Zerre Zerre Bu Kâinat Biz Gülen İnsan Kokmalı

Kavgalı gürültülü olsa da bu şehirler

Bizi alıp bizden götürse de bu iller

Yaşamak zorundayız bir lokma ekmek kavgası için

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne şenlik kaldı ne bir tatlı gülümseme

Yuttu bu şehirle çok kazanma hırsıyla kendini bilmeme

Akşam yatış sabah kalkış bir telaş kimseyi görmeme

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne toprak kaldı ne bir açan taze bir çiçek

Bu güzellikler acep ne zaman geri gelecek

Yoksa farkına varmadan bu hayat böyle çiçeksiz mi geçecek

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Gönüller ki gülmenin sevmenin varmanın kapısı

Vatan toprağında vatanın gönüllerde bir yansıması

Aynı din iman vatan bayrak ile bir yöne birlikte varılması

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Zerre zerre bu kâinat biz gülen insan kokmalı merhametle

Söyler misiniz bu göğsümüzde taşıdığımız bu kin nedir

Var imanınla birlik kardeşlikle bu kin nefreti devir

Yüce Rahman sana verdiği imanla her yaptığını bilir

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ozanlarımız.

Ozanlar değil mi gönülde seven söyleyen

Ozanlar değil mi aşığın halinden bilen

Ozanlar değil mi aşkla o güldüren gülen

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanlar yoksa bizim bir tarafımız yarım

Ozansız sazlar türküler ağlar sızım sızım

Ozanlar yanında ben elbet her an ben varım

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanım gece gündüz söyledin hiç durmadın

Ağladın çile ile hiç bir fiske vurmadın

Zalimden kaçtın mazlum yanında oldun kaldın

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Ozanım akan sele bent oldun göğsünle sen

Gurbette yarin den habersize yel oldun sen

Sevdin insanları acı içinde olmadın el sen

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Kul Mehmet'im ozanları heceyle çağırdım

Ozandan aşkı dinlerken aşkla ben sarıldım

Ozan candan sever gördüm sanmayın yanıldım

Ozanlarımız bizim şehri gönül gözümüz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gülen Yüzünle...

Ah gönlüm insanlar insanları sevseydin gül gibi

Karşılaştıklarında konsaydı gönüllerine bülbül gibi

Gönüllerde muhabbet bülbülüyle açsaydı güller

Bin bir pişmanlıkla kalkmak isterdi güç kuvvetle

Pür dikkat dinlemek hayran kalmak için insanlara

 O mezarda yatanlar sonsuz âlemi bekleyenler

Gülen yüzünle cemalinle her daim gülümse

Hayran kalsın bülbül ile gül gülüşüne

Açmak için senden koku alsın güller

Sesine ses olmak için ötsün cümle bülbüller

Her gülüşünle bir gül ver gülümse

Kâinat gülüşünle dönsün gülüşün kâinata dönsün

Aşkın vadisinde gez doyasıya gülen gönlünle

Gül cemalin görsün insanlar gülsünler doyasıya

Varsın aşk yolunda deli desinler gülüşüne

Aşktan anlamaz gönlü gülmez anlamaz aşktan yürüyüşüne

Sevgiliye visal yolunda sen yol al yol almayanlar utansın

Sevgiliye aşk yolunda yürümeyenler rezil rüsva içinde olandır

Kul Mehmet’im bu gönül aşk ile sevmekten usanmaz

Aşk ile olmayan bu dünyada asla mutluluğu bulamaz

İster mecnun ol ister kerem çık yola yollar aşınmaz

Aşk ile oku gönülleri kâinatı bundan iyi mektep olmaz

İster Leyla ister Aslının sınıfında kal gönüller solmaz

Gönlünde aşk sevgi olmayanlarda inan ki adam olmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bir Daha

