Aşk Ateşimi Söndürür

Aşk Ateşimi Söndürür

Gönlünde açan çiçekler tıpkı sabah gibidir

O tatlı gülümsemen gönlünde açan cennet gülüdür

Bakışların akan pınarın berraklığı gibidir

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Sözlerin aşk deryasında parlayan kılıç gibidir

Nakış nakış gönüle işlenmeyen sözlere ilaç gibidir

Gönlün karanlıkta kaybolmuşa ışık olan ay gibidir

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Bazen karanlık gecelerde yalnız yürüdüm

Ufukta geceyi aydınlatan o gözlerini gördüm

Yaklaştım dedim inşallah bu bana bakar yürüdüm

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Gülüşün yanında her şey kalır değersiz

Sensiz toprak bir avuç topraktır bereketsiz

Gülüşünle toprak bereketlenir meyve verir gayretsiz

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Gönlün karanlığı aydınlatan bir kandil

Aşkla baldan kaymaktan tatlıdır o dil

Gördüm aşkını ey güzel oldum ehli dil

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Senden önce gönlüm aşkı hiç yaşamamış

Böyle aşkla coşan bir güzeli hiç görmemiş

Aşkın saflığında hiç kimse sen gibi yürümemiş

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Aşkla bu gönlün gönlündeki aşk sözlerini dinler

Seninle yaşanır bu cihanda çok mesut günler

Sen gibi güzeli bu âlemde binlercesi bekler

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

O gönlün aşktan bin bir kıvılcım saçar

Gönül kapını bana o narin ellerin açar

Sensiz kalan âşık bu cihanda kalır naçar

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Aşk ateşinde dönen bir kelebeğim gönlüm pervane

Seni seven âşık nasıl olmasın güzelim deli divane

O bakışların gülüşlerin ne kadar güzel şahane

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Senden önce savrulmuştum ekin yaprağı gibi

İmdat diye aman diledim Mevla’dan Mecnun gibi

Seni karşıma çıkardı Mevla’m cennetten bir hatun gibi

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Kul Mehmet’im tarumardı gönlüm topladın verdin huzur

Senin gibi aşkla gezeni hangi âşık arar nerede nasıl bulur

İzin ver gönlündeki aşk yoluna olayım yolcu sanma gönlüm yorulur

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Mehmet Aluç © Kul Mehmet

Ehli dil: Gönül eri

Biter Elbet

Biter elbet gecelerle karanlık

Nurdan İslam’la Doğar nurdan Sabah

Zalim der yıkıldı dünyam eyvah

Biter dünyanın susuzluğu İslam’la o sabah

Ne gam kalır ne dert çile kalır biter ah

Üstadın dediği gibi belki yarın belki yarından da yakın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Çözemiyorum

 

Hani sen bir sabah sessizce gelecektin

Gönül kapımı sessizce gülümseyerek çalacaktın

Bende kim o demeden gönül kapımı açacaktım

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Bir ilkbahar rüzgârını saçlarında koklayacaktım

Bir yaz mevsimi gönlümde hep sen yeşerecektin

Akşam olduğunda bile karanlığıma sen doğacaktın

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Neden bana hep hicranı yaşattın soramıyorum

Arasam da ne seni nede kendimi bulamıyorum

Deli miyim divane miyim bunu dersen bilemiyorum

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

İşte böyle sen geleceğim dedin gittin

Gittin de dönülmeyen yere mi gittin

Yoksa ecel ile gittin de ben mi görmedim

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Bazen düşünüyorum neden viranelerdeyim

Aklımı kaybettim de başka bir âlemde miyim?

Sen ecelle gittin de ben mi bu bilmezlerdeyim

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Yıllar önce bana gittiğini söyler ben buna inanmam

Sen o mezara sığamazsın âleme ben seni sığdıramadım

Gönlüme sığdırdım hep oradasın seni bırakmam

Bana neden yalan söyler bunu da ben hiç anlayamam

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Kul Mehmet’im ben hala seni arıyorum

