Yıkıldığını Bir An Gözüyle Görsün

Yorgun yıllarım için oturmuş ben ağlarım

Kanar bu yaram bilmem ben ne ile bağlarım

Bırak kanasın yaran böylede iyileşir

Bağlamaktan uzakta kırılmış bu ellerim

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak kanasın yaran elbette iyileşir

Bırak ayrılan gitsin bir gün buda değişir

Bir gün pişman olurda döner gönül birleşir

Seven ayrılmaz belki sevdayı paklar hasret

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak gidişi ayı yılları bir bir bulsun

Mutluluk dolu günler istasyonda bir dursun

Gidişindeki ahı pişmanlığı bir bulsun

Gerçek olan hakikat ona tokadı vursun

Silkelensin çarpılsın ahın onu bir sarsın

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Hicran kapında bırak içeriye o girsin

Sen bu hicranınla kal ancak bilirsen hürsün

Bırak yıkıldığını bir an gözüyle görsün

Giderken hicran vuslat sana bir gülümsesin

Yıkılan için gelir vuslat başka nedir ki

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Bırak yılların kalsın yorgun yıkılmış halde

Yeter ki sen hiç kalma acınacak bir halde

Hayat bunu yaşarsın ya öyle ya sen böyle

Yıkılıp ta kalanlar için değil bu hayat

Kalkanlar için hasta içindir ameliyat

Yorgun yılların için oturup sen ağlama

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Dudaklarında Merhametin Türküsü Olsun

Bir ebedi yaşamaya namzet insanoğlu
Dolaşırsın ovayı sahrayı sancılarınla
Yorgun düşlerinden yorgun adımlarınla
Bir duasın gönülde edilen sevilen gelen
Bir dua adımıyla yürü yık sancılarını
At nehirlere sancılarını seherlerin nurunda doğ
Yeniden doğ ki gönlünde baharlar essin
Dudaklarında merhametin türküsü olsun
Zikrin gönlün merkezini zikretsin her dem



Güne ahından bir bakış değmesin
Günahın seni kirletmesin tövbe ile temizlesin
Yokluğunda sıyrıl varlığın aşına ekmeğini ban
Varlığın seninle cana olsun can ey can
Ruhum ruhuna koşsun her seher yelinde
Kutlu seferlere hazırlanan kavuşan bir yolcu gibi
Yollar hasretini eritirken yokluğunu varlığınla karşılarken
Sen yolların yolcusu ol var gönüllere ey yolcu
Dudaklarında merhametin türküsü olsun
Zikrin gönlün merkezini zikretsin her dem
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ben Kalamadı Artık Bende

Boş gözlerin ihanetinle karşımda durur

Hayalin seninle beraber yüreğimi vurur

Ayrılıklar o yorgun gözlerinden okunur

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Gönlüm ağlarken dinlemedin sen beni

Geri gittin döndün nasıl dinlerim seni

Yıktın parçaladın ezdin bu gövdemi yeni

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Ayrılık ayrılık diye hep söylenirdin sen istedin

Dinlemedin gönlümü sen kendin çektin gittin

Gittin sen kendin bak işte sen pişmanlıkla geri geldin

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Candan seven bir gönül ben isterim

Şimdi seni nasıl ben sevdiğimi söylerim

Viran olmuş gönlümle ben hala vefasızlığını yaşarım

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

İnsan asıl olan seven gönülden uzaklaşır mı?

Uzaklaşma dedim dinlemedin uzaklaşılana yaklaşılır mı?

Uzaklaşan gönül yıkan tekrar yar olur mu yüzüne bakılır mı?

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Yoldaş gönül dostun olayım dedim sen ret ettin

Gönül meclisimde az gülümseyerek kal dedim dinlemedin

Çektin gittin hem kendini hem beni bende sende bitirdin

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Kul Mehmet'im gönül meclisim inler durur dindiremem

Terk edip gideni gönül trenine bindiremem

Yâri alıp koynuma koymazsam bu gönlümü güldüremem

Ayırdın sen beni senden ben kalamadı artık bende

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-(Nöbetçi Şair)

Yorgun

Sensizlik Yangını Söndürecek...

