Dün havladı Hollanda’nın itleri

 
Dün havladı Hollanda’nın itleri
Yıkanmazlar gezer üstlerinde bitleri
İnsanlığı bitmiş insanlık dersi verir it oğlu itleri
Yıkamazsınız Türk’ü ey batının itleri bitleri
Yıkamaz bizi birileri kan damlasa da sözlerinde
Yıkılacaksınız karşımızda nihayetinde
Bu son çırpınışınız koro halinde
Yanıyorsunuz sizler alevler içinde alev alev
Almanya’nın hitleri gelse de
Ey bu dünyanın en acizleri
Yıkamazsınız biz Türkleri
Size ara gazı veriyor birileri
Ey bu âlemin keneleri bitleri
Bu son çırpınışınız koro halinde
Yanıyorsunuz sizler alevler içinde alev alev
 
Mehmet Aluç /Kul Mehmet
 

Geriye Ne Kaldı ki?

Daha dün seninleydim

Ölümüne gülüşündeyim

Şimdi neden unut diyorsun

Beni bırakıp sen gidiyorsun

Seni unutmak zulüm değil mi?

O gülen gözlerin neden gülmez ki?

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün bak sende ne bıraktı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Kahrolası bakışın yıkar beni

Gülen gözlerim kucaklar seni

Yık kahrolası bakışını sar beni

Yeniden beni sevsen olmaz mı?

Gülen gözlerinle olsan olmaz mı?

O gülen gözlerin neden gülmez ki

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün bak sende ne kaldı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Kendi ellerinle kapattın kapıyı

Bu muydu sendeki aşkın anlayışı

Duymadın mı gönlümdeki isyanı haykırışı

Nasıl yitirirsin söyle aşk dolu bakışı

O gülen gözlerin neden gülmez ki

Bir gülümsemen bu gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak seni öldürmedi mi?

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Ayrılık kapısını kapatmaya elin varmaz mı?

Bir gülümse bana yeter bu canım senin olmaz mı?

Sen yeter ki candan sev aşk bizi bulmaz mı?

Dilin lal olmuş gibi neden konuşmaz ki

Seni seviyorum desen ölüm gelmez ki

Bir gülümsemen bu gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak seni süründürmedi mi?

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Sensiz ben bu dünyada ölemem ki

Bana sen küs desende ben küsemem ki

Ölüm gelse yanıma ben sensiz gidemem ki

Ne olur yeniden sev beni bu zulüm yetmez mi?

Bir gülümsemen bu sensiz gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak senden geriye ne kaldı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Sözüm Sana 2017

Ah iki bin on altı gelişin daha dün tazeydi

Tövbe etmedin silmedin günahını

Yerde sürünmen dersen daha dün yeniydi

Aldın binlerce mazlumun ahını

Bir anda büyüdün nefret ile gözyaşı içinde

Yaktın binlerce masumun canını

Getirdiğin mazluma gözyaşı acı feryat idi

Akıttırdın zalimle beraber insan kanını

Çek git artık nefret gözyaşı feryadın ile

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Yanlışa düştün dersini kendin alırsın dedik

Zalimle oldun  onun pilavını mı yedin

Seni gönlümüzde güzellikle bizler yetiştirdik

Sen bizi değil bizi yıkanları sen dinledin

Çek git biran önce iki bin on altı dünyamızda

Terör belanı da al git yoksa ciğerine saplarız

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Ey iki bin on yedi yüreğinde merhameti al koy

Yürü masumlarla baş başa aheste aheste

Zalimin sofrasında değil fakirin sofrasında doy

Zaliminki ağlatır fakirin güldürür bir gülüşte

Zalimde yok merhamet arama boşuna der soy

Masum ölür cennete zalim cehenneme gider son nefeste       

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Masum feryat etti duymadın iki bin on altı hiç çağrı

İlk gün çok sevmiştik senin o bakışını

Zalimle terörle bir oldun ağlattın zarı zarı

Ufak ufak bir anda gördük hak yolunda kaçışını

Yaz gününde masumların başına yağdırttın karı

Beklemezdik senden zalimle oturarak yaklayışını

Şimdi giderken sönmüş götürüyorsun yanan farı

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

 

Kul Mehmet’im der ki doğru ol yerinde dur

Bir parça mutluluk yeter sana da bize de yeter

Yalan peşinde koşanlar bil ki yalan olur

Zalim gibi hepsi benim olsun deme çektirme keder

Kendi yok oluşu için koşanlar aradığını bulur

Sende zalim gibi olursun perişan gelişin o an biter

Yokluk peşinde koşan yokluk peşinde yorulur

Masumla fakir ile olursan seni gönülden candan sever

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Tefekkür Eyle Gönlüm

 