Mevsimlere yıllara hep seni soruyorum

Mevsimler sen gibi gülüyor işte buldum diyorum

Sana koşarken mevsimler değişiyor ben şaşırıyorum

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

Şimdi anladım benimle saklambaç oynuyorsun biliyorum

Ama ne olursun çık artık sen ebe ol ben seni bulamıyorum

Çık artık ortaya ne olur artık ben sensiz nefes bile alamıyorum

Yıllar oldu hala neden gelmedin bilmiyorum

Neden hala bende beklerim bunu çözemiyorum

      Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Ben Olsaydım

Karlar lapa lapa başına yağdığında

Üşüyen gönlüne doğan sabah güneş ben olsaydım

Ukbaya varmadan yürüdüğün dünya yoldun da

Sana varan yol seni güldüren ben olsaydım

Saçların rüzgârda dört bir yana dağıldığında

Dağılan saçlarına sımsıkı sarılan ben olsaydım

Hasretlik içinde bir damla gözyaşı döktüğün anda

Gözünde akan hasreti silen gözyaşı ben olsaydım

Bir an yürürken önün karanlık olduğunda

Önünü aydınlatan ışık ben olsaydım

Dertlerini gökyüzünde yıldızlara anlattığında

Dertlerine derman olmak için seni dinleyen ben olsaydım

Gönül evin çok sessiz olduğu zamanlarda

Kapında oturan kapını her an çalan ben olsaydım

Kahkaha ile gülmek istediğin gülemediğin anda

O gamzene dolarak seni güldüren ben olsaydım

Yanağına konan gülümseme soğuduğunda

O gamzeni öperek sımsıcak öpen ben olsaydım

Duymadan görmeden inanmayı istediğin anda

Gönlünde aşk ile gönül kapında ismini haykıran olsaydım

Aşk duygular ile anlatılır bana anlatan yok dediğinde

Sana en güzel aşk duygularını anlatarak sarılan ben olsaydım

Eğer bir gün yaşamak için sebep arayıp bulamadığında

Binlerce yıl yaşaman için yaşama sebebin ben olsaydım

Dudakların hicran ateşi ile titrediğinde

O baldudaklarını öperek titremesini durduran ben olsaydım

Dünyanın meşakkatinden usanıp her şeyden vaz geçtiğinde

Bir vazgeçilmezin olarak bir ben olsaydım

Kelimeler heceler sana sus dediğinde

Sana kelime hece olarak gönlüne doğan ben olsaydım

Şiirler yetim kalıp kaleminden dökülmediğinde

Şiir şiir kaleminde yazan kalem ile ilham prensi ben olsaydım

Her dokunan yüreğinde acılar bıraktığında

Acılarını alan seni acısız bir ömür boyu güldüren ben olsaydım

Hayallerin bir an solduğu cansız kaldığında

Hayallerine can olmak için tüm hayallerim bu canımla senin olsaydı

Kul Mehmet’im aşk böyledir gönlünde vermeden yaşanılmaz

Bir şey verip yârden bir şey almadan da sanmayın tat alınmaz

Bu dünya hanında bir gülümseme olmadan canan ’sız yola çıkılmaz

Her sabah tatlı cananın yüzüne bakarak gülümseyen ben olsaydım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Beyitlerim

Helal katmazsan aşına

Daha neler gelir başına

Almayın dedik mazlum ah’ını

Çekersin dünya ahiret kahrını

Çaldınız çırptınız sefaya daldınız

Ölümü hesabı unuttunuz ateş içinde kaldınız

Cehaletin koynunda yattınız

Utanmadan ey reziller ortalığı birbirine kattınız

Ortalığı birbirine kattınız gitti yattınız

Sabah olunca pişkinlikle neler oluyor diye sırıtarak etrafınıza baktınız        

Yangın var diye ahali ile yangın söndürmeye vardınız

Su yerine tenekelerle benzini bidon bidon döküp kaçtınız

Cehennem alevi ile sizi kucaklamaya bekliyor

Şeytan ile yan yanasınız sanmayın o sizi çok seviyor

Dünya döner ömür biter devran son bulur

Cehennem sizi sarınca ararsanız o şeytanınız zor bulunur

Kendiniz ettiniz kendiniz buldunuz yağlı kazık

Artık diyemeyiz size oldu eyvah yazık

Çakardınız dünyaya kazık elinize geçti o kazık

Alın bir yerinize uydurun acıtmaz hiç yağlı kazık

Kandırmak isterdiniz sohbet ile milleti

Ayıktı millet yüreğiniz saplar o sohbeti

Her sözünüz adımınız niyetiniz yalan

Yine söylüyorum sizsiniz o yağlı kazığı yine bulan

Şehirleri ateşle yaktınız aldınız güya çembere

Siz kimsiniz çıkacaksınız nefessizler kutlu sefere

Yüce Rabbim ile millet nasip etmez size zaferi

İman merhametle doludur bu milletin gönül defteri

                                                                                                                        

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Dörtlük- Bizi Can Eyleyen

Aşksız yârsiz geçer mi olur mu sabah ah o geceler

Aşksız yârsiz söndü kül oldu nice insan ile niceler

Aşk ile canlanır çoğu bilmez canlanır cümle hücreler

Sinemiz içinde cennet çiçekleri açtıran aşk değil midir?

