Nebiye Ulaştır Yolumuzu

Lütfünü esirgemeyen Yüce Allah’ım

Ömrümüz hata günah dolu Rahmanım

Sana döndüm geç oldu yönümü

İmanınla doldur özümü aç gözümüzü

Sana gül kokan nebiye ulaştır yolumuzu

Nefis şeytanla başımı vururken taşa

Nefis şeytan kandırdı dedi olursun paşa

Akıttılar gözümde yaş yatırdılar günah çamuruna

Senin yolun bu dediler işte böyle yaşa

İmanınla doldur özümü aç gözümüzü

Sana gül kokan nebiye ulaştır yolumuzu

Geç ayıktım geldim huzuruna Allah’ım

Dertlerime derman sensin Yüce Rahmanım

Kendim düştüm sen düşürdün diyemem hâşâ

Boş yere inandım başım vurdum taşa

İmanınla doldur özümü aç gözümüzü

Sana gül kokan nebiye ulaştır yolumuzu

Doğarken giymiştik unuttum ben kefen

Bu âlem bize tapulu değil bilemedik edindik mesken

Ölenlerden ders almadık önlerimizden geçip giderken

Bu dünya ya gelirken bize kalacak derken ecel alıp giderken

İmanınla doldur özümü aç gözümüzü

Sana gül kokan nebiye ulaştır yolumuzu

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gülüşüne düğümlenmiş bir sevgiliyim-7-

Döndüm sana yüzümü

Zor bulursun yolumu

Kan sıçrattın gönlüme

Güneş gibi batarken ararsın beni

Yalnızlığın denizinde yüz tek başına

Bahtına ağla güneşin batarken

Vicdansız sokaklarında gez

Hayalsiz caddelerinde kendine bak

Dertli dertli inle

Bir idam mahkûmuyum beratını bekleyen

Keşif edilmeyi bekleyen

Sevgine hasret

Gülüşüne düğümlenmiş bir sevgiliyim

Mehmet Aluç

Döndüm

Benzeyecektin yârim sen bir meleğe

Döndürdün beni sonunda ham keleğe

Kel başımla dönemedim kelebeğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Bakarsın sırtımdaki yırtık yeleğe

Sözüm zaten hiç geçmiyor o feleğe

Sabah duayla istediğim dileğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

İsterdin dönseydin sende bir meleğe

Çıksaydık seninle yar dağda yükseğe

Otursaydık yar senle dirsek dirseğe

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Kul Mehmet eleğe döndün sen üzülme

kalbini ortadan ikiye sen bölme

Yarın neler getirir kula hiç bilme

Döndüm dibi düşmüş kırık bir eleğe

Mehmet Aluç

Eriştin Hayatın Sırrına

Takıldım kaderin rüzgârına giderim peşinde

Garip bir kulum Rahman yoluna döndüm yönüm

Bilinmezden sandalımı kırdım oturdum yolum çevirirken

Koştum karşımda kaderim gülümserken

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Gönlümdeki feryadı saldım semaya

Rahman kurtardı son demde

Rabbin merhameti ile başladı sarmaya

O an huzurla doldum Rahman huzurunda kalmayla

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Nedir ey gönlüm sendeki kibir

Ne olurdu bir gün Rahman huzurunda çekseydin zikir

Neydi seni yolunda alıp götüren fikirsiz fikir

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Gönül sineni eyledin kendine mezar

Yeterince kazdığın kadar sen azar azar

Yine evdesin mutlusun günlerden de Pazar

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Allah kulunu yalnız bırakmaz her şeye kadirdir

Artık bu fikirsiz ‘ligi Rahman izniyle sonlandır

Belki de yolun sonunda varmadan bu son demdir

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Eksik gönlün yarısını buldurttu Rahman

Lain şeytan musallat oldu bana bir an

Yüce Rahman yanımda duruyormuş bak her an

Sevin gönlüm eriştin hayatın sırrına durma gülümse o zaman

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Kul Mehmet’im Rahman gönlüme dokundu, yani

Rahman peşinde gitmeyenler nerede hani

Rahman verir şükürle kazandığın harca gani gani

Sevin gönlüm eriştin hayatın sırrına durma gülümse o zaman

Rahman huzurunda gönlüm yolumu buldum dirilirken

Mehmet Aluç