Yalnızlık Söyler Misin Acep Nedir?

  İnsan! Tepeden-tırnağa, sen arzu, dileksin

  Nefsinde doyumsuz, fakat aşkında meleksin

  Zulmün yüzüne hak denilen silleni çeksen,

  Sillende mühürlenmiş o gayrettedir Allah

  (Bahtiyar Vahap zade-Ya Nedir Allah- şiirinde)

Yalnızlık Söyler Misin Acep Nedir?

Düşün bakalım ey insan

Dünyanın en ağır yükü nedir

Taşırsın sırtında sen kendinden habersiz

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

İnsan gönlünde sevmeyle insandır

Yalnızlık dediğin kendini yiyen andır

Yalnızlık Allah’a mahsus kula değildir

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Eser kıştan borandan bir rüzgâr

Gece gündüz üstüne yağar kar

Gecesi gündüzü her an olur dar

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Gözden akıtır ince ince yaşlar

Eğilir öne kalkmaz başlar

Gönlünde ağırlık yapar taşlar

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Dimdik beli söyleyin odur büken

Ağlayarak hiçbir an gülmeyen

Canlı canlı yaşarken ölüm gelmeden öldüren

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Her düz yolu eder yokuş

Yokuşta insan yaşar yok oluş

Bu değildir büyük bir buluş

Bu kahr oluş yok oluş

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Her derdine ortak bulunmaz

Yanına yaklaşılsa durulmaz

Gönülden vurulsa ona sarılmaz

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Bir dileği içinde saklamaz

Canın içinde gezer cana can olmaz

Hak yolunda gezdirmez aradığın bulunmaz

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

İdrakten uzak eder güldürmez

Ömrü heder eder bitirir gider sevmez

Şafaklara vardırmaz gönlü sevdirtmez

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Kul Mehmet’im bırak bu yükü taşıma

Sen birlikte bire var yalnızlıkla yarışma

Kulun derdine karış hayatına karışma

Gönül vardırmazsa ayaklar hakka varmaz

Hak kulunu sevmezse dünyada yaşama hakkı olmaz

Yalnızlık söyler misin acep nedir?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet 

Bomboş gidiyor kervanımız

Neler çektik neler nefis şeytan sözünden
Tahammül ederek koştuk bomboş olanın peşinden
Yaşadığımız kaos yalnızlık rüsvalık bunun yüzünden
Gönül gözü kapandı bomboş gidiyor kervanımız

Görünmez mi bak nefis şeytan dünya boşa yürüyor
Yüce Rahman içini imanla güzellikle doldurun diyor
Bilmem bu kendini bilmez kullar halini neden görmüyor
Gönül gözü kapandı bomboş gidiyor kervanımız

Nur Kur'an Nur Sünnet değil mi bize olan yasa
Neden bilinmez haramla doluyor tıklım tıklım kasa
İnsanlar katl ediliyor çıkar için baksana hülasa
Gönül gözü kapandı bomboş gidiyor kervanımız

İman var iken benlikle parçalanır ikbalimiz bin bir yerinden
Yanlış öğüt bilgiyle bizi parçalarlar inanın en derininden
Onca yiğitler ölürken onlar bakıyor gülerek pencerelerinden
Gönül gözü kapandı bomboş gidiyor kervanımız

Rahman'dan Nur imandan kardeşlikten başka yok bize tabip
Nurdan Nur iman acep neden gelmiyor bize cazip
İman edenler imanlarıyla her zaman değil midir galip
Gönül gözü kapandı bomboş gidiyor kervanımız

Kul Mehmet'im hak yolda her zaman vardır ihsan
Nefis şeytan dünyayı bırak iman yolunda koşsan
Tehnada halin arz et Rahman'a imana sen varsan
O zaman gönül gözü kapanmaz bomboş gitmez kervanımız
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Leyla’yı arayan o gözlerimiz yok artık

Leyla yerine biz hasreti gönül’e sardık

Yolların başında ortasında yalnız kaldık

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Divane gezme aşkla gezen yazıktır cana

Bak il il hasretle geziyorsun yana yana

Derdini sen anlat sana can olacak cana

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Leyla’n yanında olmayınca sabah hiç olmaz