Nedir soran var mı diye çilen

Uygun mudur her gün yüze gülen

Sanma sana da gelmez dertli çile

İşte sana da geldi çile git artık güle güle

Bir daha gülmezsin artık bile bile

Kalmadı mı halden bilen

Kalmadı mı gönülden seven

Ses edince yok mu duyan gören

Halden bilmez sanda gelir halsizlik

İşte sana da geldi halsizlik duyan gören yok

Bir daha sağır kör olmazsın bile bile

Yok, mu yârin yolunu sevgiyle bekleyen

Gözlerinde seller akıtıp yol gözleyen

Mutluluk gülünü yok mu gönlünde yetiştiren

İşte kaldın gurbette yârsiz yol gözle artık

Soldu mutluluk gülleri kal gülsüz

Bir daha vefasız sevgisiz kalmazsın birle bile

Gülmeyi kendine sakın ola saklama

Kul Mehmet’im der ki nefret kin ile sakın yatma

Gözlerinde akan yaşları saklama

Dert var iken derman aramadan kaçma

Gönül sevmek var iken yolda kalma

Mutluluğu sevgiyi sırf kendin koklama

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ey Aşk

Gel ey sevgili aşkın tövbesi ile gönlümü yıka

Aşkın gülen gözleri ile elimi yüzümü yıka

Gelmez geceleri getiren ey aşk ömrümü yıka

Seninle gönüller seveceğini arar

Sen değilsin inan şerbetli çilenle zarar

Seven içinde her an kendini arar

Sende seven gönlü merhametli kollarınla sararsın

Ey aşk

Kürek kemiklerimi mutlulukla kıran aşk

Sıtma nöbeti ile yârin gözlerinde beni güldüren aşk

Ve işte dudaklarımı senin isminle her an açıp kapatıyorum

Yollarda hayalimle bana gülen aşk

Eksik olan beni tamamlayan aşk

Sana kimler zincir vuracak

Kim önüne set çekecek ağlatacak

Sen bendesin ben sendeyim

Ne ben sendeyim ne sen bendesin

İkimizde yüce Rahmanın önünde secde eden iki yüreğiz

İkimizde Yüce Rahmandan bir nefesiz

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Mizan Kurulurken

Bedende iman değil mi seni merhameti ile var eden

Var edeni yaratan Rahman var oluşuna verdi bir neden

Sen anlama dinleme yan gel yat görme duyma sonra ağla gülen

Alem tesbih ederken Rahmanı sen isyanla koşarken zalimle olan

Sonunda ağlayacaksın kahır olacaksın tek başına kalan yok olan

Mizan kurulurken imanla, sen kaçarsın imansızla sonrada ağla

Şükrün bir an ömrün bir adımına yetmez bedelsiz yaşayan

Musallada tabutun gezer sen yaşarım sanırsın ölümle koşan

Mal mülk peşinde koşarsın imansız gezersin ölümle yaşayan

Bir daha ele geçer mi iman ile bu an bu zaman nefretle dost olan

Sonunda ağlayacaksın kahır olacaksın tek başına kalan yok olan

Mizan kurulurken imanla, sen kaçarsın imansızla sonrada ağla

Mehmet Aluç

Ne Kalandır

Ey gönlüm yarden yükseğe bakma

Yarden gayrı gönül sana haramdır

Ela gözlü yarin yüreğini yakma

Sevgiden başka gönülde ne kalandır

Bak ela gözlü yarin yanağı kızarmış

Gonca gül gibi gönlü çiçek açmış

Gülen gözleriyle sana bakarmış

Aşk’dan  başka gönülde ne kalandır

Bak gözlerine odur senin sultanın