İman ile aşk değil midir bu bedenimiz içinde bizi can eyleyen

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Leyla’yı arayan o gözlerimiz yok artık

Leyla yerine biz hasreti gönül’e sardık

Yolların başında ortasında yalnız kaldık

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Divane gezme aşkla gezen yazıktır cana

Bak il il hasretle geziyorsun yana yana

Derdini sen anlat sana can olacak cana

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Leyla’n yanında olmayınca sabah hiç olmaz

Serap seni bak aldatır kimse seni sormaz

Aşk la sevdiğini aramayan adam olmaz

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Sevk etme sen kendini derinden o kedere

Yaşadığını sabırla yor sen bu kadere

Aramazsan Leyla’yı söyle sana kim vere

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Kul Mehmet’im sevmeyen gönüller aşka küser

Aşk ile sevmeyen kulun tüm neşesi biter

Gönül aşk ile sevince rahatlar genişler

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ağlama Gözlerim.

Eser bağrıma hasret rüzgârı bak her seher

Bir gün gelir elbet bu hasretlikte yar biter

Mutlu günler yârin nur koynunda yat hep geçer

Mutluluk için sabır et yanınızda gezer

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Yalnız başına kaldın sanma kaldın zindanda

Kavuşunca dertlerin yok olur bak bir anda

Nazlı yar sana o an gülerek koştuğunda

Sarılıp koklaşınca hasret yok olduğunda

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Gurbet sanma hayatın yolunda sana engel

Nazlı yârin sanki der yeter artık dön de gel

Vuslat ensenden tutar anında atar çengel

Nazlı yârin vuslatla gelir biter tüm engel

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Hasrete bakınca sen vuslat çıkmaz kınında

İyi bak görürsün sen mutluluk yar yanında

Uzak olsan da yârin kokusu o canında

Ufukta yâr el sallar oraya baktığında

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Vuslat için sen her gün duyarsın bir heyecan

İstersin vaktin geçsin yar ile her gün zaman

İçtiğin kahvede tat var yârden fincan fincan

Akşam olur bir süre ayrı ayrı yatacan

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Kul Mehmet'im hasretin yüreğine yapıştı

Gurbet elde hasretin seni dertle kapıştı

Nazlı yâr hasretinde sen gibi hep ağlaştı

Sabır et vuslat size biraz daha yaklaştı

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bitmeden Seni Bekliyorum.

şimdi şiirlerime sarılsam

yine sen kokacaksın

bu akşamın karanlığında

ben hiç şiirlerimi sensiz yazmadım

ama sen şiirlerimi bensiz okudun

bensiz geçen akşamların karanlığında

elden ne gelir

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

akşam sen kokuyor

sabah sen kokuyor

içtiğim demli çaylar sen kokuyor

alamıyorum kendimi

senden

o bana bakan gözlerinden

masamda her zaman iki bardak

iki tabak

sen olmasan da

hayalinle içiyorum çayımı

senin hayalinle

iki lokma yemek yiyebiliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ah gökyüzünde uçan kuşlar

hiç mi o yarime rastlamadığınız

gözlerindeki ışıltıyı

alıp hiç mi taşıyarak bana getirmediniz

yıllardır başım gökyüzünde

izlerim sizi

fırlatsam atsam bu yüreğimi

yine sen diye konuşacak

atamıyorum

saklıyorum senin için

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

avuçlarımın arasında

bir tel saçın

sen kokuyor

yüreğimi ısıtıyor

bana beni veriyor

pişman değilim

seni sevdiğime

arkamı her döndüğümde

 gülümseyen siluetin

ve yaman ayrılık

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

belki zaman sana sevmeyi unutmuştur

beni unutmuştur

özlemeyi

hasret ile yol beklemeyi

ah o zamanki geçmek bilmeyen

yüreğimi parçalayan

sensiz iken yanımda dahi çalışan durmayan

rüzgâr yasak aşkların

şarkılarını mırıldanırken kulağıma

hala o tatlı gülümseyen sesin kulaklarımda

giderken yolun sonuna ömrüm

ben sana gülümsemeden gideceğim tek başıma

o boşluktaki sensiz mezara

ama orada seni bekleyeceğim

çünkü ben beni sende yitirdim

yüreğim hala seni arıyor

ve aramaya devam edecek

ben yüreğimi sende bıraktım

ve onunla seni bulması için helalleştim

gözüm arkada kalmayacak biliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ve bekleyeceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet