Serseri Bir Sloganla Yaşamaktan

Vurun bu arsız gönlümü artık

Gidiyor serseri aşkların diyarına

Sevmeyecek hiç kimseyi biliyorum

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Bu yürekle yaşayamam yırtık yırtık

Aramayın artık bu yüreğimde mantık

Serseri diyarlarda aşksız diyarda çamurla battım

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Ölüyorum yavaş yavaş tutun beni

Uzatın aşk diyarına usul usul

Örtün üstüme ölü toprağı

Mesul değilim bu aşksız hayatı yaşamaktan

Vurun bu arsız gönlüme artık pranga dedim artık

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Ar etmeyin vurun artık

Bakmayın akan gözyaşlarıma

Bakın bana koşmayan yarınlarıma

Bahanelerim ile gömün beni artık

Zavallı aklıma gönlümü ister yakın artık

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Dilsiz dillerimi bir dinleseniz

Ağlarsınız feryat ile gece gündüz

Hicran ateşiyle yaktım bu gönlümü

Alev alev yanıyor gezindiğim onca kaldırım

Bitirin beni yetsin bunca keder

Dayanamam ben artık ağlıyorum

Vurun bu arsız gönlüme bir pranga

Bıktım artık serseri bir sloganla yaşamaktan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sözlerim

Çoraklaşmış bir gönül, ancak Kuran ile Sünnet ile yeşerir.

Yönünü kaybetmiş bir ömrü sürdüren kulun yönünü, ancak Kuran ve sünnet yeniden doğru yola yön verir, başka yön zaten yönünü kaybettirmiştir.

Göğsünde yeşeren dert sıkıntı ve fikirsizliğine, ancak Kuran ve sünnet merhem olur, ya alır sürtersin ya da çekmeye devam edersin

Düğmesi ve yuvası sökülen ömrü, ancak Kuran ve sünnet ile yeniden yuva açılarak düğme dikilir önü kapatılabilinir.

Hasret prangası ile yanlış fikirlerin altında mahkûm kalan fikirler, ancak Kuran ve Sünnet'in Vuslat fikri ile özgürlüğe kavuşur.

Zihninde, zihinsizlerin fikri geziyorsa hiç hayal kurma, yok olmaya mahkûmdur ve gerçekleşmesi de imkânsızdır. Ne zaman Kuran ve sünnet fikri ile olursan tüm hayallerin gerçekleşir.

Peşinde yol bulmak için gittiğin iz, ayağı kendisine ait olmayanın ise hiç peşinden gitme, kaybolmaya mahkûmsun... Ayakları ve adımları fikirleri kendisine ait bir ayağın izleri ise takip et kaybolmazsın hiç.

Mehmet Aluç

Şimdi Sensiz, Ben Bensiz Yaşıyorum

Ah ne hayalim vardı bir bilsen,gözlerini gözlerime sabitleyip,gönlünü gönlüne yaslayarak seninle tek bir vucut olup,teninin sıcaklığında erimek isterdim,sensiz kuruyan sevdamı dudaklarında yeşertmek büyütmek isterdim,sana hasret dağların arasında sıkışmış iken sinene yaslanarak sana aşk şiirleri okumak isterdim ama olmadı,sen ah sen var ya sen vicdansız bir gün gülümsemedin çektin diyar illere gittin.

Paptyalardan sana taçlar yapmıştım,gönlümde sana saraylar kurmuştum sen tahtını boş bırakarak gittin vefasız!Benide kendinide hasretin prangaları ile karanlık hapishanelere gömdün,tahiiye edilmememeye mahkum ederek gittin!

Ney di seni benden soğutan? Ney di sımsıcak gülümseyen gönlümün gülüşünü beğenmemene sevk eden?Gönlümdeki bahar mevsimlerini kışa çeviren sen neden mevsimlerimi beğenmedin anlamış değilim!dilimde ahlar,hayal kırıklığında gülümsemeyen mevsimler saatler bırakarak beni canlı mezarlara gömdün,arkana bakmadan beni derin sancılı kederlerin içinde yalnız bırakarak çektin gittin...

Sana ben, kaprislerin,anlaşılmayan tutarsız  net olmayan sözlerin yüreğimi yakıyor dedim az kendini toparla dedim çok şey mi istedim? Az biraz gülümseyerek bana baksın gözlerin dedim,sen kaprislerin kıskançlığına takıldın beni terk ettin gittin...

Biraz aşkıma saygılı olman çok mu zordu ?Sana kucak açmış seni her hatanla seven gönlüme değer ver demem çok mu zoruna gitti?

Gidene git demek bana yakışmazdı,sana aylarca yalvardım, seninle ben umut doluyum ne olur sözlerimi yanlış anlama ,yıkma dedim seni seven gönlümü,gönül evimi sen inat ettin gideceğim dedin ve gittin,ne diyebilirdim ki ? Cümlelerin  hecelerin sözlerin bittiği andaki çaresiz mısraların çağlamayan, fayda sağlamayan anlamsız sözlerin  uçurumunda gezmenin çaresizliğinde ellerinde tutmak çok zordu!

