İyi Gün Dostuydum Yaslanmadın

Ey vefasız onca yıllık aşkımız

Bir selama değmedi mi?

Görünce yüzünü çevirdin

Canımdan cansın dedim sevdim

Gözünde yaş akmasın dedim

Senin yerine ben ağladım

Saçın teline zarar gelmesin dedim

Kendimden sakındım

Ey vefasız onca yıllık aşkımız

Bir selama değmedi mi?

Görünce yüzünü çevirdin

Bir selam vermeden çektin gittin

Seven merhametli olur

Gönlü hassas olur

Sen ne seven oldun nede hassas oldun

Taş kalpliydin çektin gittin

Yıllarca hasretinden geceleri sabah edemedim

Bari görünce bir gülümseseydin

Bir selem verseydin

Akan kanlı gözyaşlarım silinirdi

Yüreğime saplanan ahlarım

Tek tek saplandığı yerden çıkardı

Bir an huzura ererdim

Aşkımızın o güzel günlerin hatırına

Bir özür dileseydin

Hatanı idrak etseydin

Af ederdim seni bu sana hasret

Kor alev hala yanan gönlüme sarardım

Yüreğinde yoksu aşk inancı

Ondan yüreğimde bıraktın onulmaz sancı

Şimdi sende bende iki yabancı olduk

Açan çiçekler gibi açmadan solduk

Gülüşünle gönlümde çiçeklerin açmadı

Açan çiçek değil zehirli mantarlardı sanki

Bu çattığın kaşınla mutlu olamadın

Döndün geldin bari bir selam vereydin

Bir gülümseseydin

Dünya malı dedin koştun dünya malına

Dünya malın ayağına takıldı oldu karaçalı işte

İyi gün dostuydum yaslanmadın

Kötü gün dostundan can bulamadın kaçtın geldin

Ben seni anlamadım artık anlamakta istemiyorum

Gönlün bir volkan gibi sönmüş

Seni seven bu gözlerim bir körmüş gerçeği görmemiş

Şimdi ben fakirdim bir avuç sevgine muhtaç

Şimdi ayakkabım gönlüm pabucum delik

Onu dikecek bir iğne ile iplikte yok

Var git kendinle pişmanlığınla yaşa

Bir selam verseydin eski günlerin hatırına

Belki belki…

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Sar Sen Beni

Candan sevdim ben seni

Dile düşürdün sen beni

Yeter artık incitme beni

İnsaf ette al sar sen beni

Aç gül kokan sinene gireyim

Sen sevmez isen söyle nereye gideyim

Candan sevenim ol artık sevdiğim diyeyim

İnsaf ette al sar sen beni

Aç kolların sar beni ben güleyim

Gönlümdeki gülleri önüne sereyim

Açmazsan gönül kapını izin ver öleyim

İnsaf ette al sar sen beni

Bizi bizden ayıran sürüne

Ağzı burnu yerlerde sürüne

Sürünsün bu alemde döne döne

İnsaf ette al sar sen beni

Gülümseyerek gel bu gönlüm narin

Aşk ile yaklaş bana yanmazsın bu gönlüm serin

Allah’ın emri ile iste olayım sana gelin

İnsaf ette al sar sen beni

Gönül sevmez ise o gönül tez çürür

Bu bedende aşk olmaz ise zor yürür

Aşk ile seven tüm güzelliği gönlünde görür

İnsaf ette al sar sen beni

Yar gönlünü günde bin defa dolaştım

Aşk denilen güzellikle yarim boynuna sarıldım

Aşk ile sevdim sanma severken yanıldım

İnsaf ette al sar sen beni

Kul Mehmet’im ne yapayım malın çoğunu

Vermez mal bana yarin yokluğunu

Aşk ile sevdim ben bilirim yarin güzel huyunu

İnsaf ette al sar sen beni

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ben Sevdim Sen Terk Ettin Ve Gittin.

