Acıyla Yandık Hicranla Kavrulduk

 

Bilemedik haddimizi insan bilmez haddini

Yolcu etmedik yola çıkıp yola gideni

Gördük mü ağlarken biz güleni

Gülü vermeden hep batırdık dikeni

Acıyla yandık hicranla yandık gülmedik

Güldüreni görünce deli dedik peşinden gitmedik

Bilemedik bu dünya yalan yalan

Yığdıkça yığdık bilemedik hepsi geride kalan

Arayıp gönlü var mıdır arayıp bulan şu an

Kalem yazdı tükendi mürekkebi artık yazamaz

Acıyla yandık hicranla yandık gülmedik

Güldüreni görünce deli dedik peşinden gitmedik

Istırabı duvarlara astık karşısında yattık

Benliğimizi büyüttük insanlığımızdan kaçtık

Beşikten mezara yürüyemedik kırgın kaldık

Tenha ve korku dolu yollarda neden yatt

Acıyla yandık hicranla kavrulduk gülmedik

Güldüreni görünce deli dedik peşinden gitmedik

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ayaklanma Mekânı Değil Artık Yurdum

Ayaklanma mekânı değil artık yurdum

Bir tenha sessizliğime bürünmez ülkem artık

Bir avuç kendini bilmez serseri yıkıldı dağıttık

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Dersini verdi milletim gece yürüyüşüyle dünyaya

Ayaklanma niyetli olanlar gelir mi bir daha araya

Milletim izin verir mi yıkılsın emri gönüldeki saraya

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Bir zamanlar Allah iman diyerek gözyaşı dökerlerdi

Bizlerde Müslümanlar diye onlarla biz ağlardık

Mürtet olduklarını anlayamadık bir anda yanıldık

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Milletim olmaz bu iman var iken perişan

Nasıl masuma kurşun sıkılır ey canavar düşman

Feto denilen mürtet sen değilsin insan insan

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Boşadır akıttığın kanla kıldığın namaz

Kanla boyadığın seni af etmeyecek bu zaman

Bekleme artık Rahmanda ne de kulda af için aman

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Ayaklarınız kendi ayaklarınızla millet doladı

Elleriniz kolunuz milletle ordusu polisiyle bağlandı

Yıkalım demeden millet aniden birden canlandı

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Milletimin içinde meydana çıktı renginiz

Bu vatana millete layık değilsiniz hiç biriniz

Vatana ihanette hiç bulunmaz bu dünyada denginiz

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Elem vermeye çalışan sizler olacaksınız verem

Yüce Rahman acıdı kuluna o dur sahibidir Kerem

Hakkıdır hakka tapan milletimin istiklal diyem

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Kul Mehmet’im vatan derdi oldu mu milletim yıkılmaz

Birlik beraberlik kardeşliğimizde iman gücümüz solmaz

Soldurmaya kalkan bizden önce solar haberi olmaz

Milletim devletimiz izin verir mi ayaklanmaya artık

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Boşa Ağlarsın

boşa ağlarsın ey gözlerim giden gelmez
ey gönlüm boşa harap edersin kendini o yola gelmez
ey dilim kendini parçalarsın o halden bilmez
yaralı gönlün görmez zülfün teli ile seni sarmaz

çiğnedi geçti seni daha ne istersin gönül
ötmez artık gönül bahçende öten bülbül
kurduğun tahtın saltanatın yıkıldı ey gönül
yaralı gönlüm görmez zülfün teli ile beni sarmaz

canına bir can vermeden canın aldı gitti
şimdi kim bilir hangi gönül içine girdi
derdi elemi kederi sana bıraktı çekti gitti
yaralı gönlün görmez zülfün teli ile seni sarmaz

kul mehmet'im bilirim boşa ah ederim
başım alıp hangi diyar ellere giderim
her gün yollara ben boşuna bakar biterim
yaralı gönlüm görmez zülfün teli ile beni sarmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Arar Gibi

kimileri bilmez açar gönülde derin yarayı
kıymetini bilmez gönül denilen sarayın
birde utanmadan yakındır diye açar arayı
mecnun çölde leylayı arar gibi kendinizi arayın

denilmesin sakın aradım bulamadım arayı arayı
birbirimize sakın çekmeyin uzun kalayı
fazla cıvıkta olmasın çok çekmeyelim halayı
mecnun çölde leylayı arar gibi kendinizi arayın

bakın geliyor On bir ayın Mübarek sultanı
Rabbim bin bir nurlarla doldurmuş bu ayı
yeter artık ne olur bırakalım artık kavgayı
mecnun çölde leylayı arar gibi kendinizi arayın

yaşarken bilelim kendimizle sevginin kıymetini
birlik beraberlik içinde yaşamanın servetini
etmeyelim ne olur birbirimizin gıybetini
mecnun çölde leylayı arar gibi kendinizi arayın

kul mehmet'im yaşamayalım ayrılığın hasretini
yoksa düşman yaşatır ayrılığın acıdan rezaletini
birbirimizi yıkmanın alçak rezaletini esaretini
mecnun çölde leylayı arar gibi kendinizi arayın
Yüce Allah'ı bulur bilirsek kendimizi buluruz
benlik denilen koca dağları yıkarız mutlu oluruz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Tanımaz Görmez Bilmez

