Gurbet Benim Yolum

Gurbet benim yolum açarken bana kolun

Düşüp gelme peşime kalmaz huzurun

Gurbet yollarında sesin gelmez bana

Böylesine ayrılıkta baş etmeye yetmez sözüm

Alışırım ben yokluğunla yaşamayı öğrenirim

Her gece hayalinle düşlere yatar uyurgezerim

Sanma sensiz ben gurbet illerinde gülerim

Bir yırtık resmine bakar

Hasretine yokluğuna ağlarım

Alıştım sanma yokluğuna gece gündüz ağlarım

Yolum düşmez yoluna oturur karaları bağlarım

Ağlasam faydasız ben kendi kaderime koşarım

Senden ayrı yaşamak alnıma yazıldı kaderimle yaşarım

Gurbet illerinde kolum bağlandı yokluna ağlarım

Sanma sensiz ben gurbet illerinde gülerim

Bir yırtık resmine bakar

Hasretine yokluğuna resmine bakarım

Uçan kuşlarla bir selamını bana gönder beklerim

Yokluğunda kalmadı dermanım nede kaldı nefesim

Koşarak gelmek isterim dilimde hala güzel ismin

Alışamadım yokluğuna hasretinle ben yanarım

Bu zalim gurbetim sözlerine ben nasıl kanarım

Aç kollarını sevdiğim geliyorum ben sensizliği yıkarım

Sanma sensiz ben gurbet illerinde gülerim

Bir yırtık resmine bakar

Hasretine yokluğuna yanarım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bir Bilsen

Dön gitmeden önce son bir n’olur kez bana bak

Vefasız gönlünü bıraktın gel onu al tak

Vardım seninle uçuruma sen kendini yak

Bir bilsen deli akan coşkun ırmak gibiyim

Bana uzaklarda gelsin o sitemkâr sesin

Vefasız gönlünü dağda kurtlar kuşlar yesin

Senden hayır yok bana ben söylüyorum peşin

Bir bilsen deli akan coşkun ırmak gibiyim

Sana gece gündüz aşk ile koştum yalvardım

Gelmeyince gece gündüz sessizce ağladım

Gurbet illere artık ben belim bağladım

Bir bilsen deli akan coşkun ırmak gibiyim

Kul Mehmet’im yar sanma artık sensiz dardayım

Seni unuttum çoktan bahar aylarındayım

Senden ayrı sanki ben on sekiz yaşındayım

Bir bilsen deli akan ırmak gibi değilim

Mehmet Aluç