Tefekkür eyle ey gönlüm var mezar başına

Daha dün koşarlardı şimdi girdiler yerin altına

Daha dün kara toprak üstünde hepsi şendi

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Daha dün tenleri tazecikti boşanmıştı nefreti

Merhameti bilmez çok severdi kara ticareti

Hakkı bilmez hakka ulaşamazdı asi niyeti

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Yaylalarda gezerdi hakkı olmayanı alır yerdi

Onlarca arsası vardı daha çok olsundu derdi

Bilmezdi veren ne için ona onca malı verdi

Veren verdi veren geri aldı şimdi ortada kaldı

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Hak davasına gönül vermedi yönün çevirdi

Haklı haksız demedi ne varsa hepsi benim dedi

Gözünde yaş akmadı yüzü hiç gülmedi adi

Ömür geçer yele benzer dediler güldü hadi dedi

Hâsıl olan muradı hep yıkmaktı işte yıkıldı kaldı

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Dediler insan olan güneşe benzer ısıtır

O dedi ben güneş değilim olamam bilmem hal hatır

Onca günaha girdi boşu boşuna taşıdı katır

Vereceğini yazmadı alacağını yazardı satır satır

Vermediği yazılıyor bilmedi nokta nokta katır

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Seninle Olsun Artık Benim Sonum (Sicilleme)

 

dün gezerken gördüm bir güzel güzel değil sanki melek diyem
bin bir cefa ile uğraştım dedim az gönlüne muhabbetle girem
az yaklaş yanıma ey güzel o gül cemalini gülüşünle görem
az naz eyledi bir anlığına şaşırdı dedi dürüst olduğunu nasıl bilem
bak gözlerime duy dedim gönlümün sesini kuş gibi gönlüne konmak ister başka ne diyem
çok gördüm senin gibi serseri aşık beni nasıl sevdiğini anlat beni sevdin ise ben az görem
aşk dediğin elle görülmez gönülde yaşar sevdiği gönül için çiçekleri açtırır diye bilirem
aşık sevdiği için dağları aşar deler saçın teline zarar gelsin istemez diye söyleyem
sen gelmezsen gönül kapıma ben gece gündüz kapında yatarım derim gülmezsen gülmem
sevmek için gönlünü benim için yaratmış yaratan severim seni candan izin var gönlüne girem
eğer izin vermezsen sen söyle ben nereye nasıl kimin yanına gidem

 

beni baştan aşağıya bir güzel süzdü
hafiften birazcık gizliden gizliye güldü
sanki gözlerimde gönlümde onu sevdiğimi gördü
başladı konuşmaya gönlüm uçtu diyar illere gitti sevinçle geri döndü
ben dedi onlarca severim diyen gördüm pişmanlığımla hep gerisin geriye döndüm
bir parças sevgiye muhtaçtım her gün acımasızca zulümler gördüm
her severim diyene işte şimdi seven buldum derken artık dedim yeter öldüm
gerçek seven yok mu bu alemde dedim bulursam her şey biter dedim güldüm
seni gerçek seven gördüm inandım Allah'ın seversen sevmeyeceksen girme gönlüme kötü günler çok gördüm
eğer gerçekten severim dersen ben öyle gördüm gel gir gönlüme gönlünde gözünde aşkla sevdiğini gördüm

 

yıllardır senin gibi gönlü güzeli arar dururum
seni karşıda görünce aradığımı buldum dedim karşında otururum
sevgim aşkım gerçektir al bu gönlümü al gönlüne sevmezse ben onu ateşler içine korum
severekn seni halimi sana arz ettim işte budur bendeki bu durum
bak gönlüne bak gönlüme senin için atar koy elini bak gözlerime yap bir yorum
sevmezsen sende başka kimi severim bu gönlümü hangi gönül kapısında içeriye  korum
budur ahvalim varsa şüphen sen sor şüphen varsa söyle yok benim başka sorum
seni aradım buldum bırakma gitmeni al beni gönlüne sar yok senden başka varacak yolum
sevmiyorum dedemdin çok şükür yoksa kırılırdı kanadım kolum
gel gir gönlüme izin ver gireyim gönlüne seninle olsun artık benim sonum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Not: Sicilleme yazmaya çalıştım  hatam var ise af ola.

