Okunur Minarelerde Salalar (Hakkıdır Hakka Tapan Milletimindir İstiklal)

Ayaklanmaya olduk sesle ses yürek biz

Sessiz kalmadık sese sessiz

Yıktık ayaklanmayı tek ses tek yürek biz

Ayaklanmayı yıktık gür sesle biz

Uzandı ele vatana sese kalmadık sessiz

Sesle ses olduk nefes verdik biz

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

Okunur minarelerde çok şükür Rahmana şükürle salalar

Nurdan Nebiye gönderilir selamla salavatlar

Vatan millet için canını verir cümle canlar

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

Gece gündüz ülkemiz için yapılan dualar kabul oldu

Zalim kendi zalimliği ile kahır oldu yandı kül oldu

Hak ettiği cezayı adaletimizle şimdi aradı buldu

Vatan hainleri aradığı hak ettiğini şimdi buldu

Çok Şükür Rahman acıdı kuluna bizi korudu

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

Yok, oldu bir anda ortaya çıkan hicran

Ey vatan haini sen nefretinle yan

Millet vermez hiç kimseye bir karış toprak han

Sizler boşuna kuruyorsunuz hayal

Kırık zaten sizin tuttuğunuz dal

Milletin vatanını koruması vazifesidir

Siz zalimleri elleriyle un ufak etmektedir

Sizlere uzakta bence idam gözükmektedir

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

Vatanın her karış toprağı size cehennemden mezar

Bu azizi vatan şehitleriyle size olmayacaktır yar

Her adım attığınızda dünyanız olacak size dar

Milletimde eksilir mi?

İman

Vatan

Kardeşlik

Birlik hissi

Cümle milletim bu vatanın fedaisi

Sönmez milletimin sinesinde ki vatan aşkı ateşi

Ey hainler sizde olmaz namus

Bizde var bulunur silinmez ar namus

Milletimiz sandınız ki susmuş

İşte gördünüz nefretini üzerinize kusmuş

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

Üstat boşuna mı yazdı İstiklal marşını

Bu istiklal için ecdadım vermedi mi canını

Boşuna mı akıttı kanını boşuna mı emanet etti bize vatanı

Nefretiniz saramaz ki afakları

Milletim imanla kardeşlik birlikle inşa eder yarınları

Millet varsa vatan vatandır cana candır milletiyle

Vatan yoksa millette yoktur kendisiyle

Kalmayalım vatan için lütfen sese sessiz

İşte dilleriniz adımlarınız fikriniz kaldı oldu lal

Hakkıdır hakka tapan milletimindir istiklal

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Korkuyla Gelen Perişanlık

Seyredeyim dedim âlemi gönülleri kendi halimce

Görürüm dedim kendimi halkın gönlünde gönlümce

Arar bulurum dedim kendimdeki yalnızlığın sebebini

Her yer karanlık yoksa ben miyim karanlık anlayamadım nedenini

Her yer benim gibi sessiz ve ıssızdı

Her sokak ıssızdı ve kimse yoktu korkudan galiba adamsızdı

Evlerde tüm pencerelerle bir bir kapkara tüller çekilmiş

Herkes evinde yalnızlığını bir asırlık biriktirmiş

Dillerde sesiz galiba bağırdım kimse yok mu diye sokaklarda kendimi yalnız sandım

Sokağa çıkan hiç olmadı perdeler oynaşırken sessizce içeriden gizlice biraz canlandım

Dedim neden sessisiniz benim gibi gelin ses olalım dedim

Duyan yine olmadı çıldırdım galiba dedim kendi kendime gülümsedim

Korku esir almıştı sokakları gönülleri dün benim gibi sanki

O korkuyu yenmiştim ben korkunun ecele faydası yok diyerek bu sokaklar bizimdi korkunun değildi ki

Dedim korkunun arkasında baharlar mı gelir çiçekler mi açar

Bizdeki birlik beraberlikle korkular kaçar baharlar rengârenk çiçeklerle kokular saçar

Kıyamet koparsa kopsun değil mi en sonunda kopacak

Nur peygamberin dediği gibi kıyamet kopsa da dikelim bir ağaç sanki ölüm gelsin ne olacak

