Bir Düş müydü Gözlerin

 
Bir düş müydü gözlerin takıldım kaldım
Bir ömür boyu mutlulukla içine daldım
Bir sukuttu sözlerin ben içinde kayboldum
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
İncinmedi hiçbir yanım kollarınla sardığında
Cennet bahçesinde gezdim gözlerinle baktığında
Bir pınardı o gönlün susayıp ben yudumladığımda
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Tebessümün oldu sukutun gönlümü bağladım
Bir ömür gülümseyen gönül deryanda çağladım
Aşk ile sevmek neymiş gönlüne girince anladım
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Şarkıları şiirleri mısraları ben sana yazdım
Oturdum karşına o güzel gözlerine baktım
Ne tatlıymış bakışın kucağında ben yattım
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Öyle mest etti ki aşk gönlümü dünyam silindi
Hakiki yurt cennetmiş bu gönülle o an bilindi
Hakkın nuru gönüle girince gerçek aşk göründü
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
İdrak edilmez aşk sevda olmazsa gönül nedir
Aşk âleme sığmaz gönüle sığar bu Rahmettir
Dünyaya meydan okur aşk gönülle bu cesarettir
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Kul Mehmet’im yar bir düştü düştü gönlüme
Sakın ola yanında zinhar kem sözleri söyleme
Ben yolumu şaşırmışken gel gir dedi gönlüme
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Hayalim Sen Yarınım Gülüşüm Sensin

Ne hayaller kurdum kaşlarının karasına bakıp

Gözlerini kaşların hayal edip bu gönlümü yakıp

Aradım kendimde seni buldum ben oldum kayıp

Başımı göğsüne koyup uyumak isterim seversen

Beni sevdiğini söyleyip eğer bana sen gülümsersen

Hayalim sen yarınım gülüşüm sensin kolların arasında

Bir kez öptür ne olursun gözlerinle kaşlarının karasında

Arayıp bulayım ben seni gönül bağımın içinde arasında

Açarsan kollarını gelir sarılırım bir ömür boyu sana ben

Beni sevdiğini söyleyip eğer bana sen gülümsersen

Sırtımı yüzümü gül yüzüne döndüm hep seni sevdim

Sana söyleyemedim aylarca içimde kendimde gizledim

Şimdi tüm cesaretimle karşına geçtim sevdiğimi söyledim

Gülen gözlerinle bana baktın güldün sevdiğinden emindim

Açtın bana gönlünü kollarını gülüşünle beni öptün sardın

Beni sevdiğini söyledin bana gülümsedin canıma can kattın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Son sözünü dinledim.

Son sözünü dinledim ben inanın utandım

Başımı öne eğdim kendimi bulamadım

Kaçmak için yer aradım hiç hiç bulamadım

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Devasız hallerimiz nasıl devam eder sürer

Harap yollar nasıl olur önümüze dizilir birer birer

Gönlümüze bu hasreti kim nerede nasıl dizer

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Ortalıkta gezer bir takım yüzsüz insanlar

Merhametsizce yıkılır viran olur cümle bağlar

Sen söyle sen kimsin kim senin canın hey dağlar

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Gönül kıblenin yönü işte bak şaşmış

Seni bela diye salan ortada bak kalmış

Yakmak için yola çıkanlar çıkmadan yanmış

Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Karanlık odamda sallanıp dururken boş beşik

Dikenlerle döşenmiş gelip geçtiğim bastığım eşik

İçerde mahzun kalan ben yüreğim delik deşik

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

İşte karşı pencerede o pencereyi son defa kapatacağım

Karşıda bekleyen o musalla taşında bizlerde yatacağız

Kaçışı mümkün değil ölürken ölümün gözlerinde bakacağız

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Soğuk ayazda soğuk yüzüyle gülümseyen sen teneşir

Melekler yaptığım günahın defterini taşırken bekleşir

Taşırken tabutum ağır yükümden taşıyanların işi güçleşir

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Beni artık bekleme günahla doldurduğum sıcacık yatağım

Artık cehennemde senden daha sıcağında ben yatacağım

Belki feryat ederken neden soğuk olmadın diye sana kin kusacağım

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son sözlerimin sancısında ecel alıp giderken son kez bakacağım

Artık kaçmak istesem de kendi günahlarımda yanarak paklanacağım

Artık bunu hak ettim cehennemde yanarken paklanmak için kaçmayacağım

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son günah dolu yolumun dönemecinde yürürken

Ağaçların dallarına astığım nefretimi görürken

Beklediğim ecel kapkara gözleri ile beni cehennemime götürürken

Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yanmış kalbimle

Kayboldum bu aşkın içinde kendimi ararım

Seni bulurum da ben yüreğime aşkla sararım

Zemheri kış ayında kalmışım sıcaklığını ararım

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Yanar bu yüreğim soğutacak karlar ararım

Kar yüreğimi soğutmaz gülen yârimi ararım

Mazinin arasında sıkıştım kaldım yolumu ararım

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Bendeki hatıran ne kadar çok

Sensiz bu âlemde gönlüm ne aç ne tok

Gel de bu mutluluğu yüreğimin sarayına sok

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Kul Mehmet’im sen gelmedin geçmişte seni bıraktım

Yeni bir yol bulmak için karanlık yollara bıraktım aydınlığa çıktım

Ağlayan gözlerimle arkama bir daha bakmadan yola çıktım

İlk defa sensiz ben bu kalbimde kendimi buldum

Mehmet Aluç