Kalemimde benim gibi

Gidişinle yıkılmış gibi heceleri yazamıyor

Gönlüm gönlüne kaysın istedim

Seninle bir ömür yaşamak yaşlanmak istedim

Çok gördün bunu bana

Aşkın medeniyetini

Yeniden el ele kuralım dedim

Sen var olan medeniyetimi de yıktın

Gittin

Terk ettin gittin

Kanayan yüreğime

Bir bant çekmeden gittin

Beni gülüşüne hapis et dedim

Çıkmaz sokaklara değil

Sen unutmuş gibi yaptın

Ama ben beceremedim

Formülünü bulamadım

Canın sağ olsun güzelim

Ben sevdim sen terk ettin

Ve gittin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ne Halin Varsa Istırabınla Yaşa

Farz etki ben seni çok ama çok sevdim

Sen hiç sevmedin benimle eğlendin

Sonrasında çektin gittin arkana dönüp bakmadın

Gönlümde açtığım çiçeklerimi kopardın

Beni hasret çiçeğinin başına köle diye bıraktın

Kalbimi söküp kanı ile avucuma bıraktın

Hiç mi bir parça vicdan merhamet insanlık yoktu sende

O güzel aşk şarkılarını neden söyledin

Senin yüreğinde kalmam için neden beni çağırdın

Gökyüzü kadar hasreti neden yüreğime bağladın

Bari giderken bir ayrılık busesi yanağıma bıraksaydın

Ağlarken gözyaşlarımı bir ömür boyu silmezdim

Sen her şeyi zaman bıraktın ey zalim

Beni kime bıraktın da gittin söylesene

Yüreğimi söktün de gittin

Etrafıma dikenleri çektin yürüdün arkana bakmadın

Gece gündüz mutlu sonla biten şiirler yazdım

Neden en mutlu olanları yırttın karaladın da gittin

Sen gitin ya aynı çocuk gibi yani elbisesi yırtık

Evet elbisesi yırtık çocuğun elbisenin yırtıklığını saklar gibi

Yüreğimdeki seni saklamaktan artık bıktım

Sen beni zamansız mevsimsiz öldürdüğünü sanıyorsun

Ama zamansız mevsimsiz ölenler aniden dirilir

Dirilir ve yüreğini işgal eder seni bağımlı yapar

İşte o zaman seni af etmem için sakın gelme

Çünkü geldiğinde kazdığın mezarda kendi cesedini bulacaksın

Yokluk sancısı ile yanacaksın ıstırabın bin bir acısını yaşayacaksın

Ben sana uzaktan yüreğim kan ağlayarak bakarken

Senin sırtını dönüp gittiğin gibi gideceğim

Arkama dahi bakmayacağım

Çünkü seni kırmamak adına kendimi kırdım parçaladım

Artık benim yerime az da sen kırıl paramparça ol

Yaralı yüreğindeki haykırışların

Yüreğine hançer olsun saplansın

O zaman beni anlarsın

Aynı senin kendini zaman teslim ettiğin

Beni kime teslim ettiğini düşünmeden gidişin gibi

Her şeyi zaman bırakalım ben gidiyorum zamana

Senin ne halin varsa ıstırabınla yaşa gör tek başına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hayran Kalırım

Yârim gül saçın koydun yine sinem üstüne

Derdimi yok etinde sen bugün gülüşünle

Kavuşur mu yar cümle seven böyle bu güne

Hayran kalırım yârim senin ben gelişine

Sana hayran oldum ben yârim ilk görüşümde

Ayık gezmezdim bende eyledin beni zinde

Sende sevdin anladım beni ilk görüşünde

Hayran kalırım yârim senin ben gelişine

Yetim gönlümü Mevlam yar seninle güldürdü

Cümle garip derdimi gelişinle öldürdü

Cümle sevenleri de sevdiğiyle güldürdü

Hayran kalırım yârim senin ben gülüşüne

Seven kul boynu bükük yârden ayrı kaldıkça

Dua seven gönlünde Mevla ya ulaştıkça

Dua kabul olmaz mı Mevla ya ulaşınca

Hayran kalırım yârim senin ben sevişine

Aşk ile açtım bende yıkık gönül yolumu

Aşkla uzattım yârim sana gönül kolumu

Aşkla bak yârim gönlüm acep boş mu dolu mu?

Hayran kalırım yârim senin ben gelişine

Gönülden sevenlerde aşkına olur layık

Aşk ile sevenlerde gönülden olur ayık

Kul Mehmet aşk ilinde aşk övülmeye layık

Hayran kalırım yârim senin yar deyişine

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Seni Sevdim Ömrüme Geldi Işık

Seni sevdim ben oldum âşık

Güzel gözlerin oldu ömrüme ışık

Hayatı aşkı seninle yaşarım sana hayran bu maşuk

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Bir bakışınla gönlüme cennet kapısını açarsın

