Cinaslı Şiir

Kış geldi oldu ayaz

Bahar gelse olsa yaz

Sevdiğim bana mektup yaz

Aşk gönlünde taze iken gönlüme gönlünü yaz

Ne güzelde yakışır geline beyaz duvak

Gel benimle evlen kötü güzel günlere karşı durak

 

Çile doludur çektiğim

Hak yolunda yürümezsem azap olur çektiğim

Ağrıyan dişimdir acıyla çektiğim

Hak Rahmandır bizi yaradan

Aşk acısıyla kanar yüreğim yaradan

Gemiler ufukta göründü karalar

Mektup yazarken kalemim karalar

Sen bu gönlümle durma eğlen

Dur gitme az daha kal eğlen

Seni candan seviyorum derdim

Benden ayrı kaldım çoğaldı benim derdim

Önümüze bizi çekemeyenler tuzak kuralı

Aşkın gereğinde çile vardır budur aşkın kuralı

Gül bülbüle bülbül güle etse de naz

Ağlayan çoksa da gülen çok az

Komşunun tavuğu komşuya görünür kaz

Gece gündüz gönülde çaldığım benim saz

Coştum yine akarım oldum dere

Başını aldın sen gidiyorsun nere

Bu gönlüm aşk dolu gönlü görünce tanır

Bizi görenler âşık değil de acep delimi sanır

Ayrıldık seninle geriye dönmemiz değil geç

Sen bundan önce arzularından ihtiraslarından vaz geç

Gönlüne ara sevecek birini seç

Seversen gönülden sev kendi isteklerinden geç

İkiniz için mutluluk verecek bir ana yolu seç

Aşka gönlüne girimce karışma o gönlünü yontar biçer

Sen terziye karışma ver boyun ölçüsünü o kendisi keser biçer

Masum fakiri sen sanma yalnız öksüz

Rahman her an onunladır sanma varlığı köksüz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet 

Ey Şairim

                       

Ey şairim, günde yüzlerce defa gönül bahçeni eşeceksin, gönülleri gülümsetecek, halkın dertlerine tercüman olacak bir kaç şiir yazacaksın,yüreğinin bam telleri sızım sızım sızlayacak,içinden gözyaşı dökeceksin,kimse bugün nasılsın diye sormayanlara üzülmeyendir, dudaklarında gönlünle beraber heceleri gizli gizli yeni şiirin için dökülürken,gönül bahçenin kapısına yaslanarak gönülleri gülümsetmek, dertlerini dile getirmek için, yine kalabalık gönlündeki gönüllerin hallerine tercüman olacaksın.Her yazdığında başına karlar yağsada yaz günü,bir gönüle girmenin sevinci, kış ayını bahara çevirecek,merhametin bahar kokusu, gönlündeki merhametin cennet kokusu ile açan çiçeklerin ile gönüllerde yaşamanın şanı şerefi ile sen hep gülümseyeceksin,sen gülümsedikçe okuyucularında gülümseyecek, okuyucu gülümseyince ailesi gülümseyecek ve bu birer adım atlayarak toplumdaki tüm insanları mutlu etmenin uğraşı, sana dört mevsim bahar aylarını yaşatacak.

    Şairim insanların gönlüne sırtını dayadın,yıkılmaz o yaslandığın gönül duvarı,sen gönlün kadir kıymetini bildiğin sürece,sen gönülleri gördüğün anda gülümseyerek içine girmek istedikten sonra tüm gönüller sana açıktır,aksi durumda ayrım yaparsan hep dışarda zemheri kış ayında kalır ve dört mevsim üşürsün ve donarsın...Şair kendini değil karşısındakinin gönlündeki üzüntüleri sıkıntıları yüklenir yazar,yoksa öylesine boş kendi zevki için yazılan şiiri kimse okumaz kendisinden başka...Gönlündeki merhamet gülümseme taralasın da yetiştirdiği gülleri insanlara sunduğun kadar gönüllerde sevilir sayılır,almadan vermek, karşısındaki sevmeden sevmek,karşısındaki gülümsemeden sevmek işte şair yazar budur...