 

gönlüm değil yorgun

benimle olan zaman yorgun

az buçuk gönlüm belki kırgın ama değil durgun

sensiz gerçekleşmeyen gülümser iken küsen hayallerim

dilimde dolanan söyleyemediğim seninle gülümseyen dileklerim

adım atarak yürüyerek varamadığım ötelerde bekleyen senli yarınlarıma

kavuşmayınca zaman yanımda yorgun kaldı gönlüm zaman takılı kalmadı

yürüyorum yüreğimdeki sensizlik yangını söndürecek olan buzullardaki kışa doğru

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Islak gözlerimde akan yaşlarda kendini arama

Islak gözlerimde akan yaşlarda kendini arama, kendini arayacaksan hançerlediğin kalbimde akan kanın içinde ara, ıslak gözyaşlarımda hayal kırıklıklarımı, kendi kendime olan pişmanlıklarım var, sana ait bir şey arama, arayacaksan yalnızlığımda, ıssızlığımın karanlık gölgelerindeki feryadında ara kendini, kendini oralarda vefasızlığının kollarında gezerken elindeki paslı kan damlayan hançerini, elinde iken kan damlarken bulacaksın...

Ben yorgun ayaklarımla hayatta kalmaya çalışırken, sen bilmem hangi yüreği elindeki kanlı hançer ile saplarken, vefasızlığınla sahte gülüşlerinle olacaksın ve mutlu olmayacaksın, gülümseyen yüreğimi, gözlerimi, yarınlarını paramparça eden sen, tüm sevgimi hayatımı sana adamışken, sen ihanetinin etrafında dönerken beni sırtımdan ve yüreğimden vurur iken nasıl mutlu olacağını sanıyorsun?

 Sen viran olmuş sokaklarda viran halinle gezerken, ben yine gülümseyerek gezeceğim, umut yapraklarım yeniden yeşerirken, senin tüm umut yaprakların kurumuş olacak ve tüm sevgi ağaçların birer birer yıkılacak, benim yıkılan sevgi ağaçlarım yeniden dikilecek ve taptaze yeniden yeşerecek... Islak gözlerimde kendini arama seni kalbimin başköşesine koyuşumun pişmanlığı akıyor, sana sığınak diye güvenmenin hayal kırıklığı akıyor, arama ıslak akan gözlerimdeki yaşlarda kendini bulamazsın...