Sırat köprüsünde gülüşünle benden önce geçersin

Aşk ırmağında bana sevda şerbeti içirirsin

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Seni seven Aşk’a olur layık

Sendeki bu aşk sevilmeye layık

Aşk denizinde gezelim götürsün aşk denilen kayık

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşkına eylerim hürmet

Seni seven gönlümü eyle sen ziyaret

Seninle yaşanır inan gül cennet

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşk’ta vardır büyük haşmet

Aşk’ın içinde sabırla vardır hikmet

Bırakalım dünyayı içinde edelim ikamet

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Gönül aşk ile beslenir

Aşk ile maşuka gülümsenir

Gece gündüz yolu hep gözlenir

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

 Aşk ile açılır diller

Merhametle uzanır eller

Mutluluktur hep gönülde dilekler

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Gel otur aşk’ın köşküne

Neşe ile var sen meşkine

Ne isterse de baş üstüne

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Yüce Allah yarattı bir zerreden

Mutlulukla gönlü odur var eden

Sevdikçe aşk ile odur sevgiliyi yar eden

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşk ile sevgiliye sarıldık

Aşk ile kirlerden arındık

Sanmayın yolda kaldık yanıldık

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşkın deryasında mutlulukla barındık

Sevdikçe mutlulukla orada kaldık

Sevdikçe aşk ile birbirimize sarıldık

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşk ile gönülleri öreriz

Aşk ile yolumuzu görürüz

Aşk ile gönüllerde muhabbet eyleriz

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Aşk olmasa nasıl severiz

Aşk’sız sevgiliye kullara nasıl güleriz

Aşk’sız gönüller olur viran ne eyleriz

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Yüce Rahman’a aşk ile gideriz

Biz bu aşk’la iman ederiz

İman olmazsa nasıl kul olur cennete gideriz

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Kul Mehmet’im sabırla sen sevmeye devam et

Aşk ile ol onun ile sevdiğini âlemi gülümset

Aşk ile olursan sen görürsün hayret ile alamet

Seni sevdim ömrüme geldi ışık

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yine Ben Sevdim Yine Ben Kaybettim

Döndüm ağladım baktım ağladım

Arkandan sen giderken yüreğimi parçaladım

Sevdim sonunda terk edip gittin

 Demek ki ben boşuna ağladım

Yine ben sevdim yine ben kaybettim

Çektiğim çileler boşuna gitti

Gecemi gündüzüme kattığım

Yolunu günlerce aç susuz beklediğim

Gözyaşı döktüğüm geceler heba oldu gitti

Yine ben sevdim yine ben kaybettim

Gecem gündüzüm karardı boşuna

Ağrımayan başın ağrıdı ne uğruna

Ağarmayan saçım ağardı kim uğruna

Gözyaşı döktüğüm geceler heba oldu gitti

Yine ben sevdim yine ben kaybettim

Gidenin tutulmayacağını

Sevmeyeni sevilmeyeceğini

Gülümsemeyene gülümsenilmediğini

Saçlarım ağardıktan

Gözlerimde yaşlar bittikten

Gecem gündüzüm bittikten sonra öğrendim

Yine ben sevdim yine ben kaybettim

Kul Mehmet'im bırak rahat olmayan uykuları

Bırak vefasız gönüllerin vefasız aşklarını

Başka baharların peşinde koş yaşa yeni aşkları

Sen seni seveni sevme seni sevmeyeni

O zaman ben sevdim ben kaybettim demezsin

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Dönersin Diye Bekledim

Gönlünü gönül bildim girdim

Bizzat senden fazla seni sevdim

Gülüşün yalanmış şimdi bildim

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim

Döşeğim artık oldu taştan

Bilseydim sevmezdim baştan

Gözümde durmaz yaşlar

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim

Dedim zorluk ile gelir vuslat

Nefret nasıl sana oldu musallat

Bir adım at sevgiyi başlat

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim

Göğsümü yakar hasret yarası

Duymaz mısın çektiğim külfet

Haydi, gel ne olur afet

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim

Yaptığın sanma marifet

Sevgi diye nefret giydiğin kıyafet

Sana dar geldi

Gel sende olsun biraz zarafet

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim

Kul Mehmet’im aşkı ben yolda bıraktım

Sevgi yerine ben zehri sende tattım

Bu canı ben yolda bilmem kimlere sattım

Kan yuttum şerbet içtim dedim

Dönersin diye bekledim gelmedin

Matem tutmadan terk ettim bu şehri sen bilmedin

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Seni Sevdim

Ölüm ile yaşamın iki arası

Yaktı beni kaşlarının karası

Merhemdir gönlüme sinenin tahtası

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Yaz bahar ayı gibi gözlerin

Baldan tatlı  senin sözlerin

Cennetten yastıkmı dizlerin

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Seninle gönlümü deryaya açtım

