Kır Çiçekleri Gibiydi

 

kır çiçekleri gibiydi gözleri onda kendimi seyrederdim

güneş gibi ısıtırdı sözleri o sözleri ile ısınırdım yaz gibi

yorgandan yumuşaktı dizleri dizlerinde yatar uyurdum ben

yüreğime korku girmişti yeşil çimenlerin kuruması gibi

benden önce ah benden önce

hakkın rahmetine kavuşur diye

benden önce hakkın rahmetine kavuştu

beni suskun gözleri yaşlı sabahsız bıraktı

 

bütün kır çiçeklerim soldu kokmaz oldu

güneşler artık beni ısıtmaz oldu

gündüzüm gece oldu 

her döşek yorgan bana batar oldu

yüreğim ömrüm günlerim onsuz kaldı soldu

benden önce hakkın rahmetine kavuştu

beni suskun gözleri yaşlı sabahsız bıraktı

 

gökyüzüde benim gibi karardı derken 

gökyüzünde gözlerini gördüm

güneşle beraber doğuyordu içim ısındı 

kırlara baktım ışığıyla kır çiçekleri

onun gibi gülümsüyordu kokuyordu

benden önce hakkın rahmetine kavuştu

beni suskun gözleri yaşlı sabahsız bıraktı

 

 

artık her gün kırlarda kır çiçekleri arasında geziniyorum

sabah güneş doğarken en yüksek dağların başındayım

esen rüzgarda duyuyorum sesini

elleri içinde sanki saçlarımı okşuyor

sakın üzülme seni bekliyorum diyor

dağların arasında bende ona sesleniyorum

bekle beni bende geleceğim diyorum

hala bekliyorum ona yeniden kavuşmayı

mezarımda dizlerinde oturmayı

gözlerine bakarak kendimi mesut beni onu görmeyi

benden önce hakkın rahmetine kavuştu

beni suskun gözleri yaşlı sabahsız bıraktı

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Sulamamış Çiçeği Bahçıvan

 

Gül açarken âleme kokusuyla gülümsemiş

Bülbül başında öterken gülümsemiş

Çiçek açmış gül ötmüş insanlar bu iki güzelliği görmüş sevmiş

Bahçıvan gülü kıskanmış renginden öten bülbülden dolayı

Sulamamış çiçeği hem gül ölmüş hem de bülbül aynı gün ölmüş

 

Artık ağlar bahçıvan sebep oldu diye iki ölüme

Çaremi olur ağlamak güle bülbüle o ölüme

Terk eder şehri varır kıraç dağlara söylemez tek kelime

Ağlasa boş kendi uçurumlara atsa bilir boşuna

Sulamamış çiçeği hem gül ölmüş hem de bülbül aynı gün ölmüş

 

Yüksek dağın başına bir gül dikmiş

Gece gündüz gözyaşı ile sulamış gülmüş

Gün gelmiş çiçek açmış bülbül uzak diyarlardan gelmiş gülmüş ötmüş

Bahçıvan sevincinde dünyalara sığmamış gülmüş gül ile bülbülü sevmiş

Artık bahçıvan gül bülbül dağın başında mutluluk içinde yaşamış gülümsemiş

 

Gün gelir artık ayrılık vaktidir kara kış kapıdadır

Ayrılmak çok zordur gül kurumakta bülbül eriyip bitmekte

Bahçıvan ise üzülüp yüreğinden parçalanmaktadır

Artık bahçıvan gül bülbül dağın başında yaşaması zormuş

Bu zorluğu çözecek çareler peşine sürüklemiş

 

Bahçıvan alır gülü koynuna bülbülü eline

Girer dağın içinde en derin mağaraya diker gülü yeniden

Sular gözyaşı ile sevgi ile yeniden açar rengârenk yeniden

Artık çıkmazlar mağarada bir ömür boyu gülümsemişler

Gün gelmiş üçü birden ölmüş aynı yerde aynı mezara gömülmüşler

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

Çöz yüreğindeki kelepçeyi

Gönlünde çiseliyor yine aşk gözyaşları

Ağlamak için tutma kendini bırak aksın

Çöz yüreğindeki kelepçeyi

Hatta kır yüreğinin gözlerinin pınarındaki

Kelepçeleri parçala kır

Yüreğinde gözlerinde ağla

Kayıp gitmesin zaman yüreğinde gözyaşlarınla dağla

Gülümseyerek gülümseterek aç gönül kapını sımsıkı tokatla

İster ağla, ister tüm güzelliklere bağla

Yolunu istikametini virane eyleme onulmaz yarayla

Sev sev en güzel duayla niyazla

Mehmet Aluç