Bitsin korkunun matemi yok olsun gönüllerde sokaklarda yıkamazlar bizi

İman varken sinemizde Çanakkale de kim yıktı ki bizi yıkıldı düşman dizi dizi

Korku bak gözlerinde korkuyla kurmak ister zalimlikle saltanat

Bizde olmaz imanla kurulmaz korkuyla saltanat, yıkarız, âleme insanlara sunarız hayat

Açıldı karanlık bir evde bir kapı çıktı bir delikanlı kanatlanmış imanıyla geldi yanıma

Yanıldık dünya malına aldandık korkuya olduk esir artık yeter ölüm değmez korkuyla bu canıma

Bitsin dedi korkuyla gelen bu perişanlık

Göğsüme imanı aldım ya ömrü değil ki bir anlık

Af et ya Rabbim beni bizleri gül kokan Nebin karşına çıkamayız bağışla bizi

Haydi, kimse gelmezse de ikimiz yürüyelim yıkalım korkuyu dizi dizi

Açıldı cümle kapılar dizi dizi söküldü pencerelerde kara perde

Sizinleyiz dedi halk yıkalım korkuyu düşürmezsin artık bizi bin bir derde

Geceye sanki tutuldu bir projektör her yer aydınlık oldu

Korku ile olanların kamaştı gözleri dilleri o an yürekleri ile oldu lal hepsi bir bir soldu

Kaçanlar yakalandı bir bir, sinesinde imanı birlik kardeşliği taşıyan halkın elleri ile

Gülümsedi insanlar sokaklar suskun bülbüller, açan güller ile geldi bir anda dile

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Okuma Canıma Ölmeden Rahmet

Az yaklaş yanıma okuma canıma ölmeden Rahmet

Severken beni yaklaşmadın bana çektirdin onca zahmet

Sessiz sessiz kapıma açtırdın soktun içeriye hasreti

Söyle ey zalim ben şimdi sensiz ne edeceğim

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Bunca yıl yaşadığımız sanki oldu bir öykü

Aşkımızı yaşarken bumuydu gönlümüzde ülkü

Sanki bana sen yedirdin her gün zıkkımın kökü

Desene ben bunca yıl omzumda taşıdım boşa bunca yükü

Viran ettin gittin gönlümdeki köşkü

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Kurudu gönlümde akan aşkın kaynağı

Ettin beni sen yanarken hasret manyağı

Yedin bitirdin ömrüm gibi gönlüde bitti aşkın kaymağı

Onca sözlerinle kandırdın demek ki onlar ağız söz kalabalığı

Hırçın yel gibi geldin estin gittin yıktın evim ocağı

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Sana gönlümde aşkı sundum elimle tek tek

Sen bana sevmeyen gönlünle hep attın kötek

Söyle ey zalim bu acılarımla hangi tabibe ben gidem

Bu hasreti yaşarken hangi viran evler içinde ölem

Yaprak yaprak sararıp hangi toprağa düşem

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Beni sevmiyordun ne diye güldün madem

Kurudu gönül obamda açmıyor artık çiğdem

Solan benzimi görenlere ben söyle ne diyem

Çömeldim yollarda izini ararım gönlüme ne söyleyem

Ancak bir mezar eşem içine girem öldüm diyem

Bu hasret dolu yokluğunla ben kime gideceğim

Kul Mehmet’im yaşamadın say bunu kalma naçar

Rahman bir kapı kapatır beş tane açar

Güzel günler bak işte sana karşıda bakar

Koş mutluluğa hasreti kim koluna takar

Bul kul artık hasretle değiş mutlulukla yatar

Hasret dolu yokluğun bitti artık sen kime gidersen git

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gecenin Sessiz Vakti Ninnisi İle Uyuturken

 Gecenin sessiz vakti, gece insanları ninnisi ile uyuturken, gecenin o muhteşem sessizliğinde manzarasını seyreden, caddeden geçen tek tük arabaların gürültüsünden başka gürültüsü olmayan geceyi seyreden yaşar, içindeki sıkıntının acizliğinde, gecenin sessizliği ile avunurken yüce Rahmana sığındı. İçinden ettiği dualarla halini yüce Rahmana arz ederken, yüzüne serin serin esen gecenin rüzgârında derin bir nefes aldı, derinden bir oh çekti. Karanlığı delen ay ışığı ve yıldızlar, gece ile binlerce umudu olanlar için sabah olması için uğraşıyordu adeta. Her bir yıldız bir şiir bir türkü bir hece olarak umudunu yarınlara taşıyanlar için umutlarını mırıldanırken geceye çabuk sabah olsun diye güneşe doğru koşuşturuyorlardı. Gönülleri yakan sevda gibi gecede nur gibi sıcaklığı ile saran güneşe yaklaşmanın heyecanı ile yıldızların ve insanların umutlarına, yeniden doğacak olan yeni günün güneşine doğru yaklaşıyordu usul usul. Esintilerin geceyi ağaçları raks ettiren oynaşmalarını seyir etti, ağaçlar nazlı nazlı sallanırken, sanki geceye el sallıyordu gülümseyerek.

