Toprağa Sarılırsın

Akıtırlar gözyaşım

Sormazlar hiç yaşını

Soldu yar o bakışın

Oy havar yar havarım

Gece gündüz ağlarım

Yar yüreğin yaralı

Kim vurdu yar havarım

Oy havar yar havarım

Yıkıldı oy dağlarım

Gece gündüz ağlarım

Gittin yârim gelmezsin

Ne haldeyim bilmezsin

Bensiz nasıl yatarsın

Toprağa sarılırsın

Kara toprağa yârim

Günyüzü görmesinler

Günyüzü göstermeyenler

Karalarda yatsınlar

Kızgın ateşte yansın

Kor alevde yakanlar

Oy havar yar havarım

Gün yüzüne nasıl şimdi bakarım

Yüreğim yanarda sensiz ağlarım

Karaları sinemde ben bağlarım

Oy havar yar havarım

Yıkıldı oy dağlarım

Gece gündüz ağlarım

Gittin yârim gelmezsin

Karaları görmezsin

Bensiz nasıl yatarsın

Toprağa sarılırsın

Kara toprağa yârim

Çocukların feryadı

İnletir yar dağları

Kırıldı kanatları

Kalkmaz artık kolları

Giderken babaları

Solarken yarınları

Anlatamam halini

Gidişini halimi

Acılarla yitimi

Teselli ben edemem

Sensiz kalan yetimi

Oy havar yar havarım

Yıkıldı oy dağlarım

Gece gündüz ağlarım

Gittin yârim gelmezsin

Yatak döşek bilmezsin

Bensiz nasıl yatarsın

Toprağa sarılırsın

Kara toprağa yârim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

G(b)itmeden önce...

Gider iken gülüşünde gülkurusu kaldı

Seni gurbet ellere söyle bakalım kim saldı

Tadı tuzu mu bitti biten ömrünün durma söyle

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

Sen kokan bahçelerde çiçekler açmaz oldu s(b)oldu

Ellere yakılan kınalar silindi gülümsemeler kayboldu

Bir mezar gibi bakan bakışlar kim o(a)raya koydu

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

Bir çınar gölgesi gibi sevgiler eksildi sevmek z/engin işimi oldu

Bir parça lokmayı ikiye bölmek unutuldu yürekler mi soldu

Vefa denilen gönül sevgisi silindi yok (s)oldu nasıl unutuldu

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

Suratında sevgi kelebeklerinin gülüşü u(a)çardı

Üç günlük gurbet çok zor bilirim karşında yârin sana bakardı

Gurbet geceleri geçmez şafak sökmez z(k)ordur kalmaz o tatlı ağız t/adı

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

Gidişin olmadı zeval hançerleme sen gönlünü

Gurbetlik sanma bir sanrı gamla b(y)itirme ömrünü

Barikatlara dikenlere takılma vuslatı y(b)itirme gülüşünü

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

 Kul Mehmet'im der bir gün gelir bu gurbetlik biter

Vuslat ile nazlı yârin gülüşü gönlünü sarar bülbüller öter

Bir lokma kuru ekmek soğanla yenilir hasretlik o an biter

G(b)itmeden önce gülümseyen gönlün hala s(b)ağdı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Dermanım Kalmadı

Gönlümü ziyan ettin ömrüm bitti bir anda
Ziyan oldu mevsimler açan çiçekler soldu
Yaşanacak günleri zehir ettin sen bana
Sorumsuzca yaşadık anlamı yok hayatın
Savruldu sözlerimiz derman kalmadı bizde

Zehir ettin hayatı gülmek hayalde kaldı
İsyan dolu bakışlar çarmıha gerdi beni
İçimde bir kıyam var isyan dolu anlara
Terk edip gidiyorum seni sonsuza kadar
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Geçmişi arama sen bir daha bulamazsın
Beni özleme artık geçmişte yok oldum ben
Sarılacak bir ten arama hepsini yaktın
Vefasızlığın yaktı yüreğimi kül etti
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Âşık Kul Mehmet der ki sürgünü yaşıyorum
Sende aşkı aradım esareti yaşadım
Aşk bir yoksul masalıdır sen her şeyi yaktın
Katil kartvizit gönlün aşkımızı öldürdü
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı


Mehmet Aluç