Hayat Bir Yürüyüştür

 Hayat bir yürüyüştü haliyle bilmedi

Hayatı anlamadı o nedenle gülmedi

Hudutlar belliydi hudutlar geçilmez

Etrafına baktı baktı lakin olanı görmedi

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Garibanlık bir hayat duruşuydu görmedi

Hayatın özü sabırdı sabır deryasına inmedi

Hayat safını belli etmekti verilenle yetinmedi

Döndü yanlış yana dönmedi doğru yana

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Zenginliği asalet bildi içine gömüldü

Olanları görmeyecek kadar zaten kördü

Zenginlik vermekti verilen zenginlik gibi, fır döndü

Fır dönmesinde zaten yoktu hiçbir içgüdü

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Yaşadıkça hep beni beni dedi

Kazandığını tek başına bencilce yedi

Aradı bulamadı konuşacak bir kedi

İnsan dedi neden kıymetimi bilemedi

Olmayan nasıl bilinir bunu düşünemedi

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Yıkılmıştı gönlünün mihrap yeri

Akıtmamıştı kazanmak için teri

Yaklaşmadı hep kaldı geri geri

Yalnızlığı geldi ona seri seri

İşte şimdi yalnızlıktan kalmadı feri

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Kul Mehmet’im nasıl hayata bakarsan öyle görürsün

Gönlünde sevgi verirsen kendinle herkesi güldürüsün

Bir şey vermez hep benim dersen kendinle herkesi öldürürsün

En sonunda tokadı yersin yerlerde kendin sürünürsün

Mutluluğu içemedi maalesef kana kana

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Karışmak Gerekmiş

İnsan severse sevsin yar o gerdanı belli

Sevdiğin görürde ah o an olur bak deli

Eserken aşkın bad-ı sabah seherde yeli

Esen aşkın yeline yar karışmak gerekmiş

Gerdanı belli hemen bulup sevmek gerekmiş

Aşkın diyarında o an evlenmek gerekmiş

Nazlı yârin koynunda yatmakta çok güzelmiş

Esen aşkın yeline yar karışmak gerekmiş

Gönül sevmezse acep nasıl nerde yaşarmış

Kendin harap ederde kendini bitirirmiş

Önünü görmeden yok olur çeker gidermiş

Esen aşkın yeline yar karışmak gerekmiş

Âşıklar binlerce yol kat etmiş de yürümüş

Aramış seven gönül bulmuşta girmiş gülmüş

Âşık olmayan eyvah gülmeden vah vah ölmüş

Esen aşkın yeline yar karışmak gerekmiş

Kul Mehmet’im ömürde düşer bak bir bir gazel

Bu dünya kula değil elbette olmaz ezel

Seveceksen sev gönlü dili ballı bir güzel

Esen aşkın yeline yar karışmak gerekmiş

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Avuçlarımda ki Duama Âmin Demeden

   Oysa hasretin izlerini gönlümün derinliklerine gömmüştüm, cama anlımı dayayınca izleri bellimi oluyor camda, yansıyor mu gönlümdeki hasret, bana aitti bu hasretim seninle başlayan ve devam eden… Sen gelmeyince bitmeyecek olan yakan… Gözlerim hep hasretin uçurumlarına dalıyor çok mu belli oluyor? Demet demet hasret diye seni gönlümde biriktiriyorum, gönlümün tarlasına seni ekiyorum uzaklarda hissedebiliyor musun bilmem, gerçi hissetmek olsaydı sende, gönlümdeki sarayımda seni ne kadar sevdiğimi görür ve gitmezdin!

   

Yoruyor bitap düşürüyor bu hasret beni, sen yoksun yanımda, sakın şikâyet sanma sizlerde sanmayın sakın sadece yaptığın yanlışın gerçeğini görmen için, bir dilleniş bir yol haritası olarak gör bu sözlerimi… Giderken terk edip gittin mi sandın kopardın gönlümü beraber aldın da gittin, şimdi yeri bom boş, belki kal deseydim ama sen kalmaya layık değildin ki, gitmek senin için bir arzu istekti, yanmaktı yanmanı istemedim ama yanmadan da ayıkamazsın bilemezsin diye kal diyemedim...