Mehmet Aluç

Senden Uzakta Uçurumlara Düştüm

Takvimsiz sarı yapraklar gibi düştün gönlümde

Şiirler yazamadım o takvim yapraklarına

Senin için

Akıp giden yorgunluğum mani oldu

Ulaşamadım sana

Yazamadım sana

Gülüşlerine yetişemedim

Bakışlarını göremedim

Bende takvimsiz yapraklar gibi düştüm

Sensizliğin uçurumlarına

Ondan sesimi duyamadın

Soğukta kalmış gibi üşüyorum

Sözcüklerim havada uçuşuyor

Yokluğuna bilet kesen hasret

Sensizliğin seansına yönetmen olan yalnızlık

Attı beni senden uzağa

Uyuşuk dudaklarım

Cenneti ve seni özler iken

Yüreğimde akan kan yüreğimi yakar sensiz iken

Küf kokusu sarmış etrafımı

Takvimsiz solan yapraklar gibi düştük

Sen ayrı bir köşeye

Ben senden uzakta uçurumlara

Hasretim sancılarımla sensizliğin doğumunda

Ha doğdu ha doğacak

Zaten sensizim

Doğsa da olur doğmasa da

Bir sokak çatışmasındayım

Ortada kalmış

Ne yana gitsem kurşun

Mutluluğumuz çalınmış iken

Ne yana kaçsam aynısı olacak

Ne bu telaş

Doğrul kalk

Ne olacaksa olsun

Kavganın peşinde yürü

Ya kazan

Ya kaybet

Kaçırdığın hayatın istasyonlarına koş

Kaçan yarınlarını dünü yakala

Yapraklı takvimlere aşkın yaz

Okusun anlasın aşkını

Yaz şiirlerini doldur koynuna

Okusun 

Gülsün

Mehmet Aluç

Rüyalar Üzgün Yarınlar Yorgun

Merhamet ne zaman parıldayacak şakaklarımızdan

Gülümseme ne zaman gülümseyecek gönüllerimizde

Nedir bu bedenlerin baygınlığı aymazlığı gözlerde

Rüyalar üzgün yarınlar yorgun gönüller kayıp

Dağları delen merhamet gömülmüş mezarlara

Karanlıktaki ömürler bekler hasret ile merhameti

Fısıldarken kulaklara benlik sözleri vicdansızlığı

Rüyalar üzgün yarınlar yorgun gönüller kayıp

Şehadet ile can verenler geride bıraktıkları yokluk içinde

Rahmana secde ile canını vermek için koşanlar mezarında üzgün

Dilince ayet ayet inci merhametle gönülleri sevenler gitti bizlere küs bakar

Rüyalar üzgün yarınlar yorgun gönüller kayıp

Kul Mehmetim seccaden secde ile öpsün alnını

Sen merhamet ile sev unutma öp alnında yarınlarını

Kıyamda bekle gönülleri sil  gülümseme ile gönüldeki ahları vahları

Rüyalar gülümsesin yarınlar dirilişte olsun yorgun gönüller çoşma ile coşsun

Mehmet Aluç

Dayan yüreğim

Yârim vuslatımı unuttu

Yâr gelmezse ömrüm hapı yuttu

Dayan yüreğim sen az daha dayan

Sanmam ki yar gitti beni unuttu

Ayrılık yolun yayan yürürüm

Yar hasreti ile sürünürüm

Gelen yorgun ben yorgun

Sanmam ki yar beni unuttu

Ateşe döndü sönen külüm

Ayrılık inan dünyada ölüm

Takılır ayağım gurbete

Sanmam ki yar beni unuttu

Kul Mehmet umudun yitirme

Yar gelmez diye karaları giyme

Umudun şerbet et iç dökme

Sanmam ki yar beni unuttu

Mehmet Aluç

İmanla işlenmiş Anekdotlarım

İman dolu bir ülkenin, her mahallesinde her sokağında her evinde iman ve vicdan ile yaşanılır, vefasızlık duyarsızlık hissizlik iman ile kelepçelenmiştir.

Hayat biz kısa ömürlülere verilmiş bir emanettir, bu emaneti içinde iman ile teslim etmek de görevimizdir.

Rahmanın yarattığı tüm kulun gönlünü kırmamak ve onu mutlu etmek kulluk ve insanlık görevimizdir, bundan gayrısı ne insanlığa nede kulluğa girer bundan gayrısı zulme, insan haklarına ihlale girer.

Dertler içinde olan kula yetişmek onun derdine derman olmak mümin olan her kulun üzerine vazifedir.

İmanla ilim irfan denizinde yüzülür, imansız ilim irfan denizine girilmesi mümkün değildir.

İman manayı aşkı senden alıp karşındaki mümin kardeşinin gönlünde yoksa ona sunmanı ister, yalnız zorlamadan, gülümseyerek sunmanı ister.

Hayâ(l )iman merhamet gönlünde varsa, insanlığın faydasına olacak bir rüyadır. İman ve merhamet yoksa sadece kendi çıkarı için gerçekleşecek boş hayalden öteye g/itmez.

İslam, Kuran, Resul gayesi imanı gönüllere edeple nakış nakış işlemektir.
İman olmadan gönüldeki yarınlara ait düşünceler toplumsal olmaz ve gerçekleşmez, sadece kendi nefsi ve çıkarı dışında kulun yarınlara ait düşüncesi toplumsal olmaz.

İman gönülde yoksa dil konuşmayan lal olmuş dildir. İmanla olan gönül zalim karşına dikilir zalimi susturur.

Adımlar yarına iman dolu düşüncelerin ışığında adım atmıyorsa, at gitsin o adımları kız kulesinden aşağıya, çünkü iman dolu düşüncelerin atmosferinde o adım atılmıyorsa sonucu insanları ötelere taşıyamaz sadece nefis şeytan dünya üçgeninde sıkıştırarak, yarınsız yarınlara taşır.

Gözlerdeki buğularla insanlar baş başa ise, bilin ki gerçek iman yok gönüllerde, nasıl iman vardır kendi çı/karımız uğruna içeriği değiştirilmiş Kuran, sünnet içermeyen bir iman vardır hayatın her alanında.

Ey yorgun, mutsuz, umutsuz d(y)olu adımlar İmanı alın gönlünüze bitsin, mutsuzluk umutsuzluk yorgunluk d(y)olu hayat ve zaman.

Yıkılır, imansız y(k)ollarda tüm y(k)ollar adımlar, çünkü adımlar nefise odaklanmış yürür, nefis de kendin düşünür sonunda uçuruma götürür arkada bir t(s)ekme vurur, kıçı ile güler tabi ki şeytanın kucağında.

İmanla ilim yolu açılır, ilim koşarak sana gelir lakin Kuran ve sünnete örülmüş bir imansa gönlündeki, dilindeki iman.

Kırk yıl, yüz yıl köleliğe mahkûm ettiren düşüncelerin karanlığında yaşayacağına, Kuran’la, Gül kokan Resulle, imanla imtihan dünyasında az çileyi az, sabrı, az cefayı yaşa ve bu ondan bin katlı değerlidir. Kuran, Gül kokan Resul, iman tüm acılarına şifa ile alnında öpendir.

Mehmet Aluç