Kendi Yazıp Yönettiğimiz Dünya Hayatı

Bir gün geride kalır

Arzularla hevesler gözün son çırpınışı ile kapanınca

Anlaşılır son nefeste boş olan hevesler arzular çığlık çığlık

Açılan gözler açılmaz tutmaz beden toprağa varınca

Sabahın seheri olmaz artık çığlıkların arasında

Uzanır sanır el kapıya açılmaz son kapanışıyla

Eser alevden bir rüzgâr kor kor alev

Arzular hevesler gibi yakan kor bakış

Faydası yok yalvarış yok artık faydasız

Açılır bir pencere kor alevden dersin anlamsız

Anlaşılır arzular heveslerle dünya bomboş kor alevmiş

Okunan ezanların secdelerin nurdan gerçeği gerçekmiş

Zaman bitmiş ömür bitmiş ceset bedenle bitmiş

Bitmeyenler yok yanında eyvah tükenmiş

Bitmeyip gelene alışmamış beden boş heveslerle gülmüş

Hayat mıydı yaşadığı bir anlık bir film dizi fragman mı neydi

Olamaz derken kör düşünce daha sıcak benle yok alakası derken

Ben değilim olamam ben böyle avare sersefil

Figürana benziyor hatta bana az çok benziyor

Olamaz ben böyle olamam gerçek değil

Hey duyan yok mu bu film hayır hayat hayır fragmanlar karışmış

Kime etmeli şimdi şikâyet her yer sımsıcak

Duyan yok aynı figüran o oyuncu gibi

Olur, mu hiç sessiz kalmak ne kadar iğrenç korkunç

Kim yazdı bu senaryoyu hem bu oyuncuda çok berbat oynuyor

Senaryo berbat ondan olacak

Birazdan biter oyuncu ile senaryoyu yazan ismi çıkar

Ne kadar bilmeden yazılmış oynuyor figüran hep ezberci

Hayat bu yaşanılmaz böyle ciddi olmalı insan bulmalı bir rehber

Dipsiz bir hissizlik alakadar’sızlık mevcut bu nasıl duyarsızlık

En kötü film seçilecek galiba bu ne kadar iğrenç bir rol ile senaryo

Bitiyor işte film çok şükür yo bu bu olamaz yine yanlışlık var

Benle ne alakası var ben mi yazdım ben mi oynadım benmişim yönetmeni

Ne anlarım film çevirmekten yönetmenlikten ancak seyrederim delicesine

Hem ben ne zaman buralarda bulundum bir saniyelik bir anda

Ben hep buradaydım nasıl giderim oralara

Kalkamıyorum yürüyemiyorum oysa

Belli ki karışmış her şey

O filmdeki figüranın yaşadığı hissetmediği duyarsızlığı gibi karışmış

Bir kalp taşır mı bu kadar çelişkiyi

Anlamsız bir yoldaki anlamsızlıklarla dolu tuzağı hissetmeyişi

Azap dolu anların bitmez ki bu fikirsizlik ile çilesi

Az önceki yola girseydi

Gerçek olanı yaşayacaktı

Hak yolda olacaktı o an arzu heveslerle boş işlerle olmayacaktı

Eyvah yoksa gerçekten olamaz bu kadar salaklık geri zekâlılık olamaz ki

Yok, yok ben değilim

O kadar akıllıydım değil miydim?

Bana gülümserken sahte miydi o gülüşler

Bana sakın gitme diyen o üzerinde kırk yamalı çulu olan zavallı dediğim

Adamın sözümü gerçekti acaba olur mu yok yok

Hem o pek bilgili değil evet evet

Karnını doyurmaktan acizken bana akıl verirken anlamıştım

Yoksa ben mi yanıldım

Sanki onun gülümsemesi daha mı gerçekti

O zaman neden farkına hiç varamadım

Sözleri sanki evet sanki çok gerçekçiydi

Hey kimse yok mu neden sesim duyulmaz

Şöyle karşıma çıksa da tekrar sorsam

O sözlerinin kaynağı nedir diye

Gerçi hiç yabancı değildi

Şimdi anlıyorum sanki o zamanlar

Etrafımı bir huzur sarmıştı

Gittiğim yol doğru değil gibi sanki hissetmiştim mi ki

Yok, yok olamaz böyle bir şey saçma

Ama benim yetişmem gereken toplantılarım

Yeni villamın temel atma töreni vardı

O zaman pek değer vermemiştim sözlerine

Sanki şimdi yankılanıyor kulaklarımda bir hoş

Dünya hayatı boş mu hoş mu yok yok

Boş demişti hoş deseydi tasdik eder hatırlardım

Bir de ne demişti…

Ne demişti her neydi her canlı kim canlı tamam hatırladım

Her canlı yok yok nefis dedi ölümü tadacaktır

İçilen bir şey miymiş ki bu bu bu…

Olamaz yoksa oyuncusu olduğum hayatın

Kendi yazıp yönettiğim dünya hayatı filmi gerçek

Ve ben şimdi öldüm müüüü…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ayrılıp giderken geride bıraktığımız yüreğimizin bir parçasıdır.