Bak gönlüne odur senin canına canın

Öp bir bal dudağında  odur senin pınarın

Güzellikten başka ömürde kalan nedir

Kul Mehmet’im hepimiz Allah’ın kuluyuz

Sevdiğimiz yar için umut dolu yoluyuz

Saçın teline zarar gelmesin diyen canıyız

Gönül sevmekten güzel ne vardır ömürde

Mehmet Aluç

Nefisle imanı et değiş tokuş

Elinde imandan çelikten taşlar

At şeytana gözüne çıksın ateş

Dilinde olsun nurdan gülen iman

Zikrinde olsun iman ile tövbe

Söyle gönlünde akan yaşlar ile

Nefisle imanı et değiş tokuş

Can denilen ey güzel nurlu can kuş

Ecel ile gider yol olur yokuş

İman varsa gönülde olmaz yokuş

Nefisle imanı et değiş tokuş

Hayat uzun sanma ey kul çok kısa

Elinde iman ile olsun asa

Merhamet iman dilde hiç olmazsa

Şeytan senin gönülde olur paşa

Nefisle imanı et değiş tokuş

Kazan kazan kul kazandığın kalır

Göndermesen ahrete alaz alır

Mezarda insan tek başına kalır

Nefisle imanı et değiş tokuş

Geride kalan başında ayrılır

Yoksa kul iman nasıl dayanılır

Kaçacak yerde yok nasıl kaçılır

Kul Mehmet amel bir bir açılır

Nefisle imanı et değiş tokuş

Mehmet Aluç

Yavaş yavaş

Davul çalsın kalkalım yavaş yavaş

Oynayalım haydi olmasın telaş

Gelin damat gelsin girsin halaya

Halay çekelim haydi yavaş yavaş

Bugün ayın bilmem sensiz on üçü

Ayrılığa yol açmak kimin suçu

Sevginin yıkılmaz gücü görmedik

Halay çekelim haydi yavaş yavaş

Sararıp solmasın gülen o yüzün

Sensin benim sevdiğim iki gözüm

Ayrılığa vardır elbet bir çözüm

Halay çekelim haydi yavaş yavaş

Mehmet Aluç

Ey Şirreti İle Gülen

İmansızlık fikirsiz’lik gönüle batan diken

Şer başını almış gider iken

Kimdir şirreti ile gülen

Sende bir gün öleceksin şirreti ile gülen

Azrail yakandan tutacak

Cehennem seninle yanmaya başlayacak

Gülüşün alev alaz yakacak seni

Ey şirreti ile gülen

Fikirsiz’liği ile gönülleri ezen

Yarın bana kalan diyen

Ölüm gelmez diyen

Sende bir gün öleceksin şirreti ile gülen

Azrail yakandan tutacak

Cehennem seninle yanmaya başlayacak

Gülüşün alev alaz yakacak seni

Fikirsiz ‘ligin imansızlığın kokar mı gül

Sen git kendi çöplüğünde öl

Mehmet Aluç

Feryat Etsem

	Akan gözyaşlarımı yârim görmedin Bir mendil alıp elinle sen silmedin Gönlüme aşkın çaredir sen bunu bilmedin Feryat etsem sesim duymazsın yârim bilirim Yüreğimde yerim senin gönlünle sinen Yok, mu acep âlem de aşkın kıymetin bilen Yok, mudur dünya da aşk ile hiç gülen Feryat etsem sesim duymazsın yârim bilirim Kaldım sokaklarda ben şimdi eyvah ki eyvah Derdime çaredir benim o Yüce Allah Bilirim çoktur yârim bizde ah o günah Feryat etsem sesim duymazsın yârim bilirim Kul Mehmet’im derdime ben nasıl derman bulayım Varıp ben şimdi kimin kapısını çalayım Alıp başımı gurbet illere mi kaçayım Feryat etsem sesim duymazsın yârim bilirim Mehmet Aluç

 