   Gönül coğrafyan da toprağın kurak ise o toprakta ne yetişir ki mahsul alasın insanlara sunasın ısıtasın doyurasın gezdiresin?Karşılık beklemeden gönüllere gülümseme ile yola çıkmadıktan sonra, nasıl neden niçin kimin için yazarsın?Şair kendini anlatmaz karşısındaki gönlü güzel insanı anlatır o gönül güzelliği ile gülümser gülümsettirir, gönlü güzel insanların gönlüne girmek nimettir,insanların dertleri için uğraşmak yazmak onurdur hayattır güzelliktir.Özlemini duyduğumuz gülümsemeleri çoğaltmak için şairim yazmaya devam...

Şairim gönülden gönüle köprü

dertler sıkıntı çileler gönül için törpü

şairim gönlünde gülümsemeyi doldurur boş testilere

gönlünde gönüllere açmış bakın görün bir pencere

bakar gönüllere gönüller ağlar sanki yaşadıkları cendere

yazar çizer söyler sanmayın yazdığı söylediği ezbere

cendere de yaşamak zordur yazmaz o haksız yere

elinde cendere ile gönülleri sıkanı vurur her gün yerden yere

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Onunla gülsün

Yaz gönlüm istediğin kadar yaz

Karşıdan bakan sana kaz

Yaz yaz az da nazları yaz

Yazarken elinde düşmesin saz

Sevda yolunda aşkı yaz

Sevda yolunda kaybettirdi işte naz

Ne çalınır saz nede alınır haz

Yazarken elinde düşmesin saz

Yaz dediğim iki kaşık olsun

Maksat muhabbet olsun

Gülümseyenler odaya dolsun

Yazarken elinde düşmesin saz

Düşlerinde gezen kimdir

Yabancımı bizden birimidir

Gelen mi yoksa giden midir?

Yazarken elinde düşmesin saz

Saz ile kalem yazarken söyle

Az daha yaz hayat geçsin böyle

Arada sırada al söyle neyle

Yazarken elinde düşmesin saz

Yaz söyle yolla gitsin

Kim alırsa onunla gülsün

Yazar söylerken sen sensin

Alan aldıktan sonra kimsin

Yazarken elinde düşmesin saz

Yazdıkların değil mi bir posta

Gidip kavuşur mu acep dosta

Var peşinde biraz koşta

Yazarken elinde düşmesin saz

Kul Mehmet’im yazarken aşk ateşini söndür

Dün bugünün yaşatılan günüdür

Yaşarken kolunda gezen ölümdür

Yazarken elinde düştü kalem ile saz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kimisi Bazısı

Kimi yaşar dünyada alamaz hazzı

Bazısı yemek ister her gün kazı

Elinde olan anlamaz boşa çalar sazı

Odunu olmayan istemez kışı yaşamak ister hep yazı

Kimi kadın çok güzeldir çekilmez nazı

Ne alamettir bilinmez kiminin peşinde hep koşar tazı

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Fakir azda olsa varsa paylaşır bilir hakkı

Zengin dersen bilmez hakkı yemez yedirmez her kuruşu saklı

Kimi insan doymaz hep yer haram kursaklı

Duyulmaz sanma iş yaparken çalan, sanma işin gizli kapaklı

Rahman izin verir mi yiyesin insan hakkı ey haram kursaklı

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Kimi çiçek derer kokusunu gönlüne siner hep gülümser

Kimisi gül bahçesinde gezer koku almaz ayakları ile ezer

Bazısı muhabbet sevgiden anlamaz boş yollarda boş gezer

Kimisi gülümser hayran kalırsın muhabbetle gönülleri gezer

Kimi gönül sever gönüllerle oynar köşe kapmaca şefkati sezer

Halden anlamaz işi gücü çalmak her köşede şeytanca kullar demez yeter

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Kul Mehmet’im, yarın ne olur halden anlayan bilir,

yarınını insanları ahiretini düşünür

Kimisini şeytan aldatır, halden anlamaz öküzdür,

dünya ahiretini yıkar övünür

Mazlum sessizdir alçak gönüllüdür,

zulüm altında zalim inletir, az düşünür

Zalim iyice azar, mazlum el açar Rahman’a sığınır,

zalim zamanı gelir yerlerde sürünür

Ati karanlık olsa da,

az sonra aydınlık olarak ufukta gülümseyerek görünür

Mazlum aradı buldu imkâna dermanı,

içi bazen boş olsa da ara sıra dolar, gezdir sen cüzdanı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aç Kulağını Da İyi Dinle Bu Âlemi...

