Beklemek Gerek Bazen-2-

beklemek gerek bazen
yağan karda
bahar yürüyüşü için
her yağan kardaki
hikmeti anlamak
ne için yağdığını bilmek için
ölmeden dirilmek için
dirilerek ölmemek
severken terk edilmemek
gülümserken solmamak
var iken yok olmamak
Allah'a kul olmak için
secde eden kullardan olmak
iman ile yol açmak
ağlayanın göz yaşını silmek
nefret mirasın reddini
insan olmanın cibiliyetini
tanımak için ceddini
yıkmak için nefsini
gülümsemenin neşesini
bilmek için
bazen beklemek gerek
yoksa ortaya çıkar ezen
gerek bazen gönle ömre çeki düzen




olmalı bazen gönüllere varan semazen
diller söylemli gerçeği olmamalı mecazen
sevmeli gönülleri kıymet vermeli özen
yoksa ortaya çıkar ezen
gerek bazen gönle ömre çeki düzen

beklemek gerek bazen
kaçamak yaşamamak
çirkinle güzeli değiştirmesinler diye
damarlarda nefret akmasın diye
kin nefret niye
güzeli doğruyu
ezan sesindeki hakkın sesini
çağrıyı duymak için
hakkın sesi ile olmak
hak yolda olmak
hakkı
söylemek için bazen beklemek gerek
gülümseyerek
gönüllere girerek
yoksa ortaya çıkar ezen
gerek bazen gönle ömre çeki düzen
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gezmesinler

Dua ederken gözlerim yerine ellerim ağlıyorsa

Bilmek gülmesi gerekirken bilmemek gülüyorsa

Anlamak var iken anlamsızlık en önde koşuyorsa

Utanç edep yerine edepsizlik dünyada yaşıyorsa

Çekin hayatın dünyanın fişini karanlıkta kalsın

Bir daha takmayın fişini karanlık neymiş

Peşinde koşanlar anlasın karanlığı ile kalsın

Beyazlığı da siyaha boyayın

Beyazlığın arkasına saklanarak

Akıllıyım diye gezmesinler

Mehmet Aluç

Bu Sorular Ne Kadar Ağır Oysa Cevabı Çok Hafif!

Zaman zaman düşünürüm, kar taneleri gibi bembeyaz sevgi çiçekleri, neden gönlümüzde yetişmez diye!

Etrafımıza dünyaya bakınca bunu anlamak için dahi olmaya gerek yok sanırım.

Birbirimize yol vereceğimize birbirimizin yolunda açan sevgi çiçeklerini nedense edepsizce çiğner geçeriz, hatta gönlümüz de sevgi çiçeklerini açtırmak için ne yolumuzda bahçe açmamıza izin veririz nede dikilmesine tahammül ederiz!

Neden birbirimizin halini sormayız da, zorda kaldığında ona neden aklını kullanmadı diye zulüm eder bir tekmede arkasından biz vururuz?

Dilimizde sevgi sözcükleri yerine, dikenler gibi gönlü parçalayan değersiz bizi birbirimizden ayıran sözlerin peşinden koşarız?

Çok yakınız ama birbirimiz aramıyoruz arasak ta uzaklarda arıyoruz! Bak işte yanındayım görsene beni,  bizi, onu, bunu şunu…

Birbirimize yabancıyız tanınmak istemiyoruz acaba neden? Niçin? Niye? Bilmiyorum.

Bu sorular ne kadar ağır oysa cevabı çok hafif!

Bir gülümseme, bir nasılsın demek, bir ihtiyacın var mı demek ne kadar ağır geliyor, sanki sırtımıza ağrı dağı yükleniyor!

Körüz gördüğümüzü sanıyor, ama gerçekten kör olduğumuz gerçeğine kulağımızı tıkıyoruz.

Bazen düşünmek ve çaresini bildiğimiz halde düşünmenin eziyetinden dolayı düşünmek istemiyorum.

Hücrelerimiz ile yakıp yıkanın yanında gururmuş gibi duran bizler, merhamet ile gülümseyenin yanından kaçıyoruz!

Yok delidir, neden boş boş gülümsüyor, ajan mı yoksa falan filan! Sana bana bize gülümsüyor, gülümse gönlünde bahar çiçekleri açsın diyor, gülümse hayatına mutluluk gelsin bu mutluluğu da al dağıt diyor, ama insan her şeyi bilen ya, işte bilmediğinin anaforunda fikirsizlik veya fikri olmayanların uçurumuna düşmek için, var gücü ile koşuyor. Anlamak mümkün değil! Akılın neden bunu yaptığını anlamak hiç mümkün değil.

Rahmanın huzurunda bu dünyada yaşarken merhametten haberi olanlardan hatta farkında olanlardan, karışık olan yola gitmek yerine iman nuru ile aydınlanmış yola girmeyi görmeyi Rabbim cümlemize nasip eylesin. Selam ve dua ile…

Mehmet Aluç