Gerçeklerin hiç umurunda olmayan insanlar için gerçekti gece, bedeni ölüm uykusuna yatıran güneş ile uyandıran, boş hayallerle avunanlara gerçeği ölüm ile yeniden dirilme ile ders veren gece ve gündüz ansızın çalınan ecel ile son bulunacak hayatı gösteren gece, ölümden sonra dirilişi haykıran gündüz ve güneş… Yapılan her güzelliğin bir buket gül ile karşılayacak olan ahiret, yapılan zulümle ateşle onu karşılayacak olan cehennem. Kul beşer şaşar ama şaştığını bilmez nankör, kendini sadece düşünen terk edilemeyen bu kötü alışkanlıkla, şefkate koşanları kınayan yanlışta olduğunu söyleyen utanmaz edepsizlerle dolu bir dünya gece ve gündüz. Görmek isteyene bu hakikati ölüm ile ahreti dirilişi anlatan gece gündüz, anlamayana duymak istemediklerini söylemeyen bilmiyorum diyene gözünün içine sokarcasına kapkaranlık olan gece ve gündüzün umursamaz insana bir gün bu dünyadan ayrılacağını fısıldayan ve bu hakikati en sonunda görecek olan insana fısıldaması haykırması.

Biraz sonra bu gece bitecek ölüm uykusundaki insan yeni bir dirilişle uyanacak ve dün bitecek, içine ne yerleştirdi ise insan karşılığını görecek, yani unutulmayacak her şeyi unutan insan gibi olmayacak, her şey önüne serilecek çarşaf çarşaf… Gece gündüz arkası kolay oluyor yatıp uyuyan için, ama ölümden sonrası hiç bu kadar kolay olmayacak. Gecenin sessizliği ve huzuru cenneti anımsatıyor, içini yıldızlar gibi merhamet iyilikle dolduran için, bir şey yapmayan için yakıp yıkan için en güzelini cehennem ateşi söyleyecek en güzelinden, o nedenle telaşa gerek yok, her şeyin bir vakti zamanı var. Her güzelliği gören bir göz ruh beden var ve görmek istemeyene en sonunda mezarda gösterilen feryatlı bir eyvah var. Mezarda kızma tanık olarak hala üzerinde olan gece ve gündüz var, sana hakikati her gün haykıran, onlar haykırdıkça duymayan sen, şimdi duysan da faydasız…

Sürprizleri severdin ama insanlara da kötü sürpriz yapar nefretle kinle bakar yakar yıkardın, işte sana sonsuz cehennemden sürpriz! Pişmanlığın yüzünde okunuyor lakin faydasız artık pişmanlık, karanlığına aydınlık yapacak perdende yok çekesin de aydınlık olsun mezarın, karanlık ettin insanların umutların hayallerini, yaşa sen karanlığında. Boşluğa düşer gibi olurken cehennem alevlerine mi düşüyorsun ah çok yazık değil sana, duymayanı duymazlar, merhametli olmayana merhametli olunmaz hep es geçtin, şimdi sana da es geçiliyor yardım için. Her zaman neden niçin niye sorgulamayan sen şimdi sorgulaman geçersiz manasız anlamsız!

Mehmet Aluç

Ya Var Oluşun Sancısını Yaşayalım.