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Doğruları yaz al eline kalemi

Yakıp kavuran insan kendisidir

İman ile olmayan hemen bellidir

İman etmeyeni zorlama budur ezeli takdir

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Dinlemezsen gönül denen âlemi

Savurursan nefret kinle kalemi

Sonunda sen yaşarsın gerçek elemi

Sevgidir Rahmandan gelen dertlere muktedir

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Bahar bahardır kışa benzemez

Ne dediğimi anla sanma ölüm gelmez

Ezan ile gelen tekbirle giden

Sanma gelmez ölüm aniden

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

İman ile yaşa iman ile olsun kelam

Ver her gördüğüne ver tatlı selam

İman ile yaşa iman ile öl yola eyle devam

Ölüm gelince gönülde imana melekler verir selam

Gülümseyerek cennet bahçesine açar pencere vesselam

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Açarsan gönül kulağını anlarsın bu âlemi

Nefretle dolaşma dağıtma sen veremi

Tarladır iman ile âlem harman yeri Ahiret âlemi

İman ile ol, ol gönüllerin muhabbetle ereni

İman ile ser güzellikleri sev gönülleri seveni

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Tembellik kahrı ile olma durma sen çalış

Tembellik dünya ve ahirette en kötü alçalış

İman ile sev sen haydi bakalım yap bir açılış

Nefret ile olan görsün sevgiyi hayret ile olsun o bakış

Cahil ile fazla söze girme anlamazsa bırak yok onda anlayış

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Kul Mehmet'im bu dünya fani

Ölüm gelir yaşayan kula ani

Gerçek olan ölüm gerisi yalan

Benin bu dünya diyen hani

Nefreti ile cehenneme düşer cani

İman ile ahirette olursun gani

Gerçek olan dünyada ölüm söylemi

Aç kulağını da iyi dinle bu âlemi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bugün günlerden pazar