Nefret kinden uzak kaçtım

Cennet gözlerine hayran oldum baktım

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Kul Mehmet der ki sinende gonca güller açılır

Açılırda cümle cihana saçılır

Seni sevdim cennet kapısı açılır

Cennet hurisine benzer yüzlerin

Mehmet Aluç

Bekledim Boşuna Seni

sevdi seni gönlüm hep ağladı

gözyaşlarım ateş oldu gönlümü dağladı

eller olsaydı böyle beni yakmazdı

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

sana bırakmam bir daha gönlümü

sevgi ile döşeyemedin ömrümü

yaşlar ile doldurdun gözlerimi

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

boşuna aktı gönlüm ile alnımın teri

ben yaklaştım sana attın adımını geri

demek ki yokmuş benim gönlümde yerin

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

anlayamadın senin gönül cevherini

zulüm ile doldurdun sen tüm devrini

aşkı elinle ittin nefsinle yaptın dediğini

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

çektim hayallerini senin gözlerinden

aşk'ın uzanan ellerini çektim sözlerinden

arada bul bakalım sen aşkı artık gözyaşlarından

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

kul Mehmet'im viran ettin tüm sokaklarımı

yıktın viran ettin gönlümün sarayını divanını

bulamazsın beni sen gez artık ara yaşa viraneleri

sana söyledim aşkımı niyazımı

bekledim boşuna seni gecenin ayazında

Mehmet Aluç

Bir Not İle Kepenek Astık Ağaca

Yolum düştü bir gün o yaylaya

Sessiz huzur dolu bir gündü

Kuşlar kuzular yaylada koşarken

Gördüm onu uzakta koyunların başında

Başı önde hüzün dolu gözlerle bakıyordu toprağa

Yaklaştım ürkek adımlarla selam verdim yaklaştım

Bir an duymadı dokundum omuzuna

İrkildi bir an başka bir elin dokunmasını bekler gibiydi

Üzüntü ile başın önüne eğdi

Gözlerinde iki damla yaş döküldü yaktı kuru otları bir anda

Yorgundu sordum ismini yaşardı

İsmi gibi yaşamıyordu, sanki yitirmişti hayallerini sevgilisini

Anlat dedim dinlerim dedim derdini

Sevdim çok sevdim gönülden dedi

Çobanım vermediler dedi öldürdüler yaşarken beni

Peki dedim sevgilin ne yaptı dedim

Şimdi oda benim gibi gözü yaşlı dedi

Bak dedi o insanların kalbi şu dağlardan daha sert ve kaba

Üzüldüm sarıldım ona

Uzaklarda salınarak gelen birisi vardı

Bir anda gülümsedi kanatlandı

Gelen sevgilisi nazlı imiş

Kavuştular sarıldılar bir birlerine

Bir daha kopmamacasına ömürlerine

Ben geldim kaçır beni gidelim dedi

Artık yaşayamam ölürüm sensiz

Kalmamıştı dayanacak gücü kalmıştı fersiz

Gönlündeki sevgiyi yaşarın gönlüne nakış nakış ördü

Bu sevgiyi yaşadığı köydeki herkesten başka dağlar kuşlar gördü

Döndü bana bizi geldiğin şehre götürür müsün dedi

Baktım gözlerine gülümsedim başım üstüne

Yazdı birkaç satır not astı elbisesi kepenek ile ağacın dalına

Yolda son sürat giderken arkalarına bakmadılar

El ele gülümsüyorlardı

Şimdi çalışıyoruz beraber

İki çocukları oldu

Biri kız biri erkek

Gülen gözleri ile

Ayaklarımız altında gülümseyerek dolaşıyorlar şimdi

Ben o gün o yaylaya gitmeden önce sanki yoktum

Şimdi ise gülümseyen çokum

Hiçliklerim

Sessizliğim

Yokluğum

Boşluğum

Yok, oldu bir anda silindi

Dediler sen ne yaptın

Başına bela aldın duymadım

Karanlık olacaksa gecem gündüzüm

Zaman duracaksa dursun anım

İki gönül gülsün bana yeter dedim

Onların mutluğu bana yeter bana dedim gülümsedim

Şimdi hep birlikte gülümsüyoruz

O an o gün rüzgâr kulağıma bir şey fısıldamıştı

Al götür bunları bu sağır dilsizlerin arasında

Bu aşka yazık olmasın

Yıkılmadım o anda

Yıkıntılar altında kalmalarına müsaade etmedim

Onları sevgisizlik darağacına asmaktan ziyade

Bir not ile kepenek astık ağaca

Şimdi halimiz fevkalade

Mehmet Aluç