Nedenler niçin ile boğuşmazken

Varoluş yitip gitme ile sesiz bakışırken

Ayaklar altında topraklar kayarken

Toplu mezara gömülmeye neden arama

Niçinler yitip gitmeler sorgusuz kalırsa

Umut vaat eden eller nefretle sıkarsa

Azarlama tokat sessizce saklanırsa

Nedenler içinde boğulmaya koşarsak

Niçinler yüzümüze bakmaz

Yitip bitmeler bizi sararken

Var oluş sırtını dönerken

Mana anlam arama

Niçinler var oluşlar yok iken

Arama mutlu düşleri yarınları

Ruhun sözleri tükenirken

Sesi soluğu kısılırken

Hiçlikle kol kola yaşarken insanlık

Varılmayan sokağa caddeler şehirler çıkıyorsa

Direniş için direnç hasta ise

Hastaya şifa olacak doktor var iken

Karanlıkta hapis yatarken 

Karanlığa mahkûm iken insanlık

Benlik bensizlikle sıkı fıkı dost ise

Arama mana anlam ifade yarınlarda

Dünyada yaşanacak dünya arama

Soluklar idam sehpasında iken

Dünyada dünya arama

Düşelim hecelerin

Kelimelerin sözlerin

İntihar kokan caddesinde

Uçurumlara

Ya var oluşun sancısını yaşayalım

Yeniden diriliş var oluş için

Ya da dağınık dağınık

Yaşayacağımıza

Toplu mezarlarda

Feryadımızın

Sancısında

Sessizce yatalım

O zaman yarınlara belki kavuşanlar

Hissizliğimizin katran karasına

Bulaşmadan tertemiz

Hüsran ile solmadan

Yaşarlar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ben Giderken

Veda etmedim ben sana giderken

Ecel beni sende alıp götürürken

Ağlama arkamda ben sensiz giderken

Umutla bak arkamda ben giderken

Donup kalmasın sakın bakışın

Mezarım başında ağlayıp kalışın

Yüreğim yakmasın sessiz yakışın

Umutla bak arkamda ben giderken

Kul Mehmet’im her canlı bir gün ölür gider

Ecel ne zaman gelir söyle kim bilir söyler

Gidişim yasa dönüşmesin kula rıza düşer

Umutla bak arkamda ben giderken

Mehmet Aluç

Musalla Taşında Son Yolcu Gibi Sessiz Kalmayın

Dilim sustu, bari sen susma kalemim, ey gönlüm siz susmayın konuşun… Ey kalemim ey gönlüm, Hz Yusuf’un edebi ile yazın güzellikleri gönüllere mısra mısra…

Yüreğine ağlayış çökenlerin gözyaşlarını sil ey kalemim ey gönlüm, durmak susmak size yakışmaz… Damla damla ölüme, ölüm gelmeden mahkûm edilenlerin zincirlerini kır ey kalemim ey gönlüm…

Vuslat için, yola çıkanların yollarına diken eken gönüllerin suratına tükür ey kalemim ey gönlüm, tükürde tükürüğünde boğulsunlar nefessiz kalsınlar yok olsunlar…

Her yalnız kalışında dost yolu gözleyen masum yalnızlara dost ol ey kalemim ey gönlüm bu sana yakışır, sizler dilimin sukutuna aldanmayın, neyi ispatlayacak suskunluğum bilemiyorum sizler susmayın, musalla taşında son yolcu gibi sessiz kalmayın, bekleyeniniz var bekleyenlere vuslat için koşun…

Ey kalemim ey gönlüm kelimeleri dinlenmeye almayın, konakladığınız konaklarda bırakmayın, yaralanmış kelimelerin yarasını sarın öyle sunun okuyucularıma, dudağı bıçak kesmiş gibi mühürlü sözcükleri de sakın kullanmayın sevinç, merhamet, yarınlara mutluluğu taşıyacak sözleri mısraları taşıyın okuyucularımın o güzel gönüllerine…

Yüreğinde ezilmiş satırların arasında kaybolanları gün ışığına ulaştır, istikamet yönünü kaybedenlere yön olun, ulaşmak istediği yöne ulaştırın ey kalemim ey gönlüm, sizin göreviniz budur.

