Kerbela da Yüreğimizden Vurdular

 

Kerbela da İmam Hüseyin’i değil İslam âlemini vurdular

Biranda vurdular yüreğimizden kolumuzu kökten kırdılar

Kırdılar ah kırdılar kolumuzu kanadımızı kökten kırdılar

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

İmam Hüseyin Hz Peygamberin çiçeği torunu canımız ciğerimiz

Onunla gülerdi nur Resul Hz Ali Hz Fatıma’nın biricik oğlu ciğerimiz

Hasan ve Hüseyin benim dünyada kokladığım iki reyhanımdır

 Diyerek buyurarak onları her gün kokluyordu Nur Resul

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Nur Peygamber şöyle derdi:

Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin’denim

Allah’ı seven Hüseyin’i sever

Hüseyin, torunlardan bir torundur buyurdu

Ciğerimize zulmün oku saplandı kanı akıttı durdu

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Bir yudum suyu çok gördüler

Onları zalimce öldürdüler

Bir daha gün yüzü görmediler

Kendi zulümleriyle zalimler geberdiler

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Gül bahçemizin gülü soldu al kana boyandı

Bunu yapan yezit ile adamları cehenneme uzandı

Toprak o an kan ile doldu çöller yandı

Yüreğimize sancı doldu o zalime o melunlar nasıl yaptı

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Kerbela’nın yıkıldı dağı taşı akar gözyaşı

Hüseyin’imin yoktur başı

Yıkılsın yezit ile melunların başına dünyanın taşı

Yıkıldılar bir bir azap ile ah ile kalmadı onların başı

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Gün birlik kardeşlik günüdür

Kerbela’yı bir daha yaşamamak için imanın günüdür

Zalimleri kardeşlikle yıkma günüdür

Zulüm ancak böyle def edilir ancak bununla mümkündür

Müslümanlar kardeşlikle imanlarıyla her daim üstündür

Bir an gaflete daldı o an Müslümanlar

Zulüm vahşet ile al kana âlemi boyadı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ah O An Kerbelâ Değil Âlem Yandı...

Vakit mi cehennem elbisesi mi giymişti

Yez’it mi üstüne nefreti dünyalık edepsizliği ile birlikte giymişti

Zaman koşarken sona Hz Hüseyin’e,

 Gül kokan Resul’ün torununa doğru.

Zaman’a sona vakti kana bulayan merhametsiz gönüller,

Cehennem’den alev atına binmiş kendi alevlerinde yanmaya koşarken.

Zaman kâinata her daim dedesi gibi gülümseyen Hz Hüseyin’e gülümserken

Birazdan cümle Müslümanlar ve insanlarca acısını kalbinde silemeyeceği

O zalim ve melun zalimlerin vahşetine bir adım kalırken

Karardı gökyüzü kabardı, cehennem son sürati ile

Yolda nefreti ile cehennemin alev atına binerek koşanlara doğru

Ah Kerbela gönüller ismini anınca alevinle kavrulur

Ah kerbela ismin anılınca gözlerde yaşlar akar kurur

Ah yez’it ismin anılınca cehennemde alevler harlanır

Sanki sanki o an dünyayı kaplar o an alevi

Ah o an kerbela değil âlem yandı

Gönüller susuzluktan kavruldu

Merhametsizlikten kâinat kurudu

Ah olsaydık bir fırtına

O yez’itin suratına binler kumla dolsaydık

Ah yıldırım olsaydık bin yıldırım

O yez’it ve adamlarının kalbine hançer gibi saplansaydık

Ah yetişemedik gül kokan nebinin torunu

Ciğer paresi Hz Hüseyin’imize

Göğsümüzü parçalayarak siper olamadık

Yer yarıldı merhamet sanki silindi âlemde

Gönüller silindi bir anda sanki cehennem alevi sardı

Kanın toprağa damlamadan

Melekler seni kucakladı uçtular seninle cennete

Cennet gülüşünle nurlandı cennet sen meleklerin kanadında uçtun

Gül kokan nur dedenle buluştun

Cennet nurla doldu sen uçtun

Bizler nefretin önüne kalkan olamadık

Yanan yüreğimizin susuzluğunda kaldık

Cehennem alevinde yandık

Kavrulduk…

Eyvah ki eyvah

Artık bulunur mu bu dermansızlığa bir derman

Yolda gözünden alev saçanlara

Bulunur mu bir damla su söndürmek için

Gül kokulu Nur deden yolunda

Uğrarken Kerbela’ya

Gülüşün hala kumlarda parıldar iken

Yez’it'in feryadında her adımında kendisini yakan

Cehennem alevinin sıcaklığı kumlarda yanarken

Gülüşünde bir dem mutluluk alan bizler

Özlemine kanarken

Söz söylemez dillerimizle pişmanlığımızla seni anıyoruz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-