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Yok, Öyle Bir Durum Yapma Y/ama

Mezara yuvarlanırken son bitmeyecek sanılan nefes

        Yeniden diriliş için bekleyecek ceset ruhuna b(s)ürünmek için mezarında…

Gün gibi aşikâr ölüm

Elimizle yerleştirirken mezara

Solmayacak sanılan

Solan soluksuz bakışı

Bize yaklaşmayacak

Bize yaklaşınca susup kaçacak aymazlığımızla

Görmeden hissetmeden uzaklaşıyor kör gözlerin

Kör bakan şaşılığında

D/aha dün yıkarım derken

Bugün yıkılana sor

Yıkan kimmiş d/ağlar gibi insanı

Hayalleri rüyaları

Y/ıkarsan

Y/ıkılırsın

Y/ıkıldığının altında soluksuz k/alırsın

Devran sana ait sanan

Devransızlık içinde şimdi k/alan

Bağır feryat et edebilirsen

Sessizliğin içinde sessizce beklerken

Koşarken yıkmaya toz duman

Kayboldun toz duman oldun

Dalga dalga almaktı rüyan

Elin uzanıyor sanırdın semaya

Dikilirdin aymazlığınla herkesin karşısına

Susardı içinde bin bir dua ederek mazlum

Korktu sandın yanıldın

Dikildiğin mazlumun bakışı

Yıkımındı

Anlamadın

Düşlerime ruhumla yürürüm d/erken

Ruhun senden önce çukuruna düşmeden uzaklaştı sende

Para sesi ile c(k)oşarım zevkten on köşe olurum d/erken

Şimdi karanlık köşe içinde soluksuz k/aldın

Ecelim gelmez derdin bana uzak

Çekersin sandın önüne set

Şeytanınla nefsinle hırsınla

Çekti aldı seni soluksuz

Nefret çukuruna gömdü

Şimdi kimdi

Dik duran

Sen mi masum olan mı?

Mazlum mu?

Kimdi yanında yıkılmayanla dolaşan

Söz sukut olmuş sandın

Dua oldu vardı sen gözünü o an kırpmadan nur nur

Ölüm dedik

Zulüm dedin

Zulüm dedik

Gülüm dedin

Son nefes dedik

Bana şimdi uğramaz dedin

Bilemedin

Göremedin

Hissedemedin

İnsanlıktan çıkan

Görmez

Bilmez

Hissetmez

Ama mezarında çukurunda

Dünya başına yıkılsa bu kadar

Acı ile sarsılmaz parçalanmazdım dersin sanki

Sen seçtin

Sen istedin

Yok, eden nefis

Şeytan

Arzuların

İhtirasın peşinde k(c)oşarak istedin

Gidip te dönen var mı?

Göster

Gönül beden akıl ruh ister ama

Yok, öyle bir durum yapma y/ama

Çıkma d/ama

Elinde gezer gönül parçalayan k/ama

Yalandan ölen var mı?

Göster

Teneşir yıkıldı altında

İstersin şimdi kör sağır dünyada olsam

Günlerce aç kalsam ayda bir lokma yesem

Ağlayandan fazla ağlasam falan filan

Geçti Bor’un pazarı

Sür eşeğini Niğde’ye

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Geçmiş Dün Öldü İse Can Çeke Çeke Elimizde, Bugün Gülümseyerek Ölmesine Katkıda Elimizde.

   Hiç düşündüğünüz oldu mu acaba, bin bir çile ile geçen dünün acısı için bugünümüzü yani bir anda hayal olan ve ilerisi için bizi bağlamayan, gereksiz bir anlık fikirsizlik ile bu günümüzü heba ederek yarının pişmanlıklarını yaşadığımızı benim gibi düşündünüz mü acaba? Belki siz benden önce düşündünüz, benim ise şimdi aklıma geldi! Ne akıl almaz boş olan dünler için bu günümüzü yıkıyoruz!

   Dün, bugüne bakmak varmak için kapı yol adım, e eğer kapıyı açamadık ise yola çıkamadık ise açmak için gayret göstermeyelim mi yola çıkmak için adım atmayalım mı? Oh ne ala dün baktım kapı kapalı yol ise sisli dumanlı, artık ben bittim tükendim artık az daha gayret ememe ne gerek var ümitsizliği ile çırpınarak yarınları yok etmenin lüksü yok bu fani ömrümüzde. Geçmiş dün öldü ise can çeke çeke, bugün gülümseyerek ölmesine katkıda elimizde… Mademki bugün yarın ölü olacak elimizde değil,  dün öldüğü için feryat ettirerek katkıda bulunduğumuz için, bugün onu gülümseterek yarın etmek için çaba göstermek kul olarak görevimizdir ve bundan da kaçış yoktur…

   Dün eli kolu bağlı olarak karşımızda duran bugünümüz eli kolu çözülerek yarınımız olmadı ise, bugün olabilir, dün hayal olan az bir gayret iman gücü ile yani Yüce Rahmanın izni ve az çaban ile bugün gerçek olabilir.  Burada ki ince çizgiyi nükteyi anlayabildik değil mi, elbette ki sizler benden önce çözdünüz, ben ise yeni çözmeye başladım… Hayat her gün bir yeni adımla başlar ve son bir adımla biter ve yarın yeniden başlar veya sonsuzluğa varmak için, yeniden doğar ve sonsuzlukta bitmeden devam eder. 

