Rahman ile

İlmik ilmik kalbime imanı ördüm

İmanım olmadan çok dertler çektim

Sanki her gün binlerce kez öldüm

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Derdime derman için insanlara çareler sordum

Çare diye binlerce sebepsiz sözler duydum

Çok şükür aradım en sonunda iman yolunu buldum

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Düşenin dostu Allah imiş öğrendim

Kendi elimle düştüm hep kendim çektim

Gülümseyeyim derken hep çelmeleri gördüm

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dert gizli olsa da gönülde Rahman bilir

Her an insan Rahman ile dirilir

Merhametli olan her kul sevilir

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Akıp giden zaman içinde kayboldum

Arayıp dedim kendime dost bulayım

Dost bulamadım Rahmanı buldum kaybolmadım

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Rabbim halden anlamayana muhtaç etmesin

Mezar kapısını açsın yanına göndermesin

Gönlümüzdeki derdin dermanın bilir sezdirmesin

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Ah yüzler ah o gözler ah o eller

Laftan halden anlamayan sözler gözler eller

İyilik için uzanmadan cepten el ile gezenler

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dert sıkıntı bitmez diyenler

Kara gün içinde kara kara kalsın diyenler

Gülümsemek isterken gülümsemesin diyenler 

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dertler ile canda bağlar viran olmaz

Hak yolunda hakkı bulan yorulmaz

Hak aşığına yollar sorulmaz

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Kul Mehmet’im dertler kullar içindir geçer

Dermanı veren Rabbim izni ile biter

İyi gün dostu kara gün oldu mu acep nereye gider

Dert bitince Rabbim izni ile neden söylemedin bana diye,

Birde utanmadan ahkâm keser

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hiç Duymuyorum Artık Ben

Gönlümde yine başladı firak sancısı

Üşüyorum üstümden kaldırın yalnızlığımı

Boşuna gözyaşı döktüm cefasını çektim ayrılığın

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Gelip geçici sanki bana göre mutluluk

Hadsiz firaklara yürümek beni yok ediyor

Bu firak ki akıl şuur ile beni benden alıyor

Ebede kadar yürümek istiyorum vuslata

Bunu kalbi yanık olanlar anlar vuslata hasret kalan bilir

Zahir duygularım yabancı artık bana

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Bir ürperti esiyor ötelerde

Vuslat mı geliyor gözlerim yollarda

Susmak kadar bekledim gelen yok ortalarda

Dilimi firak illerinde bıraktım artık lazım değil bana

Nisansız iklimlerin yaprak dökümü arasında sıkıştım kaldım

Kırdım silah gibi kurşun sözlerin namlularını attım uçurumlara

Ayrılık yerin dibine batsın birisi versin bana mutluluğu

Ucu yanık sevda türkümü kaybettim yanık kokusunu arıyorum

Bir o kadar soğuk iklimlerde bir o kadar düşsüz mevsimlerde

Zayi olmuş haziran yapraklarının arasında arıyorum bulamıyorum

Suskunluk kadar bağırıyorum

Feryat ediyorum sanıyorum yanılıyorum

Akıl oyunlarının mevsiminde şaşırdım kaldım

Bilmiyorum kim figüran seçemiyorum

Omzumun etrafında dans ederken firak

Kovalayamıyorum susuyorum

Şehrin gürültüsü gibi firak yüreğimde

Davul çalıyor aydın havasında duymuyorum artık

Her yolun başında sonunda kaçıyorum

Çıkmaz sokaklara varıyorum

Anladım artık kaçışı yok

Yaşamak  zorundayım firak'la umursamıyorum

Çaldıkça gönül kapımı kırarcasına hiç duymuyorum artık ben

Duvarda paslı çivi gibi hissizim artık gerek aklamadı duygulara

Bana yüzünü çevirene çeviriyorum yüzünü görmeye gerek yok

Peşindeyim yelken ile akrebin koşuyorum kalıyorum soluk soluğa

Döküyorum serpiyorum yollara

Yanarak külleri kalmış kalbimin küllerini

Ayrılıklara açılan tüm istasyonların kapılarını kapattım

Nöbetçiyim şu an  kapısında

Çaldıkça gönül kapımı firak özlem gözyaşı yıkarcasına

Umursamıyorum hiç duymuyorum artık ben

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Firak:Ayrılık

Neler Çektim

Boşa bekleme gönül bahçende bülbül ötmez

Çektiğin çilelere hiçbir derman bulunmaz

Gönlün viran olursa bahçende güller bitmez

İnsana boş gönülle mutluluklar sunulmaz

Boş gönlüne hakikat rüzgârları hiç esmez

Çiçek güle sorular sorma cevaplar vermez

Açmayan kokmayan gül başında bülbül ötmez

İnsana boş gönülle mutluluklar sunulmaz

Kul Mehmet’im gönlünü doldur aşkı sevgiden

Güllerin hepsi açsın hep aşk dolu sevgiden

Neler çektim ben haylaz bu gönlümün elinden

İnsana boş gönülle mutluluklar sunulmaz

Mehmet Aluç