İnsanlığını Ara Sen Bul

Laf söz bilmeyen dinlemeyende olmaz ki hiç dost

Dost olmadığı gibi ona hiç insan denilmez olmaz kul

Dost olmayanın önüne serilmez bir eski çulla post

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Mademki nefret dolusun istediğini hep yapacaksın

Merhametli bir kul gördüğünde sen hep kaçacaksın

Bir ömür boyu mutluluk nedir hiç sen yaşamayacaksın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Belli ey insan olmayan şeytanı hep sen anacaksın

Gittiğin nefret yolunda yolda acizliğinle kalacaksın

Gafletinle sen ne olduğunu anlamadan yanacaksın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

İnsan kendi dostun arkadaşının silinmez aynasıdır

İnsan olmayanın sanki kıçına sürülmüştür nişadır

Durmaz nefretiyle ortalığı karıştırır her an fıldır fıldır

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

İnsan olmayanla oturup sen bir parça ağlayamazsın

Derdin var ise onunla hiçbir zaman paylaşamazsın

Yola çıkalım dersin bilmezsin niyetini yol alamazsın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Böylesine yeis ’ini kaybeden bilmem ki ne denir

Ne söyleşende anlamaz bilmez sanma beğenir

Bir parça sabrı yoktur bir anda bakarsın öfkelenir

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Kul Mehmet’im nefret sahibini yaşadığı hayat değil

Git dersin pişmanlıkla Yüce Rahman önünde sen eğil

Cahilliğiyle parlar iman etmez ne söylediği belli değil

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Söz Meclisine Varamadım

Düştüm aşk yoluna düzdeyim sanmayın yokuştayım

Hala ararım gönlüme bir aşk hala manasız bakışlardayım

Düz yollara bulamadım hala aşkı ararım hala kışlardayım

Gönlüm mü bende değil ben mi gönlüme uygun değilim

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Uzatırım elimi sevda şehrine uzanmaz

Gönlüme yeter derim arama ama laf anlamaz

Boşuna arama belli ki aşk sana yar olmaz

Doluya koyarım almaz boşa doldururum dolmaz

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Kerem’i arayayım aşkı sorayım dedim

Kerem gezer çöllerde oraya da ben gidemedim

Ne yaparım gönlüme nasıl söz geçiririm bilemedim

Ben döndüm gönlüm döndü aşkı hiç göremedim

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Bu gönül bazen bana oluyor külfet

Aşkı bulda artık bana bu canıma lütfet

Sen bana dersin her gün az daha sabret

Sabırla yürürüm ama hala görünmedi sende marifet

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Ey aşk sana varamazsam sen beni affet

Zordur yolun kolay değil sen gel bu gönlümü az keşfet

Ben çok yol kat ettim az sende varmak için az yol sarf et

Gel çık karşıma inan sana karşı hiç yapmam muhalefet

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Kul Mehmet’im aşkı bulamadım bende yazdım kâğıda

Sanki aşk gelir peşimde görünmek istemez arkamda

İsterim gönlüm aşkı arayıp da onu hemen bula anında

Aşkı bulamaz isem sap gibi kalırım ben ortada

Söz meclisine varamadım sözsüz kaldım hecelere ulaşamadım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Söyle

Gönül bu laf dinlemez

Gözlerine vuruldu

Peşinden koşmaktan yoruldum

Çaresiz kaldım

Sevmezsen beni söyle nereye gideyim

Ben kime derdim söyleyeyim

Suç mu söyle gözlerine vurgun olmak

Gözlerine dalıp da aşk badesi içmek

Gece gündüz aşkında deli divane olmak

Sevmezsen beni söyle nereye gideyim

Ben kime derdim söyleyeyim

Kul Mehmet im söyle aşkında ölüp mü gideyim

Sensiz gurbet ellerde sürünerek mi öleyim

Bir gülsen de dünyanın en mutlu insanı olayım

Sevmezsen beni söyle nereye gideyim

Ben kime derdim söyleyeyim

Mehmet Aluç