 

Farkında mıyız hiç bilmem

Hayvanlar yolda insanı tanır bilir

İnsanlar yolda birbirini tanımaz bilmez görmez

Herkes üzerine giydiği çuldan elbise ile yüksek kendini görür

Yamalı çul elbise giyeni kendinden aşağı görür

Elbise değil midir bedeni örten

Bedeni ruhu yükseltmez ki çuldan elbise

Çözen var mıdır bu çelişkiyi yanlışlığı

Herkes ister kendisi yesin balı kaymağı

Başkası da ne yerse yesin

Hatta ister sofrasına ortak olacak diye

Her gün yesin dayağı

Çözemedim ben bu aykırılığı

Gönüller niyetler olmuş karaca Ahmet Mezarlığı

İman gönülde akıl ile şuura kavuşmazsa olacağı budur

Haydi, gel gönüllere girecek muhabbeti yolu ara bul

Sanki bu aykırılık kalmış miras

Biz ölümlü olan kullara has

Bir yudum su verecek yok tas

Elbette her gün yaşadığımız olur yas

Kul Mehmet’im yas ile her işler olur ham

Çek kul çek bir ömür boyu muhabbetsiz imansız gam

Elbet gönüldeki temelsiz iman yapı çöker o dam

Altında kalan kurtulur mu söyleyin insan denilen can

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bilmez Aciz Olduğunu Kul

Çeşme akmazsa dolar mı önündeki kap durmadan

Suyu veren Rabbim suyu vermezse yaşar mı su olmadan insan

Hiçbir şeyden habersiz yaşar insan ve geçer zaman

Bir anlık aylık susuzlukla yok olacak insan

Bilmez aciz olduğunu kul

Bilmez Rabbinin büyüklüğünü gönülden bağlanmadan

Deli deli geçer nedense gençlik çağları

Yıkacakmış sanır sıra sıra dağları

Acizliğini görmez bir hastalıkla yıkılır canları

Şifanın değerini bilmezken öğrenir unutur insan bu anları

Bilmez aciz olduğunu kul

Bilmez Rabbinin büyüklüğünü gönülden bağlanmadan

Bilirim der insan bilmez Nur yüce Kur’an’ı imanı

Görmez yıkar karşısında merhametle duranı

Her şeyi veren Rahmandır bilmez hiç Rahmanı

Bitmez sanır sürdürdüğü devranı

Devran biter geç anlar her şeyi insan yazık olur

Bilmez aciz olduğunu kul

Bilmez Rabbinin büyüklüğünü gönülden bağlanmadan

Düşman dediğin nefreti ile yatar

Ona uyanlar ülkesini ne diye satar

Ona uyanlar düşman ile batar

Bilmez şaşırır bilmez ki nereye kaça

Ayağı takılır bir taşa

Başı gelir bir taşa

Ölür gider hani nerede diyenler ona çok çok çok yaşa

Ölünce gerçeği görür pişmanlığı ile patlar çatlar

Bilmez aciz olduğunu kul

Bilmez Rabbinin büyüklüğünü gönülden bağlanmadan

Yani kısacası iman etmeyen kul olmadan bilmez kul hiçbir gerçeği

Aklında fikrinde zikrinde gezer ağ örer düşman ile şeytanın örümceği

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Mihnetim Benimdir

Mihnetimi söylemem benimdir

Halden bilmez öğrenirse gözüme sokar

Mihnetim benimdir gönlümde gizlidir

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden anlayan gelsin mihnetimi dinlemeye

Halim bilmeyen benim gibi acımla inleye

Nazlı cananım bu halimi hiç bilmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Garip anam bu halimi görmeye

Varsın gitsin buğdayını dermeye

Gönlüm içindeki sırrı ortaya dökmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden bilmezde olmaz sağlıklı bir ifade

Halim bana yeter zaten olmuş ziyade

Beni anlamak için halden bilmez baksın aynaya azade

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Yanımda gezer benimle seccade

Hakkın verdiği mihneti söyleyemem her halde

Kötü düşünenlerin sözlerini ederim ben iade

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Gönlümde vardır coşkun bir irade

Rahmanın mihnetinde vardır bin bir çare

Mihnetini söyleme kurumasın akan berrak Nehir’e

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Yüce Rahmandır halimi bilen

Odur tüm sıkıntıları gönülde silen

Odur ister kulu halden anlasın temsilen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Mihnet gelirse Rahmandan kuldur kabul eden

Onunla yaşarken odur halden o an bilen

Kul yaşarken imtihan için her şeydir başına gelen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Gönlümüzü çevirelim gönüldeki aşk ile sevmeye

