Atışmalarım

Sazı aldım elime

Şimdi aklıma ne gele

Vurdum sazın teline

Başlayalım atışmaya

Karşıda geçit vermez yüksek dağlar

Çiçek açmış neden kokmaz o bağlar

Gece gündüz bizimle tüm sağlar

Ölen için yakınımı ağlar

Ölen için yakını ağlar

Gece gündüz karalar bağlar

Yas bitince kimin öldüğünü kim anlar

Yas gününde olan sonrasında nerde canlar

Yas gününde olan sonrasında unutulur canlar

Bir sonraki ölümü bekler ziyaret için onlar

Ölmeden önce neden bir araya gelmez canlar

Dünya meşgalesi elleri gönülleri bağlar

Dünya meşgalesi elleri gönülleri zorla kim bağlar

Vefasızlık değil mi yaşarken yüreğimizi dağlar

Ölümden sonra bir dakika pişmanlık duyar

Ondan sonrasında ayrılık yürekleri düğümleyerek kaçar

Yüreklerin düğümünü sevgi çözer

Biraz gülümseme ile cümle ayrılıklar biter

İnsan değil miyiz sıramız gelince elbet gider

Bunu unutan kullar elbet vefasız olur

Kul Mehmet’im dünya fani

Dünya benim diyenler hani

İnsanları sevmeyen olur cani

Aldanır bilmez bu dünya fani

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İman -Nesir-

insan  nasıl bu kinle yoluna eder devam

utanmaz başı önde gezer hiç vermez selam

helali bilmez haram girer hep kursağına

ateş dolar  yediği haramla kursağına

çok şükür bu imanı yaratan Yüce Allah

nasıl kuldur imansız yatar kalkar her sabah

iman yaşanmak için indi fani dünyaya

imanla yürü var sen nurla yüce Mevla ya

aç gözlü doymaz gözü dünyayı her gün yese

aç gözüyle  mezara sığmayacak bir bilse

imansız bu alemde ne yapsan inan boştur

sen boş nefisle şeytan peşinde boş boş koştur

nefretle yürürken o benzer bir saksağana

imanı al gönlüne  sen boş  boş bakma sana

iman olmazsa gönül boştur nefreti  taşır

gönüldür bu en güzel iman ona yaraşır

iman gönülde nefret kini hemen de savar

imanı olmayanın dünyada nasıl yaşar

imanla yola çıkan yolun sonuna varmış

nefretle  yola çıkan yolda o yalnız kalmış

nefreti taşıma sen olursun sen maskara

kazandığını dağıt olsun o senin para

nefis şeytan düşmanın sen düşme ha peşine

iman der isen o en güzeli düş peşine

nefret dersen o kuduz köpek gibi saldırır

iman dersen yolda o  düşenleri kaldırır

imanla  yaşayanın varış yeri cennettir

imansız nefret ile olma  o rezalettir

çok şükür Rahman kula imanı hemen verdi

rahmet peygamberini alemlere   gönderdi

imanlı gönül cümle aleme hiç sığamaz

ağlayan kullar varsa derman için duramaz

iman her kul içindir gönlüne sen hemen tak

almazsan cehennemde  bu yanmakta müstahak

imansızlık dolarsa gönle nasıl yaşarız

mezarda yatan ecdat yanında nasıl varız

toprağa sağlam basar imanlı o yiğitler

 yiğitler vatan için göz kırpmaz olur şehitler

sen imanı  aleme yayan nurdan Müslüman

sen cihanda imanla gönle giren kahraman

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Matemde Kalmış Gibi Durma Silkelen

Aşk ile iman etmek, gönülde hiç saklanmaz

Saklamak, insanlığın bilgisine fayda sağlamaz

Her adımında sözünde davranışında, belli olur

Onunla yaşayan ve yaşatan, mutlu mesut olur

Saklanırsa gönülde, gönüle hayata zevk vermez

Gerçek manada o kapıdan içeriye girilip, alınan fayda etmez

İcraata dönmez ise gerçek olmaz, asılsız kalır deva vermez

Onunla yaşayan ve yaşatan, mutlu mesut olur

Ezelden söz verdik aşk ile gönülden, ne çabuk unuttun

Gökler yoktu belki altındaydı demedin mi, Elestü bi-Rabbiküm

Muhkem dur ayaklarınla gönlünle, sana kudret verdi Kudret sahibi, oldun üstün

Matemde kalmış gibi durma, silkelen dereyi görmeden de verme, peşin hüküm

Saklama, saklarsan sana fayda ile vefa vermez, imanın merhameti aşkı ile yürü

Bağlılığın zora girer, göstermek gerekir, düşme kendinle kara savaşa, elinde olsun hoşgörü

Kendinde görmen lazım, özüne layık mı, sen ona layık mısın diye, kabul eden olduğun bilinmeli

Matemde kalmış gibi durma, silkelen dereyi görmeden de verme, peşin hüküm

Anla bil bakalım hayat bilmecemidir değimlidir

Yoksa kusurları görünce söylemeden silmece midir?

Bugünkü kazandığın tavuk yarınki komşunun kazdan iyidir

Yüce Allah âlemde her şeye kadirdir

Unutma sakın kuşkulu uykuda her zaman evin bekçisidir

Kul Mehmet’im, sen var bildiğine saklama kabul eden ol, ol vasıl

Paylaş iman ile aşkını, kendinle içinde konuşma, fısıl fısıl

Paylaş, söyle bakalım o zaman, bunların tadı rengi nasıl

Matemde kalmış gibi durma, silkelen dereyi görmeden de verme, peşin hüküm

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yakamı Tutmuş Gurbet

Gurbet benim dertli ağlayan bülbülüm

Sevdalıyı alır içinde eritir, sanki ölüm

Gurbette aklımdasın benim can gülüm

Yakamı tutmuş gurbet göndermem seni diyor

Gözünde yaş akıtsan hiçbir zaman görmez

Yârin hasreti ile yansan bir tas su vermez

Bir yol ver gideyim yar göreyim desen duymaz

Yakamı tutmuş gurbet göndermem seni diyor

Gecelerde hayalin ararım göstermez

Esen rüzgârda kokun ararım rüzgarı esmez

Uçan kuşlardan haber beklerim kuşları uçuşturtmaz

Yakamı tutmuş gurbet göndermem seni diyor

Ekmek kavgası bağlar elim kolum

Ararım gelmek için yoktur yolum

Her gece sızlar yanar benim canım

Yakamı tutmuş gurbet göndermem seni diyor

Kul Mehmet üzerimde hasretin çekilmez gurbet

Yar yanımda olsa da içsem elinde buzlu bir şerbet

Bilmem gurbet elde be olur bilinmez akıbet

Yakamı tutmuş gurbet göndermem seni diyor

Mehmet Aluç