Bana kızgın gözlerinin alevini özür dilemenin çağlayan ırmağında söndüremedim,umutsuz bakışını özür dilemenin gülümseyen deryasında özür dilemenin  gülümsemesinde gezdiremedim, bel ki haklısın sana dedim hata ettim dedim, sen af etmedin çektin uzak diyarlar gittin...Arkandan sana dilenciler gibi yalvardım,gönül köprümüzü yıkma dedim yalvardım dönüp yüzüme bakmadın cehennem alevleri içinde bıraktın gittin!

Şimdi sensiz , ben bensiz yaşıyorum,senli gülümsemesemde, umutlara ağır aksak yürüsem de...Gitmen mi gerekiyordu suratıma bir tokat atsaydın,bir süre konuşmasaydın bilemiyorum ! Kapatıyorum, çekiyorum senli düşlerin anıların yarınların fişini...

Mehmet Aluç

Koğuşun Masum Çiçekleri

Adını ne korsan koy, onlar kader mahkûmları

Hayat, özgürlük, güneş, hayaller mahkûm prangalı

Şeytana uydu, nefsine uydu, merhameti elden bıraktı, 

gözleri ağlamaklı

Ve bu yaşamı hak etmeyen, masum koğuşun çiçekleri, 

çocuklar masumluk abidesi

Suç kimde, hiçbir zaman çözülmeyen

bilmecelerle her an sunulan hayatlara

Önlem nedir adını bilmeyen, 

yasa koyucu yasacılar, özgürlükler içinde kalemler prangalı

Karalama yasa yazan, 

özgürlüğü içinde özgür olmayan yasa çıkaranlar

At gözlüğü ile hayata ve yaşama bakan, 

yaşarken bu gözlüğü çıkaran, üç boyutlu gözlük takanlar

Mahkûm gözlerinde saflık, 

seçilmeyen yaşamın, 

yaşamını parmaklıklarda yaşayan masum gözler

Gökyüzünü bilmeyen, uçurtmayı bilmeyen,

gülmeye mahkûm parmaklılar ardında koşan

İç dünyasında esen fırtınalar dinmeyen

Hayaller nedir hiç bilmeyen

Özlemlerine kavuşmayı bilmeyen

Masum, koğuşun çiçekleri çocuklar, masumluk abidesi

Özlemleri dolambaç, sancıları kırık, 

oyuncakları prangalar, hayalleri körebe oynamaya çıkmış

Masum koğuşun çiçekleri, çocuklar masumluk abidesi

Hayallerine sokulmayan, oynamasına izin verilmeyen

oyuncaklarından, mahrum

Burası benim evim diyerek çıkmak istemeyen, 

sevgiden güneşin sıcaklığına, mahrum

Tüm hayatını annesi ile kader mahkûmunu oynayan

gülmeyen, koğuşun çiçekleri masum çocuklar

Hayalleri içeriye sokulmayan, yasak oyun parkında 

oynayan mahzun, koğuşun çiçekleri çocuklarımız.

Pencere parmaklarında gökyüzünde uçan kuşları gördü, 

insanları gördü

Ve sordu annesine

Anne bu nedir diye gösterdi, 

gökyüzünde özgür uçan kuşu garip gözlerle

Anne çaresiz, yutkundu boğazına düğümler saplandı, kalın şişlerle

Özgür, uçan kuş diyemedi, özgürlüğü unutmuştu

Sordu çocuk, insanlar neden böyle koşturuyor, 

gözlerinde çaresizlik bitkinlik mutsuzluk

Çağıralım gelsinler, mahkûm yaşamasınlar

bizimle beraber, mutlu olsunlar

Anne boş gözlerle ve şaşkın, çaresizliğin kıskacında kırık,

sözler kırık, gözlerde akan yaşlar kırık

Anlatmak zordu, özgürlüğü soruyordu, 

yaşanıyor görünen özgür olmayan yaşamı soruyordu

Kızım onlar annelerini kızdırmış,

cezalılar gerisini getiremiyordu, 

özlemler yoktu çareler yoktu

Çocuk sarıldı korku ile annesine

Ben seni hiç kızdırmadım, 

kızdırsam beni cezalandırma, 

dışarıya bırakma

Kimseyi tanımıyorum, onlar gibi yürüyemem, 

onlar gibi gideceğim bir yer yok, cezalandırma

Yere düşen kuru yaprak, gibi rüzgârın peşine takılır 

o kuş gibi yok olurum beni bırakma

Hüsran gözler, gözlerde dökülen iki damla kırık gözyaşı,

ızdırab''ın can çekişmesi çaresizlik ve sessizlik

koğuşta halay çekmekte, çaresizce alınan nefesler

çaresizlikte hayalet dolanmakta koğuşta

Kul Mehmet kime söylüyorsun bu sözleri

Gözler görmez feryatları, görmez acıyı gözleri, 

görmesi gereken gözler

Bir gün çıkar, bu feryatlara derman olur,

merhametli olan sözleri ve özleri

Rabbim kurtarsın tüm kader mahkûmları 

ve koğuşun masum çiçeklerini

Mehmet Aluç