Serap seni bak aldatır kimse seni sormaz

Aşk la sevdiğini aramayan adam olmaz

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Sevk etme sen kendini derinden o kedere

Yaşadığını sabırla yor sen bu kadere

Aramazsan Leyla’yı söyle sana kim vere

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Kul Mehmet’im sevmeyen gönüller aşka küser

Aşk ile sevmeyen kulun tüm neşesi biter

Gönül aşk ile sevince rahatlar genişler

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Girerdin Odama

Itır ıtır kokarken saçların

Yarınları örüyorum ölü topraklar üstüne

Itır ıtır esen saçlarının kokusu

Toprağa damlarken

Solan çiçekler yeşeriyor toprakların üstünde

 Isıtır beni saçlarının ıtır kokusu

Gizli gizli ellerime dolanırken

Sabah güneşi sevdanla üzerime doğarken

Senli nasibi beklerim yeryüzünde

Sil baştan başlıyorum senli düşlere

Öptüm ruhunu koydum cebime

Masum gülüşün ısıtırken yüreğimi

Gülümsüyorum ben sana senin gibi

Ay doğar gecelerime avucumda sen

Yüreğimde hep sen sen sen benimlesin

Sensizlik çığlıklarımı hapis ettim gecelere

Zamansız ölümlere açıkken kapılarımız

Bir gün sen koşacaksın zamansız ölümlere

Bir gün ben koşacağım seni aşk ile sarmaya

Şimdi yoksam yanında

Sen gittin ise zamansız ölümlerle

Yok, olmam seninle değilim demek değil

Seninle olmak için hızlı adımlarla koşarken

Zamansız ölümlere sana sonsuz kavuşmaya

Gelmek için sana yoldayım seninleyim

Ellerim buz gibi uzatayım tut ve bak

Sensizlikten üşüdüm bak avuçlarımdasın

Itır ıtır saçlarının kokusu hala var

Yalnızlığımız bir çocuğun ağlayışı gibi masum

Aydınlıkla beraber sen girerdin odama

Saklanmış tüm sensizliğim kaybolurdu

Çekilirdi mevzilerine sensizlik

Yönsüz’ lük ekseninde boğulurdu

Yalnız olduğumu sandığımda

Yanılırmışım hep sen vardın ya yanımda

Seninle atan yüreğimde seninle eskimeyen

Kulağım çınlardı beni her andığında

Her terennümlerinde seni dinlerdim sendeki beni

Yıkıcı zamanları inşa ederdik seninle

Sessizce bizi bizden alan sessizliği yakalardık sessizce

Bizden aldıklarını alırdık

Çıplak kalırdı üşürdü sessizlik

Yalnızlığımızın hatırası kalırdı üstünde

Onu almazdık onunla bırakırdık bizi anlasın diye

Her zaman bize arsız arsız gülmesin sarmasın bizi

Leyla ile mecnunu katardık düşlerimize

Onlarla beraber ağlardık dertlerine

Hasretlerine

Bazen Leylayı Mecnuna

Bazen Mecnunu Leyla ya katar

Çöllerde buluştururduk

Hiç kavuşamayanları biz buluştururduk

Baş başa kaldıklarında

Hayranlıkla onların aşklarını dinlerdik yüreklerinde

Kefenle sarılı maziyi kefeninden kurtarır aşkla sarardık

El ele koşardı Mecnun Leyla'ya Kerem Aslı’ya çöllerde

Anlardık hakikat aşkın yüreğinde imiş

Binlerce yıl geçse de Leyla Mecnuna aşkı ile hala yanıyor

Hala Leylasını arıyor

Ve çok şükür ki bizim düşlerimizde sadece buluşuyorlar

Vahalarda yaylalarda bizimle koşuyorlar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hiç Duymuyorum Artık Ben

Gönlümde yine başladı firak sancısı

Üşüyorum üstümden kaldırın yalnızlığımı

Boşuna gözyaşı döktüm cefasını çektim ayrılığın

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Gelip geçici sanki bana göre mutluluk

