Deli Divane

Nedeliyim ne divane
Çok seviyorum aksine

Ayrılık çalınca kapımı

Yıktı gönül yapımı

Kırdı o an gönül sazımı       

Oldum böyle deli divane

Üzülsem de alabildiğince

Ayrılığa bulunmayınca bir bahane

Ayrılık oluyor o an şahane

Olsan da dönen pervane hazır bahane

Oldum böyle deli divane

Alsam gitsem başımı

Boşa akıtmasam gözyaşımı

Vermesem boşa savaşımı

Olmuyor sızlatma başını

Gonca güllerimi derdim

Oldum böyle deli divane

Sevmem artık nazlı gülleri

Kınasa da beni birileri

Esse gönlümde hazan yelleri

Kapandı artık gönül defteri

Tutmalı ayrılığın elinde

Gitmeli girmeli yerin dibine

Oldum böyle deli divane

Söyleseydi suçumu

Bölmeseydi uykumu

Parçaladı gönül kuzumu

Anlatamam bu durumu

Viran illerde ağlarım

Kime halim anlatırım

Kapalıdır bunun yorumu

Aradım sağımı solumu

Oldum böyle deli divane

Kul Mehmet’im çek sancını

Unutma sakın bu acını

Dönse de açma sakın kapını

Kaybet artık anlayışını

Dön yürü kendi yolunda

Tut seni sevecek birinin kolunda

Yürü koçum kendi yolunda

Oldum böyle deli divane

Şimdi oldum aşka pervane

Şimdi sevdiğimde bir tane

Gülüşleri de şahane

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Ara Leyla’nı Yalnızlık Uçuruma Çeker

Leyla’yı arayan o gözlerimiz yok artık

Leyla yerine biz hasreti gönül’e sardık

Yolların başında ortasında yalnız kaldık

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Divane gezme aşkla gezen yazıktır cana

Bak il il hasretle geziyorsun yana yana

Derdini sen anlat sana can olacak cana

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Leyla’n yanında olmayınca sabah hiç olmaz

Serap seni bak aldatır kimse seni sormaz

Aşk la sevdiğini aramayan adam olmaz

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Sevk etme sen kendini derinden o kedere

Yaşadığını sabırla yor sen bu kadere

Aramazsan Leyla’yı söyle sana kim vere

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Kul Mehmet’im sevmeyen gönüller aşka küser

Aşk ile sevmeyen kulun tüm neşesi biter

Gönül aşk ile sevince rahatlar genişler

Ara Leyla’nı yalnızlık uçuruma çeker

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Vuslata Varacaksa

Aklım divane oldu gülüşün ile parlayan gönül saçlarında

Yıllarca bilmezdim ateşin böylesine tatlı yaktığını

Cihanda âşık olanlar yanarmış gülerdim şimdi pişmanım

Yakarsa da gülüşün saçların yaksın mahrem vuslata varacaksa ey sevgilim

Seher yeli senin için mi benim için mi eser anladım

Kokun gelir her seher yelinde gülüşünle konağınmış senin

Al beni de gönül konağına kokun gülüşünle harmanla mecnun eyle beni

Yakarsa da gülüşün saçların yaksın mahrem vuslata varacaksa ey sevgilim

Ey seher yeli sabahın seherinde çal kapımı götür yârin gönül konağına

Beklemek zordur sabırsızdır gönül cevabı bekleyemez duyulmasın feryadım

Ruşen eyle gönlümü korkarım karanlıklarda saklarım ben gamı, 

varsa kusurun söylemem

Yakarsa da gülüşün saçların yaksın mahrem vuslata varacaksa ey sevgilim

Usandırma bu canı bu ömrü ey sevgilim gülüşünün devası ile güldür

Dermansız çöllerde ovalarda rezil eyleme sırrım eyletme aşikâr

Gönlümdeki sabrı alma eyleme densiz uzatma gülüşünü bağışla

Yakarsa da gülüşün saçların yaksın mahrem vuslata varacaksa ey sevgilim

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Gez ey gönül güller içinde

Ömürdür biter bir gün güvenme bahar çağında

Karlar yağar bir gün kalkar gönül dağında

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Divane gönlün hırsı biter bir gün olur aklı başında

Kement atar ecel bir gün dinlemez bayramda seyranda

Cismine güvenme asıl olan gönüldür aklı başında

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Katre iken vücut oldun büyüdün

Büyür iken bir anda küçüldün

Ömür gelir geçer iken üzüldün

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Ey gönlüm kendini sen bir şey sanma

İman ve merhamet yoksa cennete varırım sanma

Nefret kin ile sen gönüllere konma

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Bu devran sürmez her dem

Atamız babamızdır Hz Adem

İman ile döner cümle alem

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Zararı görmeden kar etmeyi seçme

Gönül sevmeden gönül yıkmayı seçme

Nefret kin ile gönülleri biçme

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Merhametinle dilinde güzel söz söyle

Gönül güzelliğinle gönülleri tavaf eyle

İnsan yaşar iman ile haysiyetiyle

Güller sümbüller açsın gönül bağında

İmanı yaşa gör sen marifetiyle

Ömür gelir geçer anlamazsın vaktiyle

İman olsun yıkılmaz kale var gücüyle

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Nefis şeytan narından yandı beden canı burnunda

Kul Mehmet geç kaldın kalKtı kervan yetişemedin zamanında

Anlama  manayı katamadık şaşırdık kaldık anında

Güller sümbüller açsın gönül bağında

Mehmet Aluç