Mehmet Aluç 

Sürgülü Kapılarla

Gurbet eldeyim yar bana haber yollamış

Dokunduğum her yerde yaram sızlıyor demiş

Bir lokma ekmeği soğan ile yeriz demiş sızlanmış

Savrulmuş kırgınlık dolu gurbeti bıraksın yanıma gelsin demiş

Yârin derin nidaları kulağımı tırmalar

Yâre güzellikleri verememek yüreğimi parçalar

Gurbet elin sessiz yolları gönlümü yaralar

Savrulmuş kırgınlık dolu gurbeti bıraksın yanıma gelsin demiş

Kul Mehmet’im sürgülü kapılarla kapattım gurbet kapısını

Gülümseyerek karşıladı yârim sardım aşk ile gülen yapısını

Kimsesiz şehirde bırakmadım ömrümü hayatımın yarısını

Artık yârin gözlerine bakarak karşılıyorum gülen sabahı

Mehmet Aluç

Şimdi yalnız kaldın

Ey yarınları olmayan bakışlarım

Bir sevgiliye yürümeyen adımlarım

İrem bağlarına uzanmayan elim

Bütün güzellikleri yıktın

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Ey sessizliğe ses olmayan hislerim

Ey yüreğimdeki güzellikleri sömüren benliğim

Pare pare yok olan düşlerimi yıktın

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Uçurumdaki yağmurlarla uçurumlara yağan yenilgim

Attın kendini ey nefsimle beraber uçurumlara

Söz geçiremedim bu gönlüme

Tutamadım bu arsız dilimi

Şimdi yalnız kaldın

Ey kelebekler gibi hassas yüreğim

Mehmet Aluç

Bıraktığın Sessiz Feryat Yanımda

Sen bana uykusuz geceleri bıraktın gittin… Hasret özlem okunu sineme sapladın iyimi ettin?

Karanlık odalarda, yüzümü bakmayan şehirlerin havasını bana bıraktın terk ettin gittin…

Adımların ile hayallerimi karanlık uçurumlara, hayalsiz yaşamak için beni uçurumlara attın arkana bakmadan gittin.

Bana ağlayan gözyaşı değil, gözlerime ihanetin ifrit bakışlarını bıraktın…

Söyle benden bu kadar mı nefret ettin? Oysa ben seni dünyalar kadar çok seviyordum.

Gözlerimde uzaklık, bakışsız’lık ile ekleyerek, ayrılıktan kavuşamayan yolların feryadını ekleyerek beni hasret uçurumlarına attın gittin, mutlumu oldun şimdi?

Gözlerim hala gittiğin günden beri uykusuz, bıraktığın sessiz feryat bakışı ile yollarda dönmeni bekliyor…

Rotası kıblesini şaşırmış, sapıtmış, kaybetmiş hislerinle hıçkırıkları yanımda bırakarak, beni bunlar ile yaşamaya mahkûm ederek acımadan acelesi var olan bir yabancı gibi bıraktın terk ettin gittin…

Belki de senin gibi kimseye bağlanmadan yaşayacaksın lakin o zamanda ömür mutluluğu tatmıyor be gülüm, öksüz gibi mutluluğa bir adım yakın iken terk ederek mutsuz yaşanmıyor be gülüm…

Mehmet Aluç

Resmindeki sessiz Ölüm

Taş gibi çivi ile duvara astığım

Gece gündüz

Gülümsemeyen suratına baktığım

Duvarda yana yaka ıssız çöl gibi duvarı kaplayan

Resmine bakıyorum

Tıpkı senin gibi gülümsemeyerek

Kaçacak gibi bakışını duvara çaktım

Beni boğacak olan

İfrit gözlerinle kollarını

Duvara çaktım

Beni terk edip giden senin

Sessiz feryadını

Mutsuz yüzünü

Kırık kolun kanadına

Güvensizlik dolu

Beni görmeyen

Bakışlarını çaktım duvara

Gökleri aşsan da

Yolları zaferle kazansan da

Gülümsemeyen ölü suratınla

Ölü resminle

Duvarda çakılı kaldın

Artık ne bir şahinim artık ben

Seni ıssız ölümünden kurtaracak

Nede sen bir ceylan seke seke yürüyerek

Yanıma gelecek olan

Nede ateşsiz bakışsız ’lığın yarınımızı kurtaracak

Nede ben sana koşa gelecek olan bir yiğit değilim artık

Kendimi de duvara

Taş gibi çivi ile yan duvara astım

Artık ne sen beni görüyorsun artık

Nede ben seni görüyorum çenesi yırtık

İkimizde dağıttık yarınları

Koşarak gelen adımları

Şimdi sen mutsuz

Ben mutsuz

Bir duvarda yaşıyoruz yarınsız umutsuz

Mehmet Aluç