Hadsiz firaklara yürümek beni yok ediyor

Bu firak ki akıl şuur ile beni benden alıyor

Ebede kadar yürümek istiyorum vuslata

Bunu kalbi yanık olanlar anlar vuslata hasret kalan bilir

Zahir duygularım yabancı artık bana

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Bir ürperti esiyor ötelerde

Vuslat mı geliyor gözlerim yollarda

Susmak kadar bekledim gelen yok ortalarda

Dilimi firak illerinde bıraktım artık lazım değil bana

Nisansız iklimlerin yaprak dökümü arasında sıkıştım kaldım

Kırdım silah gibi kurşun sözlerin namlularını attım uçurumlara

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Ucu yanık sevda türkümü kaybettim yanık kokusunu arıyorum

Bir o kadar soğuk iklimlerde bir o kadar düşsüz mevsimlerde

Zayi olmuş haziran yapraklarının arasında arıyorum bulamıyorum

Suskunluk kadar bağırıyorum

Feryat ediyorum sanıyorum yanılıyorum

Akıl oyunlarının mevsiminde şaşırdım kaldım

Bilmiyorum kim figüran seçemiyorum

Omzumun etrafında dans ederken firak

Kovalayamıyorum susuyorum

Şehrin gürültüsü gibi firak yüreğimde

Davul çalıyor aydın havasında duymuyorum artık

Her yolun başında sonunda kaçıyorum

Çıkmaz sokaklara varıyorum

Anladım artık kaçışı yok

Yaşamak  zorundayım firak'la umursamıyorum

Çaldıkça gönül kapımı kırarcasına hiç duymuyorum artık ben

Duvarda paslı çivi gibi hissizim artık gerek aklamadı duygulara

Bana yüzünü çevirene çeviriyorum yüzünü görmeye gerek yok

Peşindeyim yelken ile akrebin koşuyorum kalıyorum soluk soluğa

Döküyorum serpiyorum yollara

Yanarak külleri kalmış kalbimin küllerini

Ayrılıklara açılan tüm istasyonların kapılarını kapattım

Nöbetçiyim şu an  kapısında

Çaldıkça gönül kapımı firak özlem gözyaşı yıkarcasına

Umursamıyorum hiç duymuyorum artık ben

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Firak:Ayrılık

Yalnızlık dolu bir şafakta

Yalnızlık dolu bir şafakta

Umutlar ver bana seni beklerken ayakta

Biraz senden ben olsam da uzakta

Kokun gezer etrafımda kıyıda bucakta

Geceler gözyaşımla ıslanırken seccadeler

Duamda sen varsın her hücremde

Cehennemi yaşasam da son dönemde

Secde ile kurtuldum akıllı bir biçimde

Yüreğimin gücü seni sarmaya hazırken

Bir yumruk gibi sert sözün batarken diken diken

Yanımda dururken beni sevmemen ne saçma

Seni severken bak gözlerime ne olur kaçma

Gücendin ise sözlerime özür dilerim yüreğimi yakma

Sesiz sesine ses olmaya hazırım

Sessizliğine sessizlik olmak istemem

Aşk ile sen yüreğimde bir parçasın

Eğer bir parçam olmasaydınız

Terk eder giderdim senden önce

Mevsimler gülüyor sen gülünce

Yalnızlık dolu bir şafakta

Umutlar ver bana seni beklerken ayakta

Kalbine girmek için bekliyorum şafakta

Görürsün beni sen bir bakışta

Budur senden dileğim bu son yalvarışta

Yüreğimde kopan fırtınaları gel gör

Yüreğim sensiz zaten hasta

Gelmeyeceksen haber ver

Kendimi hazırlayayım en başta

Son nefesimi de vereyim şuracıkta

Sende mutlu yaşarsın uzaklarda

Bende kurtulurum bu ıstırap dolu yaşamda

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yalnızlığımın peronu

yalnızlığı terk ederken yalnızlığımın soğuk ürkek peronunda kaçıyorum

kalabalık olan şehre adım atarken yeni umutlarımın sevincinde içinde

kan pıhtısı yalnızlığımdan kurtulurken

gözlerim kalabalığın içinde sevinci haykırır iken