 Bugün günlerden pazar

Herkes okuryazar

Lakin ne okuyan var biraz

Ne de yazılana itibar eden az

Sen istediğin kadar yaz

Okuyan yok herkes göz ucu ile bakar

Okumaktan bilmeme niye kaçar

Al sana bol beğeni ey yazar

Yazar istemez bol beğeni okunsun ister az biraz

Okuyan olmayınca yazar solar

Sen istediğin kadar yaz

Ne okuyan var olsa da az

Herkesin elinde yok saz çaldığım der hala saz

Tavuk yer der yediğim kaz

Sen istediğin gibi emek ver yaz

Okuyan yok olsa da dersin biraz

Herkeste var inanılmaz naz

Hala eli boş der çaldığım saz

Elinde yok saz işte elin boş anlamaz

Yazar bembeyaz düşleri ile yazar

Okuyucularıdır gönlü bembeyaz

Yazarda olmaz imtiyaz

Okuyucu anlar biraz

Olamamak gerek birazda bağnaz

Yazar ile okuyucu olmaz hiç kurnaz

Yazılanları az okusa biraz

Yazardır dil saz yani gönül yapan

Yazdıkları olamaz saçma sapan

Okuyucudur yazarı seçkin yapan

Okuyucudur yazar için candan okuyan

Yazar ile okuyan elinde geleni yapan

Şartlar çok zordur bilir okuyan yazan

Okuyucudur yazar ile birlik beraberlik yapan

İyilikleri gönüllere beraber yayan

Ah okuyucu olarak az daha okusak

Haksızlık karşısında susmasak

Yüreğimizde olsa az yumuşak

Nefreti olan yumuşak gönlü eder istismar

Nefret kusanları ellerimizle yakalasak

Nefretinin içine merhamet katsak

Neyse çok uzun oldu

Sanki yazar yazdı da dünyamı değişti biraz

Olan yine vatandaşa oldu her yaz

Yine günlerden pazar

Kul Mehmet'im

Sen yine yaz okuyan çıkar biraz

Dünya güzelliklerle değişir

Okuyan gönüllerce biraz

Okuyanlara verdim selam

Dertlere olalım el ele derman

Dilde çıkmasında yalan

Okuyuculara olalım hayran

Mutlu okuyucu ile devam etsin devran

Çok eyledik kelam

Haydi, yazmaya okumaya devam

Herkese bol bol gönülden selam

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sev beni sende biraz

Dalda sallanır kiraz

Haydi, bana gül biraz

Gönlünü bana yaz

Sev beni sende biraz

Yaklaş bana az biraz

Yanağından bir buse ver olsun az

Seninle olur kışlar yaz

Aşkımı kalbine kaz

Elimde kırık saz

Ne olur etme naz

Severken al haz

Küsmek alınmaz ki baz

Evin önünde geçer kaz

Gönül sazın eline al sende çal biraz

Yanakların sanki kiraz

Ne olur yapma bana naz

Ne olur olma sakın kurnaz

Sevgime etme sen itiraz

Aşkınla sev beni çapraz

Yönün çevirme biraz

Kul Mehmet sevmez az

Elimde kırık bir saz

Çalayım dinle biraz

Sende söyle olsa da az

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Aşamadım Yar

Aşkınla ben yüce dağlar aştım yar

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Yaz gününde başıma yağdırdın kar

Al senin olsun tatlı can dedim yar

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Seni candan sevdim sen bana küstün

Ölü toprağını üstüme serptin

 Sana az gül dedim sen hiç gülmedin

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Kul Mehmet yar sevmedi yasın olsun

Geçen günler hep göz yaşınla dolsun

Bu bedenin yaşamasın yok olsun

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Mehmet Aluç  (Kul Mehmet)

Gönülden Çıksın

Elimde var kırık bir sazım

Çiçekler ile açmadı yazım

Rahmana dua ile niyazım

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Dil söylerse mana söylesin

El uzanırsa merhametle versin

Göz bakarsa haya ile görsün

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Kul Mehmet gönülleri etme nazar

Şeytan nefret ile cehennem'e çeker

İman ile ol herşey güzel biter

Gönülden çıksın nefret kirimiz

 İnsanların yüzü gülsün yeter

Bunu gören zalim dünden ölür gider

Ötelerde mutluluk gülerek geliyor

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Gülümseyelim çıkmayalım dağlara

Mutlulukla inelim gönüldeki bağlara

Ömür gidiyor son deminde ecel ile irem bağlara

Gönülden çıksın nefret kirimiz

İnsanlara ver tebessümle selamı

Kalemin sildsin gönülden elemi

Kul Mehmet  doğrular yazsın kalemin

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Mehmet Aluç

Seni Sevdim

Ölüm ile yaşamın iki arası

Yaktı beni kaşlarının karası

Merhemdir gönlüme sinenin tahtası

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Yaz bahar ayı gibi gözlerin

Baldan tatlı  senin sözlerin

Cennetten yastıkmı dizlerin

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Seninle gönlümü deryaya açtım

Nefret kinden uzak kaçtım

Cennet gözlerine hayran oldum baktım

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Kul Mehmet der ki sinende gonca güller açılır

Açılırda cümle cihana saçılır

Seni sevdim cennet kapısı açılır

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Mehmet Aluç

Artık Sen Mi Yok Sa Ben Mi( SERBEST ŞİİR)

Gece gündüz aşk ile gönlüm sana eyledi niyaz  

Sen anlamadın beni elinde boşa çaldın saz

Şimdi kaldık ikimizde yalnız boşa  geçti bu yaz

Artık sen mi yok sa ben mi çeker  dertli avaz 

Zaman durdu sanki geçmez ömrün saati

Acep bu ömrün biten vedasız son vaktimi

Eğer sevmezsek gönülleri bir daha bulamayız rahatı

Artık sen mi yok sa ben mi çeker  dertli avaz 

Gece gündüz Rahman’a gelmen için ederim aşk duası

Duymaz mısın sağır sultan duydu,duymazsın gönlümün salası 

Gel gönlüme sığarsın gönlüm benim harran ovası

Artık sen mi yok sa ben mi çeker  dertli avaz

Gel ne olur sen gönlüme ol sultan ya da vezir

Gönlüm aşkınla dolu seni her an sevmeye hazır

Gözlerime bak gönlüme bak her an sana nazır 

Artık sen mi yok sa ben mi çeker  dertli avaz 

Gel gir koynuma eyle gönlümü  kaianatı  seyreyle

Çıkalım ovalara kalalım baş başa çıkalım mesireye

Sevelim aşk ile gönlümüzü sen kainatı seyreyle

Artık sen mi yok sa ben mi çeker  dertli avaz 

Ben sana oldum mecnun

Sen bana  bilirim meftun

Kul Mehmet sever seni çok memnun

Gel birleşelim  ne sen ne ben çekelim avazı feryadı

Mehmet Aluç