Nazlı yârim halim bile beni dinleye

Başlasın gönlündeki aşk tırpanı ile mihnetimi dermeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Bazen zamanımız olmaz ecel gelir beden gider ölmeye

Geride kalan iyiliklerimiz kalır mezarda bizimle başlar gülmeye

Geride bıraktığımız sevgiyle insanlar başlar birbirini sevmeye

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Halden bilen derman için yolda durur hal hatır sorar

Bir damla su ile cümle çiçekler açar âlem çiçekle dolar

Halden bilmeyende merhamet olmaz hem de adam hiç olmaz

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Kul Mehmet’im az sabırla dertler biter acilen

Bu âlemde sabırla olan kuldur sevilen

Ne güzeldir mihnet sırrı ile gezebilen kadir kıymet bilen

Halden bilmez bilirse el âleme söyler hilekâr

Mihnet: Sıkıntı, üzüntü

Azade: Başıboş, erkin, serbest

Alın Teri

Kul kendini bilmez her şeyi satar

Kul iman teslimiyetle her şeyi bilir içine bal katar

Halden anlamaz bilmez yan gelir yatar

Nefis şeytanla gezen kul o an batar

Ey kul sen teslimiyetle imana ol müşteri

Bu yolda akıt sen bol bol alında teri

Kendini bilmeyen kulun olmaz yeri

Teslimiyle iman edenin her zaman bellidir yeri

Nefis şeytan ile atma bir adım geri

Teslimiyetle gönüllere yürü seri seri

Ey kul sen teslimiyetle imana ol müşteri

Bu yolda akıt sen bol bol alında teri

Gel Allah deyi deyi

Nefis şeytanın yanındadır kör kuyu

Helal kazan helal ye iç suyu

Ölüm kula bir adım boyu

Ey kul sen teslimiyetle imana ol müşteri

Bu yolda akıt sen bol bol alında teri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kimse Halim Bilmez

Yarden ayrı kaldım yar beni andı kulağım çınladı

Şehir şehir gezdim yari saklamış bana geri vermez

Anlattım derdimi dağa taşa kuşa kimse anlamadı

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Arayan aradığını bulup rahata ermez mi erer elbet

Aradığım bulunmaz bilinmez neden ne olur akıbet

Her yer bana oldu gurbet adımlarımda yok isabet

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gülmeyen talihim gibi yollarda bana gülmez

Gelmek istemeyen gelmez şansım çağırırım gelmez

Hasret çileyi çile dertleri çağırır git derim gitmez

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Beklerim dua ile Yüce Rahmandan bir ihsan

Yanar yüreğim bedenim sinem bilmem bende ne noksan

Kurudum kaldım yok mu yudumla kanacağım bir pınar yüce Rahman

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Kururdu salkım salkım gönlümde üzüm bağım

Çökmüş  un ufak olmuş gönül dağım

Yaşadığımı hiç sanmıyorum sanmayın ki ben sağım

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Ey insanlar kalkın yari benimle beraber arayın

Alın beni talihimle kaynar kazanlarda kaynatın

Değişmez isem bulamazsam zemzemler ile yeniden yıkayın

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gelin bakın benim asıl gönül vatanım

Bulamazsanız vatanım nerede nuruaynım

Nuruaynımsız ben param parça parçandım

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Söyleyin ey erenler seven sevdiğine kıyar mı

Sevdiğini ateşlerde yakar kor alevlerde yakar mı

Çaresiz kalıp öldüğünü bilip kör gözleri ile bakar mı

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Yolumu şaşırdım acep yolum hakka varır mı

Hak yolunda kaybettiğim yarim karşıma çıkar mı

Yar çıkmazsa yoluma kadir mevlam yaralarımı sarar

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Gelin göründe bu garip aşığa bakın ne olmuş

Yaz ayında açan tüm çiçekleri kurumuş solmuş

Bakın bakalım yollara gelen var mı vadem mi dolmuş

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık ben kendi kendime yetmem bir adım daha gidemem

Artık gelmezsin  çağırmasın nazlı yar çağırsa da gidemem

Artık tükendim hiç bir şeyi bilmiyorum ben bendeyim diyemem

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık anladım ben bu hasret ile bittim tükendim

Belki hata bendedir onuda şimdi farz edin ki bildim

Amam inanınki o nazlı yari ben kendimden fazla sevdim

Galiba çok fazla sevdim biraz hata ettim

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Artık terk ettim onunla beraber düşlerimi

Kimse barıştırmadı bu gönül ile küslerimi

Anladım ben garip bir sevendim kimse dinlemedi sözlerimi

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Aşık sevdiğine varmayınca mutlu olur mu

Hak yolunda aşk ile yürümeyen kul olur mu

Merhamet ile olmayan insan insan olur mu

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Kul Mehmet'im vardın mevlaya aramayı bırak ver bir karar

Aradın bulamadın artık aramakta bulma bir yarar

Mevla sardı  seni yaralarını merhametle gönlüne bakar

Dil sanki başka gönül sanki başka söyler kimse halim bilmez

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kimse Halim Bilmez