Tahammül Etmenin Engin Sokaklarında Yürümenin Gezmenin Güzelliği Bilen Hiç Yok

   

Birbirimizi anlama konusunda, tahammül etme sınırını aşmak için neden beklediğimizi bir türlü anlamak mümkün değil. Bu sınırı aşarak, anlayışlı herkesin düşüncesini özgürce ifade etmek için adım atmasına karar vermesine tahammül etmenin engin sokaklarında yürümenin gezmenin güzelliğini bilenimiz sanki hiç yok. Sanki bu sokaklarda ihtilal yapılmış, girilmesi gezilmesi bir ömür boyu yasak ve bizlerde, hiçbir şeye uyma konusunda bu kadar hassas olmamıza rağmen, bu konuda o kadar hassas davranarak bu sokağa girmemek için üstün, üstünden de de daha güçlü bir irade ile girmemeyi, bir erdem bir yaşama şekli olarak gülümseyerek kabul ediyoruz! Bu sokağı her kim kapattı ise, şimdi evinde otururken keyif çatarken, bizlerin ne kadar aptal olduğu konusunda, uzun uzun kahkahalar atarak keyif çatarak oturduğundan hiç şüphem yoktur.

Birbirilerimizin açıklarını, kapatmak eksiklerini gidermek yerine, açıklarını ortaya çıkararak hem bu sokağı kapatanların hem de şeytanın ekmeğine tereyağı sürmeyi edepsizce sürdürüyoruz. Demokrasi denilen bu illeti anlamakta zorlanırken, ama tarif ederken o kadar bilgili bir insan gibi davranırken, bir anlamda katılımcı olmanın bu kadar geniş bir özgürlük alanında serbest olmasını bildiğimiz halde, hala dar olan sınırların içinde bu çizgiyi aşarak anlayışlı olmanın engin denizinde yüzemiyoruz ovasında gezinemiyoruz. Ben en iyisini bilirim saçmalığı bu üstün körü anlamsızlık duygusu bizde var olduğu sürece, bu engin anlayış hoş görü sokağına girmekten bir ömür boyu yine mahrum kalacağız, bu bahar havasını teneffüs etmeden, ölüp gideceğiz maalesef.

 Hayatımızı zamanın geniş sahasında geniş adımlarını takip ederek yürümüyoruz bu geniş sahalarında da, neden kısıtlı dar alanlarda paslaşmadan, birbirimizin gözünün içine bakarak, biraz sonra gözlerimizi oymanın hayalini? İşte bunu anlamakta hiç ama hiç mümkün değil. Aman her an benim için her şey adaletli olsun, davranılsın duygusu hassas olsun, başkaları için aman bu beni ilgilendirmez anlamsızlığı saçmalı ile birlikte beraberce ayrı ayrı düşüncelerin harmanında tarlasında, ürünlerimizin hasadını toprağın üzerinde kaldırarak, gönül ambarımıza yerleştiremiyoruz.

Baksanıza etrafımıza aynı kışlada askerlik yaparak vatana hizmet ederken, düğünlerde kol kola halaylar çekerken gülümserken, bir ara, cenazelerde bir birimize başsağlığı dileyerek, ölümün hak sorgu sual vermenin çetin olduğunu o an anlarken, neden bir adım sonra bu sınırlı sandığımız aslında sınırı olmayan, ama sınırı güzelliklerle çevrili olarak engin hoşgörü sokağının, herkese açık olduğunu, sokak üzerinde “Herkese kapalıdır” levhasını, her hangi şerefsiz birinin koyduğunu aklımıza getirerek, alıp paramparça ederek bu sokaklarda özgürce gülümseyerek bir birimize sarılmadan, hala yaşıyoruz bunu anlamak yine pek te mümkün değil! Bunu anlamak ve bu sokaklarda birlikte beraber gezmek umudu ile haydi dar sınırları aşarak, bu sokaklarda gülümseyerek anlayışlı güler yüzlü düşüncelerin özgürce tartışıldığı, insanların kalbinin kırılmadığı, bu güzel sokakta yürümek için bir adım atmaya hazır mısınız acaba?