yalnızlığıma son veren güzel halkım

sizinle yalnızlıktan kurtuldum derken

efsaneler beklerken

ekmeğime beraberlik neşesini katmayı düşünürken

eyvah eyvah eyvah ki

yalnızlığın koskocaman uçurumuna düştüm

beraberlikle yıkanmış avluların serinliğine koşarken

afyon gibi yalnızlığı tatmış suskunlar korosunun içine düştüm

daha dün son defa zorlukla tiksinerek

yalnızlıkla sevişmiştim

kaçarak birlikte kalabalık olmanın neşesine doğru uçmuştum

her şey darmadağınık

buzlu kaldırımlarda isteksiz yürüyerek kayanlar

sizleri de mi yalnızlığa benim gibi mahkûm ettiler

kendim için ağlayan ben

şimdi sizler içinde mi ağlayacağım

çığlık hatıraları yeniden düşünerek çığlık mı atacağım eyvah

kör ediyor beni bu yalnızlık

beceriksizliğin dili de benim gibi dilinizde

gözlerimizde sarp kayalık derin uçurum

tek tek gözlerinizdeki kayalıklara çarpmak

derin uçurumlarda tek tek uçmak yerine

ben gidiyorum yine tek başına yalnızlığımın peronuna

ıssızlıkta göğsüm titrese de

bir yüreğim titrer

sizlerin yerinede göğsüm titrer ise

donarım kaskatı kesilirim

tek başına bendeki yanlışları yaşayan ben

sizlerinde yanlışlığının içinde boğulurum

bende bildiklerimi sizde unutamam

ölü hayallerim çizdiğim umut resimlerim sizinle canlanmaz

uzaklarda çalan umudun lirik şarkısı sizden geliyor sanmıştım

eğik boynumla kendi trajedimi kendim yaşamaya

kendi yalnızlık peronuma gidiyorum

bom boş sayfama yeni bir yalnızlık çizmeye

yeni bir arayış sözcüğünü karalamaya

yeni kocaman sancılar içinde gözyaşı içinde boğulmaya gidiyorum

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yürümeyi Bilmek Gerekir

Yalnızlık(Rahman her an bizim iledir, ona varmak lazım yalnızlığını doldurmak için ) bazen açılır önüne sayfa sayfa, içini sabırla şükürle tevekkülle doldurmanı bekler, boş gözlerle bakarsan içini, nefret kin isyan ile doldurursan kazanmazsın, kaybeder yine yalnız kalırsın. Yalnız kalırsan gönlünü nefis, şeytan talan eder viran eder çeker gider…

Yalnızlık deryasında yürümeyi bilmek gerekir bilmiyorsan öğrenmen gerekir, teslimiyet kapısını çal içeriye gir, iman kapısını çal kucaklasın seni, şükür ile rıza kapısından gir gülümsemeler seni sarsın. Kalbin tevekkül deryasında coşsun kaynasın secde ile buluşsun, artık yalnızlık ölmüştür, huzur ve mutluluk seninledir, gönlünü yakan yıkan tüm sözler acılar yok olur çeker gider başını öne eğerek…

 Umutsuzluğun, umudun yeşeren dalları ile açar bir anda, kurumuş çöle dönmüş olan bu çorak gönül toprağında bir anda nasıl açtığına şaşırsın kalırsın ve şükürle Rahman’a ulaşılan yolda yürümeye devam edersin.

Belirsiz cismin, eşkâlsizliğin belirir nur nur… Sabırdır her şeyin başı, bakarken olursun birden şaşırırsın…

Kıvrım kıvrım olan yolların düzlüğe çıkar, şaşırır kalırsın o anda Rahmanın Keremini, Lütfü’nü, ihsanını… Yüceliğini anlarsın şükür edersin. Bilmek lazım, kabul etmek lazım, rıza göstermek lazım, en önemlisi Allah’ın izni ile… Gönül kapısını imana açmak lazım, benliği, nefsi, şeytanı ezmek lazım iman ile… 

Mehmet Aluç

Aşka Ait Gönlümdeki Yansımalar

       

   

Gözlerindeki ışıltıya bakarak şiirlerimi yazdım, hece hece gönlüme akarsın, beni, seni sevdiğimden fazla seversin diye…

Avuçlarımdaki yalnızlık kokusunu güller ile yıkadım, yalnızlık hiçbir zaman kapını çalmasın diye…