    Hiç düşündük mü bilmem bir yerde üç beş yıl kaldıktan sonra, terk etmek zorunda kalınca arkamızda bıraktığımız izlerimiz, gülüşlerimiz mi yüreğimiz midir? O kaldığımız yere kendimizden bir şeyler katsak o güzelliği arkamızda bıraksak ta galiba geride bıraktığımız yüreğimizin bir parçası galiba... Geride bıraktığımız düşünceye mutluluk huzur kattığımızla beraber, terk edip giderken bizsiz bir sokağın başında bizsiz kalan yüreğimizin bir parçasıdır arkamızda bizden ayrı kalan,  bizden ayrı kalan yüreğimizin bir parçası, bir daha ne zaman kavuşacağını bilmeden sessizce ağlayan ve ardımızda kalan...

   Ne gariptir şimdiye kadar hiç böyle düşüneniniz oldu mu bilmem? Kaldığımız o beldede kendimizden o kadar şey kattık ki, oradaki insanlardan o kadar çok güzellikler aldık ki, en sonunda yolcu yolunda gerek diyerek, başka bir şehre gitmek gerekir, ayrılığın şafağında bizden ayrı kalan bir parçamız gözyaşı dökmeye başlar ama biz görmeyiz hissetmeyiz, ta ki yola çıkıp yol alıncaya kadar...

  Doldurduğun pınarlardaki bidonların suyunun boşaldığında, seni dolmak için beklediğini hayal ederken, geride bıraktığın o bir yanın gülümser, sokaklar adımlarınla adım atarken çocuklara gülümsediğini o anlarına hasret kaldığını düşünürken kaldırım taşlarına oturan çocuklarla beraber sana gülümser, kopmaz bir parçandır geride bıraktığın, yüreğinden kopan ve seninle arasında binlerce kilometre mesafede olsa kopmayan, gecenin karanlığını aydınlatan geride kalan yüreğinin parçasındaki umudun ışığıdır sokakları aydınlatan, sen terk edip gitsen bir daha dönmesen de seni hala orada temsil eden, gülümseyişinle orada yaşadığın insanlara hatırlatan, giderken senden kopan yüreğinin bir parçasıdır...

  Ah İnsanın, kendi elinde olmadan birden bire yaşadığı yörenin halkı ile gülümseyerek çok güzel deneyimleriyle elde ettiği mutluluk dolu anları, olguların geride ötesinde hiçbir zaman orada geride kalanların yaşamları hakkında varlığını bilemeyeceğini düşündüğü anda, unuttuğu bir şey var orada kalan yüreğimizin bir parçasıdır, her zaman bizimle irtibat halindedir, biz bir parça geride kalanları düşündüğümüzde esen ılgıt rüzgârlarla bize haber gönderen, gülümseyen insanların beyinde geçen algılar düşüncelerin huzurunu hissettirir geride yüreğim, bizde koparak kalan o parçamız... 

  

Kimileri şimdi buna anlamsızlık diye bilir, saçmalıkta diye bilir, şöyle sakin bir kafa ile bir düşünün bakalım, anlamsızlık mı, anlam mı dolu bu söylediklerim? Bu insanın toplumda yerleştiği yerdeki değerlerden kopamama duygusudur. Kendi gerçeği ve birlikte olmanın gerçek güzelliğini bilmek ve görmektir. Selam ve dua ile

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sana Geride Yanında Ne Kalır

Zamanı gelir bu ömür ecel ayrılığı ile sallanır

Afiyet ile geldin cihana ömür kıymetin bil

Sanma cümle âlem sana kalır

Sarılma ile gelen ayrılık ile gider ecel alır

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Gafil olma Kuran iman Resul ile ol

Sen süslenmek istersin ömrü dünya malı ile bol bol

Dünya der iman ile süslen kazandığın gönder ey kul

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Nur tene değmesin nefis şeytan haram eli

Gideceğimiz yer zaten önceden belli

Ağada olsan paşada olsan bir çukur eşilecek kelli

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Kuran iman Resul ile süslen âlem seni kıskansın

Nefis ile şeytan sana yaklaşmadan yansın

Bu dünyada yap iyilik arkanda kalan canına ateşle yapışmasın

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Kuran iman Gül Resul çağrısını duy

Olma sakın inat bu değil bir oyun

Ecel gelmeden kefene girmek için soyun

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

İman da vardır ne güzel letafet

Haydi, gir içeri çek enfes bir ziyafet

İmandan giy sen bir kıyafet

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Sağ gelen kalmaz alem de

Ölümde de vardır bir letafet

Ölümden sonra vardır sonsuz ziyafet

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Yaş gelince sona dizde ömürde kalmaz sanma mürüvvet

Her şey çeneye vurur nasıl alır kuvvet

Ölümdür sanma son sonunda vardır halavet

Sen durma her an Rahmanı zikir et

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Sanma dünya konan başına Hüma kuşu

İman olmazsa nasıl mezarda çıkılır düz yokuşu

Kuran Resul iman ile ol gönlünde ömründe olsun huşu

İşte budur başına ömrüne konan Hüma kuşu

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

 Bu nasihatim sanadır ey kul Mehmet

İmandır en büyük ganimet

Savaş nefsinle şeytanla kazan ey kul Mehmet

Az düşün ey kul geride ne kalır hepsini yel alır

Sana geride yanında ne kalır

Tabi ki Nur Kuran ve gül kokan Resul iman ile iyilikler amel kalır

Mehmet Aluç