Mehmet Aluç

Not: Şimdi bunu yazdım ama birçok kimsenin haydi bunu az düşünelim diyeceği yok diyecek ve beni bu anlamsız sözleri yazdığım için anlamadan yerin dibine gömecek, ama bazıları hariç, ben onları biliyorum, onlar bu sokağa girmek için can atarken kalabalığın toplanmasını birlikte bu güzel sokağa birlikte gülümseyerek girmeyi istediğini biliyorum hissedebiliyorum.

Ne Gereği Var Ki

Tut ki karanlıklarda gülümsemene hasret kaldım

Günahlarım başaklar gibi boyumu aşmış

Sen yanımdan olmadıktan sonra hayal etmek neye yarar

Tövbe kapısına varmadıktan sonra günahın âlemi aşmış ne yarar

Seni kalbimde saklamak neye yarar bana gülümsemedikten sonra

Senin hayatın sana benim hayatım bana der çeker giderim

Ses çıkmayan kara toprak gibi sessizce sarmayınca

Yağan yağmur gibi akan gözyaşlarımı silmeyince ağlayınca

Yaraların kangren olup da merhem olup sürmedikten sonra

Sen bana yar olmamışsın ben sana yar olmamışım neye yarar

Aynı evde buzdolabı gibi odalarda yatmaya ne gerek var

Seni kalbimde saklamak neye yarar bana gülümsemedikten sonra

Senin hayatın sana benim hayatım bana der çeker giderim

Yaşarken birbirimizi sevmedikten sonra

Boşuna yaşamaya ne gerek var

Sen benden ben senden korkarak kaçtıktan sonra

Yolların yol olmasına ne gerek var

Yolda düzgün yürüyen olmadıktan sonra

Her yola çıkışında seni korku ile bekleyeceksem dönmeni

Seni sevmenin ne gereği var bana gülümsemedikten sonra

Artık sevmeye ne gerek var sen sevilmeyecek biri olduktan sonra

Seni kalbimde saklamak neye yarar bana gülümsemedikten sonra

Senin hayatın sana benim hayatım bana der çeker giderim

Mehmet Aluç -Kul Mehmet-

Dil Değil Gönül Eder Kelam

İlahi büyüklüğü anlayarak müşahede edip eğilmek,

rüku ile olmak  dünyada yoktur eşi

Allah'ın kâinatta her an her zerrede her yerde olduğunu bilmek neşesi

Allah c.c. hükümranlığını bilerek fark ederek eğilmektir rükû ruhun gülümsemesi

Olgunluğun sonu secde ile olmak kulun kendini bilmesi Rahman'a yürümesi

Yokluğunun farkında olmak denk olduğu makamda acizliğini bilmesi

Var olana yönelmek nasip olmaz bu âlemde her kula

Sonsuz olana yürümek lisanın şükür ile yaşadığı hayret

Yok, olanın var olanı bilmesi bilinir imanla elbet

Varlığın merhamet ile dolmasını ister beşer

Yaşamayan bedenin yaşaması ile neler görür kul neler

Yaratılış sırrına vakıf olmak ile nura olur kul gark

Dua ile Rahmet kapısına koşmak ile yaşar iman eden kul fark

Bilicin perdesinin nur nur açılması ile kul der Sensin Rabbim

Ya Rabbel âlemin

Dil değil gönül eder kelam

Bütün âleme Rabbim nurunla der olsun selam

Mehmet Aluç - Kul Mehmet-

Aşk

Aşk dilde bir gülümsemektir

Aşk gönülde huzur sevinmektir

Aşk bakışta nur ile gülümsemektir

Aşk ömrü sonuna kadar mesut etmektir

Aşk hislerde bahar çiçekleri açtırmak

Aşk Rahmanın gönüldeki dostumuz

Aşk Hayat yolunda beraber yürümektir

Aşk ömrü sonuna kadar mesut etmektir

Mehmet Aluç