kıpır kıpır yarına koşturan sözlerin umutların sokağında huzur içinde yaşamaktan daha güzel ne vardır?Selam ve dua ile kalın kardeşlerim,muhabbetle kucaklarım cümlenizi.

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yeni Gönül Sokaklarında Geziyorum

---

Sevda bir yürek işiydi, cesaret ile merhamet dolu gönlün kapılarını açmak canan için gönlünde güller yetiştirmek değil miydi?

Hayallerini bir kenara atarak, cananın hayalleri peşinde koşmak değil miydi? Cananın gönül sokaklarında gezmek, mutluluk çiçekleri gönlüne ekmek değil miydi ey cananım?

Ben seninle yürüdükçe gönül sokaklarında sen benden adım adım uzaklaştın ve gözden kayboldun, gittin! Ben hala önüme bakıyorum ve yürüyorum senin gönül sokaklarında sensiz! Bilmem sen ne yapıyorsun bensiz başka sokaklar da?

Ya ben sevmeyi yanlış bildim galiba, sanırsam olabilir amma desem de sen yanlış bildin ey cananım… Hala gönlüm direnmenin karanlık olsa da gönül sokaklarının izbe köşelerinde seni bekliyor… Ben yürüdükçe vurgun yesem de, gözlerimde kanlı yaşlar aksa da veda etmeden gidişinin hançeri hala sırtımda her adım attıkça biraz daha saplansa da, sensiz kalmayı bana uygun gören Rabbime şükür ediyorum.

Gülümsemeyi bilmeyen seni benden uzaklaştırdığı için, yaramla beni yalnız bırakmayarak senin karanlık gönül sokaklarından kurtarıp, yeniden tertemiz gülümseyen gönül sokaklarına çıkardığı için.

Şimdi ben yorulmadan yeni gönül sokaklarında geziyorum mutlulukla ellerimi semaya kaldırarak dilimde şükür ile hayatıma devam ediyorum, sen nasılsın umursamıyorum, hatta hiç düşünmüyorum, düşünmeyeni düşünmek, merhamete ihanet olur biliyorum… Avuçlarımda sakladığım gözyaşlarını döktüm senin gibi karanlık olan, dehlizlerin dibine.

Hala dik duracak kadar gönlümde aşk ve inancım var çok şükür… Seni kalbime sığdırır iken bana yer kalmıyordu şimdi hem kalbime kendimi hem de dünyayı sığdırıyorum, gökyüzünde uçan bir martı gibi uçuyorum hayatın gülümseten yollarında. Duyguların dilini bilen anlayan yeni canan bulmanın heyecanı ile göz bebeklerimde gülüşünü bulmak için yürüyorum yürüyorum…

Gönülde şafakları söken sen gibi olmayan, gönülde şafakları gülüşü ile aydınlatan, gönlünde bahar çiçekleri açtıran yeni gülüşler için gülümseyerek yürüyorum… Seni yengeçlerin dağıttığı kumlara gömdüm ve unuttum… Şimdi yollarıma dökemediğin dillerin ile, sözlerinle kal baş başa.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Senden Uzakta Uçurumlara Düştüm

Takvimsiz sarı yapraklar gibi düştün gönlümde

Şiirler yazamadım o takvim yapraklarına

Senin için

Akıp giden yorgunluğum mani oldu

Ulaşamadım sana

Yazamadım sana

Gülüşlerine yetişemedim

Bakışlarını göremedim

Bende takvimsiz yapraklar gibi düştüm

Sensizliğin uçurumlarına

Ondan sesimi duyamadın

Soğukta kalmış gibi üşüyorum

Sözcüklerim havada uçuşuyor

Yokluğuna bilet kesen hasret

Sensizliğin seansına yönetmen olan yalnızlık

Attı beni senden uzağa

Uyuşuk dudaklarım

Cenneti ve seni özler iken

Yüreğimde akan kan yüreğimi yakar sensiz iken

Küf kokusu sarmış etrafımı

Takvimsiz solan yapraklar gibi düştük

Sen ayrı bir köşeye

Ben senden uzakta uçurumlara

Hasretim sancılarımla sensizliğin doğumunda

Ha doğdu ha doğacak

Zaten sensizim

Doğsa da olur doğmasa da

Bir sokak çatışmasındayım

Ortada kalmış

Ne yana gitsem kurşun

Mutluluğumuz çalınmış iken

Ne yana kaçsam aynısı olacak

Ne bu telaş

Doğrul kalk

Ne olacaksa olsun

Kavganın peşinde yürü

Ya kazan

Ya kaybet

Kaçırdığın hayatın istasyonlarına koş

Kaçan yarınlarını dünü yakala

Yapraklı takvimlere aşkın yaz

Okusun anlasın aşkını

Yaz şiirlerini doldur koynuna

Okusun 

Gülsün

Mehmet Aluç