  

Vuslat bu âlemde olmaz bilmen gerekir, ben dönmeni bekliyorum senden, gidenler dönmez, terk edenler pişmanlığı ile geri döner anla artık bunları… Hasretin sokaklarından yürürken pişmanlığını yazıyorum sokaklara, belki gelir görür okur ve anlarsın diye… Bir damla gözyaşı döker etrafına değil de gönlüne bakarsın ve içinde hala benim olduğum gerçeğini görür, avuçlarımdaki duama âmin demeden önce bana doğru koşarsın gelirsin koşa koşa… Bir şafak vaktinin serinliğinde sana bakan gözlerimin içinde hep kendini bulacaksın, işte bu nedenledir ki sen gönlümde hiç kaybolmayacaksın sen kaybolsan bile yanımda… Sevmeler böyledir, emanete sahip çıkmak böyledir. Her sabahın seherinde secdeye vardıktan sonra, sana gönderdiğim gönülden davetime icabet et ve gel, kapım sana her zaman açık, senin kapın bana kapalı olsa da gel… Yetimleri nasıl yetimlik sarsmıyorsa ve Yüce Rabbim onları da bizleri de koruyorsa her an her saniye, hasretinde beni sarsmıyor, yüreğimdeki sana sadece bir parça daha uzak kalınca, sevmelerin vuslatın kavuşmaların dönmelerin ne kadar güzel olduğunu hatırlatıyor…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-   

Yol Belli Sonu Belli

Varmak zordur menzile

Önü arkası imtihanla dolu çile

Sabır içinde ara bul deme nafile

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Sabır deryasında dertler sanma susmaz

Çile dert az gıdıklasa da onsuz hayat olmaz

Hak yolda yürüyen kul imanı ile yolda kalmaz

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Sabır ile yol almayanın acısı dinmez

Hak yolda imanı ile yol almayan hakikatleri görmez

Bu yolda yürüyen ölse de gönüllerde ölmez

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Az bekle gezdiğin bu âlemde

Her şeyi silme bir kalemde

Yalnız kalmıştı bir süre âdemde

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Kurduğun hayaller dünyalık olmasın

Dünyalık olursa içinde merhametsiz adım ile solmasın

Ahirete doğru kur hayallerini yalnız kalmayasın

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Dünya hayatın her şey çok net

Dünya ve ahiret için az et gayret

İman ile gezersen bulursun cennet

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Kul dediğin doğarken çıktı menzile

Ölüme koşmak için yaşar güle güle

Gül ne hoş kokar öten bülbüle

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Dikkatle takip etmeli izleri

Gül kokan Resul çağırıyor bizleri

Bazen boğar gibi olur nefsin şeytanın elleri

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Bu fani âlemde ne kazansan da nefis doymuyor

İnsan imansız olursa aradığını arayıp bulmuyor

Nefis şeytanla gezince beli doğrulmuyor

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Kul gideceğin adres bellidir

İnsanı yakan o acı dilidir

İnsanı insana yaklaştıran gönlüdür

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Dünya âlemine doğarken daldık

Gittiğimiz yolda ne aldıysak aldık

Doğru olanı alamadıysak yandık

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Kul Mehmet’im ne gerek var dünyalık hayale kurmaya

Ahiret hayatı varken gayretsiz alamazsın bedavaya

Girmek için Salih amel iman gerekir buraya

Yol belli sonu belli boşa hayal kurmuşsun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bir Gün Görüşemedik.

Bir gün görüşemedik seninle biz yüz yüze

Ondan belli el ele biz çıkamadık düze

Karşıdan gözlerinle baktın sen süze süze

Gönlümü sana verdim ben aşkımla yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

 İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Dudaklarında aşka dair sözler aradım

Aşka dair bir damla nefes de bulamadım

Gözyaşına dair bir gölge aradım yoktu

Gönlümü sana verdim ben aşkımla yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Yüreğinde kanında müebbetli hapisler

Tenine dokunmuş bak viran eden virüsler  

Kırmaya alışmış o kalp de yok eden göçler

İhanetin karalar giymiş gelirken gördüm

 Gönlümü sana verdim aşkımla ben yükseldim

Sen aşkımı etmedin kabul aşkta kaybettin

Kime neden sen kırgın oldun ben bilemedim

İşte ben bunun için hayatımda gülmedim

Uzun uzun susmayı artık senden öğrendim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kul İman Etmeyi Bile