Hep kavşaklarda seni bekliyorum, ayrılıklar seni yakalamasın, mutsuzluklar gözlerine dokunmasın diye…

Sevmeleri,  gülmeleri, gülümsemeleri sana bıraktım, yüreğindeki hasret ve ayrılığı alıp uçurumlara attım, sen mutsuzlukla baş başa kalma diye…

Hatırlıyorum yaşa, taşa, başa oturma derlerdi oturmazdık, ama nedense karşılıksız aşka yaklaşmayın, o kalbin içinde oturmaya yerleşmeye kalkışmayın demediler o nedenle hep acıları yaşadık…

Ansızın geldin, ben içine düştüm, sen terk edip gittiğini sandın, ama beni içinde unuttun…

Sevdim, hatalarını af ettim, küstün küsmelerini anlayışla karşıladım af ettim, hırçınlıklarını bir anlığına saçmalıklarına verdim af ettim, bir hata yaptım çektin gittin, oysa ben senin için binlerce af ile yüreğimdeki isyanı gurur sildim, sen bana bir affı çok gördün çektin gittin ve sen yüreğimde bittin…

Ben sana bana fazla soru sorma seni seviyorum sözüme inan dedim, sen binlerce soru sordun aşka ait sözlerin büyüsünü anlamazsın dedim, sen ne aşkı anladın nede beni anladın çektin gittin, seni seviyorum sözüme inanmadın kendi yalnızlığınla baş başa kaldın.

Mehmet Aluç

Sebepsiz Üzüntülerin Mevsimsiz ‘Ligi

Yine hasret ile yalnızlıkla baş başayım, oysa dün çok mutluydum acaba zamana giden hayatın saatini ben bir an için ileriye veya zamanı olmayan bir zamana mı ayarladım!

Daha dün mavi gri tonların birbiri ile örtüştüğü gülümsemelerin merkezinde gülümsüyordum sevgilim kolumda iken, bugün ise yalnızlık ve hasret ile baş başayım!

Melodilerin ahenkli notaları eşliğinde tenimiz tenimize değerken mutlulukla sarhoş olurken, bugün hüsrana gebe olan ayrılığın acısı ile oturuyorum.

Neydi bizi böylesine yalnızlığa hüsrana götüren? Amansız hasret alevinin ateşini ilk yakan kimdi? Ne önemi vardı kimin yaktığının? Söndüremedik'ten sonra!

Hayır, sen duygularımla alay ediyorsun! Hayır, sen bencilsin kendini düşünüyorsun! Kendimi senin için tükettim, sen sevgimin kıymetini bilemedin…

Aslında bir an karşılıklı bir birimizin gözlerine bakarak, bir an suskun kalarak bir birimize olan sevgimizi görse idik, yüksek basınçla arzularımızın benliğimizin bizi tüketmek için oyun oynadığını görseydik şimdi böylesine yalnız hasretin acıları ile baş başa kalmazdık.

Kör olmuş benliğimizin arzularımızın peşinde koştuk ve en önemlisi onların kör olduğunu göremedik, hissedemedik… İkiye bölünmüş yaralı kanayan bir hayatı şimdi yaşıyoruz… Sebepsiz üzüntülerin mevsimsiz ‘ligine doğru koştuk şimdi mevsimi olmayan bir hayatı yaşıyoruz ayrı ayrı…

