Ah O An Kerbelâ Değil Âlem Yandı...

Vakit mi cehennem elbisesi mi giymişti

Yez’it mi üstüne nefreti dünyalık edepsizliği ile birlikte giymişti

Zaman koşarken sona Hz Hüseyin’e,

 Gül kokan Resul’ün torununa doğru.

Zaman’a sona vakti kana bulayan merhametsiz gönüller,

Cehennem’den alev atına binmiş kendi alevlerinde yanmaya koşarken.

Zaman kâinata her daim dedesi gibi gülümseyen Hz Hüseyin’e gülümserken

Birazdan cümle Müslümanlar ve insanlarca acısını kalbinde silemeyeceği

O zalim ve melun zalimlerin vahşetine bir adım kalırken

Karardı gökyüzü kabardı, cehennem son sürati ile

Yolda nefreti ile cehennemin alev atına binerek koşanlara doğru

Ah Kerbela gönüller ismini anınca alevinle kavrulur

Ah kerbela ismin anılınca gözlerde yaşlar akar kurur

Ah yez’it ismin anılınca cehennemde alevler harlanır

Sanki sanki o an dünyayı kaplar o an alevi

Ah o an kerbela değil âlem yandı

Gönüller susuzluktan kavruldu

Merhametsizlikten kâinat kurudu

Ah olsaydık bir fırtına

O yez’itin suratına binler kumla dolsaydık

Ah yıldırım olsaydık bin yıldırım

O yez’it ve adamlarının kalbine hançer gibi saplansaydık

Ah yetişemedik gül kokan nebinin torunu

Ciğer paresi Hz Hüseyin’imize

Göğsümüzü parçalayarak siper olamadık

Yer yarıldı merhamet sanki silindi âlemde

Gönüller silindi bir anda sanki cehennem alevi sardı

Kanın toprağa damlamadan

Melekler seni kucakladı uçtular seninle cennete

Cennet gülüşünle nurlandı cennet sen meleklerin kanadında uçtun

Gül kokan nur dedenle buluştun

Cennet nurla doldu sen uçtun

Bizler nefretin önüne kalkan olamadık

Yanan yüreğimizin susuzluğunda kaldık

Cehennem alevinde yandık

Kavrulduk…

Eyvah ki eyvah

Artık bulunur mu bu dermansızlığa bir derman

Yolda gözünden alev saçanlara

Bulunur mu bir damla su söndürmek için

Gül kokulu Nur deden yolunda

Uğrarken Kerbela’ya

Gülüşün hala kumlarda parıldar iken

Yez’it'in feryadında her adımında kendisini yakan

Cehennem alevinin sıcaklığı kumlarda yanarken

Gülüşünde bir dem mutluluk alan bizler

Özlemine kanarken

Söz söylemez dillerimizle pişmanlığımızla seni anıyoruz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sabır Dergâhına Uğramadan

Yıkımı yaşar gibiyiz, sanki bu aralar, yalan üstüne yalan dolan üstüne dolan biz Müslümanlara yakışmayan bu hal ve hareketlerin cevabını Rahman’a nasıl vereceğimiz meçhul! Hayat kavgasında el ele beraber yaşamanın güzelliğini yaşamak var iken bu hezimet ile olmamız ve hezimeti yaşamamız, barış ve kabullenememenin hazımsızlığı edepsizliği ile yalanı yalan ile yamatıp bir birimize sunmanın peşindeyiz.

Sabır dergâhına uğramadan nefis ve şeytanın heves ve arzularımızın peşinde koşan kullar olarak Yüce Allah’ın hoşuna gitmeyen ve gül kokan Resul hoşuna gitmeyecek Allah Nur Kuran ve gül kokan Resul peşinde gitmesi gereken biz kullar, gönüllerde sancı bırakmanın peşindeyiz! Af etmenin engin denizinde yüzmeden yıkımın sokaklarında gezmenin telaşında nefis ve şeytanın elini tutmamız ne kadar utanç verici bir durum!

Manasız ve sonu hüsran olan zevk be arzularımızın peşinde koşmamız ve ölümden sonraki âlemi unutarak veya birilerince uyutularak peşinde koşmamız, geçici dünya sancısının peşinde olmamız bize sonunda sancılı bir sona doğru götürmektedir bunu da bilelim. Bir birimizi anlamadan dinlemeden tahammül göstermeden vurup yıkma ile ne Allah’a kul Gül kokan Resule ümmet neden nefis ve şeytana yar olabiliriz.

Yürüdüğümüz hayat mezara doğru ve hesap vermeye doğru gidiyor ne çabuk nasıl, neden niçin unuturuz? Kendi gönlümüze merhameti umman umman deryalar gibi geniş veren Rahman, bu merhamet dolu ummana nasıl bir birimizi sığdıramıyoruz? Âlemlere sığmayan Yüce Rahman kulun gönlüne sığdım der iken ”Allahu Ekber” bizler birbirimizi bu merhamet kokan gönlümüze nasıl sığdıramayız anlamış değilim!

Sitem okları hangi hedefe varacağını bilmeden havalarda ellerimizin ayarsız yönünde gönüllere saplanır iken, bunun hesabını Rahmana nasıl vereceğiz bilen var mı ? Pişmanlık duymadan, pişmanlığın o engin sonsuz kapısına uğramadan, pişkin utanmaz suratımız ile sonumuz nereye varacak Allah (C.C.) bilir ve Allah (C.C.) Sonumuzu hayırlara çevirsin yar ve yardımcımız olsun İnşallah… Selam ve dua ile…

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ankara