   

Her gün yeniden bir adımla, hiç yolunu yönünü kaybetmeden kâinat yoluna devam ediyorsa, iman etmeyenler az idrak etsin ki yarın sonsuz yürüyüş için diriliş ve hesap günü var… Yak yık viran et keyfince hayat sür öldür, e ondan sonra ölümden sonra hayat yok de kendini kandır sen ey salak oğlu salak… Zaten kâinat, yaratılmış olan her kula istediği sorunun cevabını vermiş, yaz ve kış, yazın canlı olan kâinat kışın beyaz kefenle ölüyor ve yazın yeniden dirilişle canlanıyor, bak gör anla, bak görme kör yaşa fikirsiz ‘liginle…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Dün Sana Sarılar iken Düşlerimin Pembe Okyanusunda…

    Zamanı mutlulukla doldurmak yerine, hala zamansızlığın boşluğunda kalan ikimiz, zamanın değerini bilmeden çivilenmiş orada kalmış bekliyoruz! Boşlukta kelimesizliğin arasında aciz sözlerin şemsiyesi altında hala neden beklediğimizde muamma! Dün sana sarılar iken düşlerimin pembe okyanusunda özgürce seninle gülümseyerek yüzerken, bugün ise yalnızlığına sarılarak ağlıyorum… Dün sana sarılırken neşeyle gülüyordum oysa bugün ayrılığına sarılarak derinden gözyaşı döküyorum… Hafızamda gülüşünle koskocaman yarınları düşlüyordum şimdi hiçliğin derin uçurumunda uçuyorum, ne oldu bilmiyorum birden ayrılık rüzgârına kapıldık Sen başka bir limandasın tek başına, ben ayrı bir limanda ayrılığın derinden zehirli oku yüreğimize saplamış bekliyoruz…

    Kim sapladı bu ayrılığın zehirli okunu yüreğimize acaba suç bizde miydi düşünürken bulamıyorum! Dün varlığımızla koskocaman dünyada mutluluğun vadisinde var iken el ele bugün yokluğumuz  ile birbirimize ıstırap çektiriyoruz… Oysa her gün mutluluğun sahilinde uyanırken aynı yastıkta, Birbirimize gülümserken nasılsın canım derken şimdi ayrı yastık ve yataklarda düşlerde ayrı kalmanın sahilinde gözlerim mutluluğu ararken hasretin sahilinde kumlara batmış, yürüyememenin zorluğunda kalan iki yabancı olduk…

   Suç ikimizdeydi galiba bir anda ayrılığın kapısını ellerimizle öfkemiz ve nefretimizle açtık sanki gülümseyen yarınların gülümseyen kalbine ayrılığın hançerini kendi ellerimizle sapladık oysa bir özür dilemek hata bende demek çok kolayken ikimizde yarınlarımıza sırtımızı dönerken hataların merkezinde ben kral sen kraliçe oldun, şimdi ikimizde gezdiğimiz o gülümseyen sokaklarda kaybolduk, bilemediğimiz o yabancı yarınların, yabancı bakışlarında kaybolurken, hayatımızdaki bu boşluğu doldurmak yerine boşluğun merkezine uçarak, boşlukların feryadında sağır kaldık. İkimizde geri dönmek için bir adım atmanın acizliğinde, umutsuzluğunda çamura saplanmış bekliyoruz hala! Gönlümüzdeki bu kara lekeyi silmek için sana koşsam seni bulur muyum bilmiyorum! Ya da yine sen bana gülümseyerek koşar mısın onu da bilmiyorum! Saplanmışım kararsızlığın ortasına hiçbir yana dönemiyorum, nereye baksam karamsarlık vıcık vıcık gözümün önünde bir adım atmamı engelliyor…

    Gidişinin veya ayrılışımızın bilmem bu kaçıncı Eylül’ü ne sen geldin, ne de ben sana gelebildim, yoksa bu hasret dolmayan çilemiz mi dolmasını mı bekliyoruz vuslata erişsin diye? Eğer öyle ise ben hala dönmeni bekliyorum ve sen bana doğru yürümesen de, ben sana doğru bir adım atarak yola çıkıyorum, sen beni beklemesen de, ben bu ayrılığı yüreğimde çözmek ve rahata ermek için çıkıyorum yola. Hiç olmazsa ayrılığın kapısın vuslata hatta visale ilk açan ben olmak için çıkıyorum, ilk sana yine yürüyen ben olmak istiyorum…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet