Yürürken Değil Meçhule Varır Bir Gerçeğe

 

Ömrümüz yürürken değil meçhule varır bir gerçeğe

Dil gönülle uzanır bir sözle bu gerçek için dileğe           

Ölüm gelince tatlı olsun götürsün en güzele

Bülbülün güle yanması öttüğü değil mi güzele

Ölüm gelince götürsün ulaştırsın o kutlu ele

Hayatı veren alan Rahman’dır ulaştırsın güzele

Gençlikle son dem gibi solmadan vuslat gelsin bize     

Ulaşalım son nefeste hakka gülümseyerek bilcümle

Ömrümüz yürürken değil meçhule varır bir gerçeğe

Dil gönülle uzanır bir sözle bu gerçek için dileğe           

Bülbül yandıkça kanatır kanadını gülün dikeninde

Gülün dikeninde yanmaz bülbül gülü sevdiğinde

Gül açar bin bir renkle kokusuyla bülbül öttüğünde

Bülbül güle gül bülbülle gelir bu âlemde aşkla dile

Dil olmazsa gönül var göz var anlatır aşkı güle güle

Buluşalım gülün yanında bülbülle oturalım diz dize

Gençlikle son dem gibi solmadan vuslat gelsin bize     

Ulaşalım son nefeste hakka gülümseyerek bilcümle

Ömrümüz yürürken değil meçhule varır bir gerçeğe

Dil gönülle uzanır bir sözle bu gerçek için dileğe           

Düşman olmanın ne âlemi var pişmanlık var iken

Bir acı söz olmasın çıkmasın dilde batmasın o diken

Yaşanacak güzel günler var yok olmak için erken

Sen bir söz ben bir söz acele ile bir anda derken

İstemeden gidenler sevmeyenler olur muş üzgün

Yolumuz hakka gitsin bu yoldur bize düzgün

Gençlikle son dem gibi solmadan vuslat gelsin bize     

Ulaşalım son nefeste hakka gülümseyerek bilcümle

Ömrümüz yürürken değil meçhule varır bir gerçeğe

Dil gönülle uzanır bir sözle bu gerçek için dileğe           

Nazar değmesin tatlı bakan gülümseyen gönüle

Cennetten esen rüzgârın havası değsin bu dile

Yıkılan gönülse eğer düzelmez deme sakın nafile

Bir tatlı sözle gülüşle koşar gelir sana güle güle

Halden hale düşsen de pes etme koş sabıra

Sabır bu âlemde seni düşürmez bin bir kahıra

Gençlikle son dem gibi solmadan vuslat gelsin bize     

Ulaşalım son nefeste hakka gülümseyerek bilcümle

Ömrümüz yürürken değil meçhule varır bir gerçeğe

Dil gönülle uzanır bir sözle bu gerçek için dileğe           

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Devam Et Meçhule Giden Yolunda Seni Bekleyene

Meçhul diyarlara yürüyorum adım adım

Karanlık olsa da önüm ufukta bana doğru yansıyan bir ışık var

Belki benim için yakıldı o ışık bana özel

Varıp o ışığın kaynağını görmeli

Can evime belki bir dosttur ya da bir yarendir

Ya da mum ışığında yolcu bekleyen hancıdır

Bekleyeni bekletmemek gerekir bu üç günlük dünya hanında

Bir ses bir nefes olmak gerek gönül hanlarına

Dertli isen önce derdi olana ulaş sonra derine çare ara bul

Belki de sevdaya ait bir soluktur beni meçhul diyarlarda bekleyen

Bir el kırmadan kapısını varmalı görmeli

Ya da meçhul diyarlara çıkmadan bekleyen ışığa varmadan yaşamalı

Hey hat ışıksız nasıl yaşar insan kör karanlıkta

Karar kara gelen ümitsizlik gibi solmamalı insan

Bekleyen kapının önünde bekleyerek kapısını çalmalı

Yoksa adım atmaya dermanın karanlığın kör kuyusunda yaşamalı

Gökyüzüne bak güneş karanlıktan sonra neden çıkar

Kuşlar neden kanat çırpar ufuklara yorulmadan

Sancısı olan neden koşar hasta hanelere

Bak gör karanlığa ışık olan güneşteki azmi

Kuşlardaki bitip tükenmeyen sabrı

Şifa olan ellerdeki çabayı

Önünde geçilmedik bir duvar

Bahçesinde çiçek açan gülleri bülbül süz bırakmamalı

Hüzün dolsun yeter ki geceleri yüreğimize

Arkasında gülümsemesi bekler

Çek sevdanın esen rüzgarında bir nefes ciğerlerine

 Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Vazgeçmek neye çare

Yürümemek intihara çıkarmaz mı davetiye

Kurursa dallarında yapraklar

Meyve vermemek neye yarar

Ağaç olmak neye çare olur

Kırılmış dallarda bekleyiş kırılmış sallanırken

Gülümseyerek hayal kurmak bekleyişe olur mu çare

Yıkmalı umutsuzluğun tüm dallarını

Yeniden umudun tohumları ekilmeli ovalara yaylalara

Başında beklemeli sulamalı

Yoksa

Semaya haykırmak

Ekilmeyen ümit tohumlarına ne çare sunar

Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ölümü Okur Açarsan Gönül Kapısı

          

Dil lal olur sukuta ererse gönül dili konuşur

Arama sen nedensiz neden boş yere olur mu sebep

Hiç boş yere gider mi o meçhule kimsesizlere koşarak gidenler

Ummanda zerreleri adımları okur açarsan gönül kapısı  

 O Meçhule gidenler o gül kokulu Resulü sevenler

Yer altında soluk alır çıkmaz sokaklarımıza bakanlar

Çıkmaz sokak içinde gönül kapısının biz ki kapatanlar

Anla artık ummanda zerreleri adımları okur gönül kapısı 

Gönül kapısının kapısın çalmazsan çözülmez muamma

Zahmetsiz olur mu çare kapısında vuslata kavuşma

Dar olur geniş kapısını bilmeyenlere gece gündüz nefsine kanma

Bil artık ummanda zerreleri bakışları okur gönül kapısı 

Gönül kapısında içeri girmezsen ömür kısalır

Zaman iyimi kötümü olur acı mevsiminde doğan ne bilir

Hüzün ile ağıt kokar düşsüz rüya görmeyen gönüller

Gör artık ummanda zerreleri düşleri okur gönül kapısı 

Bu kaypak gönül ile karşılayacak olanı bekleme gelmez

Gülümsemek için açmazsan gönül kapını yüzün hiç gülmez

Halamı anlamadın karşılıksız ahiret için ölüme koşanları

Gör artık ummanda zerreleri ölümü okur açarsan gönül kapısı 

Kul Mehmet der ki sözler neden aslanın ağzında duruyor

Dipsiz yamaçlarda çıkışı olmayan kuyulara kimler koşuyor

Hüzün sokaklarında mazisi silik olanlar kimden yardım istiyor

Gör artık anla bil ummanda zerreleri okur sendeki gönül kapısı 

Mehmet Aluç