Kul iman etmeyi bile

Nefis şeytanı defedebile

İman ile hayatta güle

İman eden Melekler ile güle

Yeryüzü denen küre

Kula verildi belli süre

İnşallah iman ile gide

İman eden Melekler ile güle

İmandır hayata ömre formül

Dertlere sabırla ede tahammül

Kula iman ile gerek tekâmül

İman eden Melekler ile güle

İman ile biter kuşkular

İman ile başlar coşkular

İmanla başlar doğrular

İman eden Melekler ile güle

İman ile kolay olur dünya işin

Cümle insanlar din kardeşin

İman ile olsun dünya da dirilişin

İman eden Melekler ile güle

İman ile dualar semaya yükselirken

İman ile ol nefis şeytan gönülleri delerken

Hayat yolunda iman ile gül ölüme giderken

İman eden Melekler ile güle

İman ile ol ey kul sonra deme yanılmışım

Eyvah nefis şeytana deme kapılmışım

Zor günümde Yüce Allah’a iman ile deme koşmamışım

İman eden Melekler ile güle

İmansız olan olmaz medeni

İman ile olan olur hakiki medeni

İman mutlulukla sarar bedeni

İman eden Melekler ile güle

Haydi, iman ile nefis şeytanı kovalım

Zalim olana iman ile koşarak çatalım

İman ile merhametin kapısını açalım

İman eden Melekler ile güle

Kul Mehmet’im uymayalım nefsimize

İman ile mutluluk gelsin cümlemize

Salih amel iman ile girelim cennetimize

İman eden Melekler ile güle

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Tekâmül: Olgunluk

Tahammül: Dayanma

Ruhsati ile Hasbıhal

Bir vakte erdi ki bizim günümüz

Yiğit belli değil mert belli değil

Herkes yarasına derman arıyor

Deva belli değil dert belli değil/Ruhsati

Güzel bir vakte erişmedi günümüz

Yiğit belli mert belli değil geçti ömrümüz

Herkes yarasına birlikte derman aramıyor

Deva belli birlik dert belli birlik beraberlik bulunmuyor

Fark eyledik ahir vaktin yettiğin

Merhamete çekilip göğe gittiğin

Gücü yeten soyar gücü yettiğin

Papak belli değil Kürt belli değil

Fark etmedik ahir vaktin yettiğini

Ömrümüzün masumlara öldürmeye yettiği

Gücü yeten soytarı ile uğraştığımız

Düşman belli Kürt değil, adam adam değil

Adalet kalmadı hep zulüm doldu

Geçti şu baharın gülleri soldu

Dünyanın gidişi acayip oldu

Koyun belli değil kurt belli değil

Adalet birlik ile sağlandı zulüm yok olmaya başladı

Baharın gülleri solmadan yollara çıkıldı

Dünyanın sonu nefret ile çizildi

Koyun belli değil kurt belli değil nefret işte görüldü

Başım ayık değil kederden yastan

Ah ettikçe duman çıkıyor festen

Haraba yüz tuttu bezmi gülistan

Yayla belli değil yurt belli değil

Ayak başka yerde keder gezer masum gönülde

Ahımız çıkıyor semada isyan çıkıyor içimizde

Yollar harap gönüller harap gönlümüzde

Yayla belli yurt belli düşman belli değil nerede

Çark bozulmuş dünya ıslah olmuyor

Ehli fukaranın yüzü gülmüyor

Ruhsati de dediğini bilmiyor

Yazı belli değil hat belli değil

Edep bozulmuş dikiş tutmuyor

Cümle masumların yüzü gülmüyor

Kul Mehmet’im insanlara ne diyeceğini bilmiyor üzülüyor

Yazı söz kifayetsiz anlayan anlamayan belli değil ömür bitiyor

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Rahmana Şükürler Olsun

Mümin sürünmez yerde

Zalim sürünür her göründüğünde

Mümin gülümser her gelişinde

Mümin olduğu belli olur gülüşünde

Mümin eyleyen Rahmana şükürler olsun

Müminin aklı olmaz Rahmandan başka yerde

Onunla olan olur her an güvenli yerde

Açar gönülleri Kur’an ile perde perde

Gönüller onunla düşmez ki derde

Mümin eyleyen Rahmana şükürler olsun

Aç kulağın Kur’an’ı iyi dinle

Mazlumlar ile sen ilgilen imanla gönlü perçinle

Rahman her zaman kul iledir iyi belle

Mümin nefret kini sen önle

Mümin eyleyen Rahmana şükürler olsun

Rahman her an seninle

Ey kul sen kiminlesin bil de serinle olma kinle

Kalsan da hüzünle Rahman’dadır hüzün

Merhamet gönlündedir gülsün yüzün

Mümin eyleyen Rahmana şükürler olsun

Kul Mehmet’im imansız dağlar aşılmaz

Rahman fazla yük vermez, çünkü kul taşıyamaz

Mümin imanı olmadan kesin yaşayamaz

Kur’an iman olmadan hayatın değeri anlaşılmaz

Mümin eyleyen Rahmana şükürler olsun

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yol Belli Yolum Belli

Gönül aşkı bulsa düşer gider yemene

Aşk gönlün asıl vatanıdır varmak gerekir

Gece gündüz yolda olsam hem kime ’ne

Yol belli yolum belli soran olmadı ki fikir

Aşk gönül için olmalı değil mi fener

Kin nefreti bil ki aşk her daim yener

Aşk ile gönülleri sevmek her şeye değer

Yol belli yolum belli soran olmadı ki fikir

Kul Mehmet’im aşk ile kaynar canım

Beni aşk ile sever benim hanım

Aşk tahtına çıkınca kaynar canım

Yol belli yolum belli soran olmadı ki fikir

Mehmet Aluç