Ayrılığı yaşamak zulümdür bilemedik

Hasreti hayat bildik hasretin içinde kaybolduk

Gözlerimizde aşk parıltısını göremedik kahrolduk

Kul Mehmet’im perişan sevdiğim perişan hayatımız perişan

Mehmet Aluç

Sabahım Olmadı

Gönlümün bağrında damla damla

Kapkara yalnızlık damlıyordu sensiz

Hayallerimin ucuna takılmış bir ip gibi

Geleceğim bir anda koptu

Uçtum uçurumlara sensiz

Sensizlik sessizlik ve ölüm

Yürüdü peşim sıra

Çığlıklarımın külünde seni ararken

Ben kayboluyordum labirent çıkmaz sokaklarda

Asarken düşlerimi gecenin yıldızına

Dudağımın kenarında çıkan bir yara gibi seni aradım

Köpek sesleri seni ararken çıkan feryadıma karıştı

Hissizliğin üşümelerime karıştı kayboldum

Kesik kesik seni öksürdüm gecelere

Doğmadı seninle güneşim

Ben hala şaşkın sensiz seni arıyorum gecelerde

Sabahım olmadı seni sabah güneşinde aramak için

Sensizlik emer kanımı

Adım atacak derman bırakmaz dizlerimde

Ayaklarım kayarken gecenin karanlığında

Ben hala seninle doğacak seni güneşimi arıyorum

Gecenin karanlığında

Belki de ruhumun saati sen gidince durdu

Perdelerim belki ondan kapalıdır

Sigaramı amansız sensizlikle yakıyorum

Bir nefeste seni çekiyorum içime

Yakıyorsun içimi

Bir öksürükle yüreğime saplanıyor sensizlik

Ben hala şaşkın sensiz seni arıyorum gecelerde

Sabahım olmadı seni sabah güneşinde aramak için

Mehmet Aluç

Ne Zaman Gelir Bu Gönülleri Gülümseten Bahar ayı.

Bu koca kalabalık şehrin yalnızlığında bir dost bulup yanına varmak, tekdüze yaşamak ile sıkıntının alaborasında boğulmakta olan yaşama nefes aldırtacak bir dosta gitmek, bulmak yanında sohbet ile muhabbetin zevkine varmak ne güzel olurdu. Lakin gidecek, halini derdini, gönlünü muhabbet ile açacak dost bulmak artık hayal bu zamanda!

Bu zamanda insanlar birbirlerinin varlığını görünce kaçtığı, bakışlarında bin bir endişe uçurumu,  güvensizlik derinlikleri gibi kör karanlık hisler arayarak bakamadığı, sabırla karşımızda duracak birisinin var olamayacağı endişesi ile yalnızlıkların, endişelerin anaforunda kaybolmayı yaşıyoruz.

Birbirimizle yan yana iken hep bir eksiklik duyduğumuz güven ve sadakat değerlerinden mahrum kalan bizler bilmem ne zaman omuz omuza birbirimize güvenerek sımsıcak sarılmalar ile gönülden bir birimize sarılacağız bilemiyorum!

İncitmek şöyle dursun incitici havayı bile hayatımıza sokmayacağımız o mutlu anları yaşamak bilmem kime nasip olur? Bir zamanlar çocukluğumda 1965 ve 1975 yıllarında yaşanan o samimi dostluklar, komşuluklar, güven neşe mutluluk birlik ve beraberlik günlerini yaşatanlar gitti ve bir daha da gelmeyecek oldukları için yaşamak bir daha zor mümkün olacak gibi.

Her okunan ezan sesi ile gönüller titrer, Allah rızasına erişmek isteyenler birbirlerine yardıma koşar, hata kusur görünce kapatır, hep gülümserlerdi… Gönülde nefret, kin benlik davası diye bir şeyler hiç ama hiç yoktu…

Şimdilerde bu nur odasını karanlık bir odaya içini dünya sevgisi, mal sevgisi, para sevgisi, yatırım sevgisi, günahkârlıkla kapkara olmuş vicdanın kör elini… İle ağzına kadar doldurduk ki nefes alacak ve içine birbirimizi sevecek gerçek sevgi namına sığacak bir zerrecik yer kalmadı! Bir birimiz yaklaşmak şöyle dursun fersah fersah kaçıyoruz birbirimizden.

Ağaçlara çiçekleri sulamak yerine, dikenleri suluyoruz galiba, bunun başka bir açıklaması olur mu bilmem!

Ellerimiz bir birine dua etmekten uzak, hatta semaya doğru kaldırmaktan binlerce kilometre uzakta elimiz ve gönlümüz.

Ne zaman gelir bu gönülleri gülümseten baharı bilinmez, bekleyelim derim, lakin ömür sona koşuyor… Selam ve dua ile

Ey dinmeyen acılarla kaplanmış feryat eden gönül dilimiz

Ey feryat eden birbirimize uzanmayan kapkara elimiz

Ey birbirimize doğru yürümeyen esaret kokan ayaklarımız

Yeter artık dönün yönünüzü dosta doğru bitsin bu hasret yeter artık

Mehmet Aluç