Yaşayamadım

Küheylan gibi koştun ayrılığa bana kaldı utancım

Kahır dolu günlere götürdü rüzgârlar başladı sancım

İnsan kendi gibi bilir herkesi ben böyle sana kandım

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Neydi beni anlımda vurduran bu ihanetin şiddetle

Sanki ben yanıldım seni hep tanıdım samimiyetle

Sana her akşam koşardım iş çıkışı samimiyetle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Bu güne gelmek için onca gayret sarf ettim bin bir zahmetle

Böyle bir sona gideceğimizi hiç düşünmedim iyi niyetle

Bir parça güzel niyetle yaşayabilirdik aşkı az samimiyetle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Sen mi aşkımız mı hayat mı beni sınar

O güzel günleri hatırladıkça yüreğim kanar

Hasret kapımda vuslat bana uzakta bakar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Artık gerek kalmadı vuslata isteyen beni kınar

Zaten kurudu kaldı gönlümde akan pınar

Yıkıldı çürümeye başladı gönlümüzdeki çınar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Artık söylenecek kalmadı kelime

Aşk bir daha ulaşmaz bu gönlüme

Kim yaklaşır artık benim bu sefil halimle

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

İçimde hala o günlerin silinmez izi var

Yaz günümde başıma yağar tonlarca kar

Bana olmadın bilmem kime oldun yar

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Aşk yar hasreti ile yaşanır budur aşk için önemli neden

Ben değilim odur çekip uzaklara edepsizce giden

Ben değil gönlüm değil odur gönlüm içinde ölen

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Kul Mehmet’im gönlünde aşktır seni perişan eden

Bundan başka bir şey aramam başka bir neden

Bırak yandıkça yansın aşkla hasretle bu beden

Biter hasret güldürür aşk gönlünü çok geçmeden

Kandım yandım yaşayamadım aşkımızı gururla

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Beni Kapından Kovduğun Gibi...

---

Sürüne sürüne kapına geldim
Halimden anlarsın sen belki dedim
Geldiğe beni sen bin pişman ettin
Sende benim gibi hep sürünesin
Gün var iken gün yüzü görmeyesin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Akan gözyaşımı silersin dedim
Kanar yaram merhem olursun bildim
Yaşarken bir gün güldük mü görmedim
Beni başından sen def ettin gittin
Halim ne olacak hiç düşünmedin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Garip bir kulum ben hakka sığındım
Sana geldim kaçtın benden on adım
Ben sana hep koştum koşar adım
Yalancı sözlerine nasıl kandım
Geç ayıktım eyvah bende yanıldım
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Kul Mehmet'im sevsen yolum olurdun
Sen bana dermanım elbet olurdun
Candan sevecek bir yârim olurdun
Boş olan gönlüme sen sultan olurdun
Gönlümde açan gül çiçek olurdun
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Bu Gurbette

---

Sazım çaldı gurbet elde seni andım
Gözlerimde yaş aktı hasrete kandım
Kapı çalınca koştum sen geldin sandım
Sürgün hayatı yaşıyorum bu gurbette

Gelirsin diye gözlerim tozlu yolda kaldı
Mazinin dikeni acıtarak yüreğime derdi saldı
Bana bakarken sözlerin sanki baldı
Sürgün hayatı yaşıyorum bu gurbette

Yaram derin ağlamam duyarsın diye
Deme sakın gurbete gittin ne diye
Seherde gülüşün esen rüzgârla bana hediye
Sürgün hayatı yaşıyorum bu gurbette

Kul Mehmet’im yollar uzak gelemedim
Adını anarım gurbette sana gelen yolu bilemedim
Sileyim dedim yüreğimde
Bu geçim derdiyle hasretliği silemedim
Sürgün hayatı yaşıyorum bu gurbette
Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...