Bir Not İle Kepenek Astık Ağaca

Yolum düştü bir gün o yaylaya

Sessiz huzur dolu bir gündü

Kuşlar kuzular yaylada koşarken

Gördüm onu uzakta koyunların başında

Başı önde hüzün dolu gözlerle bakıyordu toprağa

Yaklaştım ürkek adımlarla selam verdim yaklaştım

Bir an duymadı dokundum omuzuna

İrkildi bir an başka bir elin dokunmasını bekler gibiydi

Üzüntü ile başın önüne eğdi

Gözlerinde iki damla yaş döküldü yaktı kuru otları bir anda

Yorgundu sordum ismini yaşardı

İsmi gibi yaşamıyordu, sanki yitirmişti hayallerini sevgilisini

Anlat dedim dinlerim dedim derdini

Sevdim çok sevdim gönülden dedi

Çobanım vermediler dedi öldürdüler yaşarken beni

Peki dedim sevgilin ne yaptı dedim

Şimdi oda benim gibi gözü yaşlı dedi

Bak dedi o insanların kalbi şu dağlardan daha sert ve kaba

Üzüldüm sarıldım ona

Uzaklarda salınarak gelen birisi vardı

Bir anda gülümsedi kanatlandı

Gelen sevgilisi nazlı imiş

Kavuştular sarıldılar bir birlerine

Bir daha kopmamacasına ömürlerine

Ben geldim kaçır beni gidelim dedi

Artık yaşayamam ölürüm sensiz

Kalmamıştı dayanacak gücü kalmıştı fersiz

Gönlündeki sevgiyi yaşarın gönlüne nakış nakış ördü

Bu sevgiyi yaşadığı köydeki herkesten başka dağlar kuşlar gördü

Döndü bana bizi geldiğin şehre götürür müsün dedi

Baktım gözlerine gülümsedim başım üstüne

Yazdı birkaç satır not astı elbisesi kepenek ile ağacın dalına

Yolda son sürat giderken arkalarına bakmadılar

El ele gülümsüyorlardı

Şimdi çalışıyoruz beraber

İki çocukları oldu

Biri kız biri erkek

Gülen gözleri ile

Ayaklarımız altında gülümseyerek dolaşıyorlar şimdi

Ben o gün o yaylaya gitmeden önce sanki yoktum

Şimdi ise gülümseyen çokum

Hiçliklerim

Sessizliğim

Yokluğum

Boşluğum

Yok, oldu bir anda silindi

Dediler sen ne yaptın

Başına bela aldın duymadım

Karanlık olacaksa gecem gündüzüm

Zaman duracaksa dursun anım

İki gönül gülsün bana yeter dedim

Onların mutluğu bana yeter bana dedim gülümsedim

Şimdi hep birlikte gülümsüyoruz

O an o gün rüzgâr kulağıma bir şey fısıldamıştı

Al götür bunları bu sağır dilsizlerin arasında

Bu aşka yazık olmasın

Yıkılmadım o anda

Yıkıntılar altında kalmalarına müsaade etmedim

Onları sevgisizlik darağacına asmaktan ziyade

Bir not ile kepenek astık ağaca

Şimdi halimiz fevkalade

Mehmet Aluç

Umut kalmadı desende

Dayanır mı bu hasrete bu beden

Hasret yollarında bekletme beni

Aşk değil mi gönül mutlulukla gülümseten

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

Ah sevgili nedir bu bahtıma gülen

Sensin gönlümde seni sevdiğimi bilen

İşte yine sensin beni terk edip giden

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

Hasret yoluna ektim umut gülleri

Mutluluk gülümseyecek bize bekliyorum o günleri

Sana her zaman sunacağım aşk ile gönlümdeki tüm sevgileri

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

Gözlerimde yağsa da yağmurlar oluk oluk

Haneme gelse de gülümseyen o seninle yoksulluk

Hadi gelsen de ruhumuz bedenimiz alsın az biraz soluk

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

Sussun kelimeler lal olsun gönül dilimiz konuşsun

Nefret yollarımızda gönlümüzde aşk ile yok olsun

Aşk ile sevenlerin yolunu uçurumlar açan kahrolsun

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

 Kul Mehmet der ki bize Rahmandan başka dost yoktur

Gerçi aşk ile gezen bu âlemde sanki hiç yoktur

Kimine aşk gerekmez aşka gönlü toktur

Umut kalmadı desende bekliyorum ben seni

Mehmet Aluç