Silemedim.

Toprak gibi örttüm geçmişin yalanlarını

Sevenlerin ağlayanların ahlarını

Ağlarken gözyaşlarını

 Elveda derken

Son satırlarını ellerimle sildim

Gerçekle düş arasındaki kapıyı araladım

Yere düşen güllerde gülümsemeleri aldım

Aşkları dağlara yazayım dedim

Aşkı yazdığım dağlar un ufak oldu

Akıp giden zamana dur dedim gözlerinde

Hasret beklerken kapıda çek git dedim

Saçma düşlerin zamanında saçma düşleri aldım

Gerçek olan bendeki düşlerle değiştirdim

Sırf senin için düşlerimden vaaz geçtim

Vapurların çığlık düdükleri

Martıların kanatlarında kaçışını aldım

Ama yinede ben sensiz yalnız kaldım

Cam kırıkları gibi batan sözlerini

Yüreğimde tek tek ayıklarken

Tüm kâinat söndürmüşken ışıklarını

Yüreğimde kanayan senin gözlerinin bendeki ışığı

Kâinatı aydınlatıyordu bende

Bağırmak ve duymamak arasında

Koşmak ve varmak arsında

Beni duymayan sen

Ve seni bulamadan kaybolan yok olan ben

Dilsiz haykırışların okyanusunda boğulurken

Sensizliğin son satırlarını silemedim

Umut kuşumdun seni uçuramadım

Ellerimde yok oldun

Yarınlarda şafağımdın

Doğmanı bekledim

Sen doğmadın

Hicret ettim seni doğuran

Ülkelerin sabahına

Yüreğim burkuldu seni bulamadım

Sabır sularında sensiz yüzdüm

Sabır’a ulaştım

Kıyılarında seni bekliyorum

Tabi sende beni ararsan

Buradayım seni bekliyorum

Gelmesen de kumsallara kayalara

Senin resmini çiziyorum

Seni yazıyorum

Şifa kaynağım olursun diye

Uykuların serinliğinde uykuya yatarsan

Beni bulamazsın

Uyuyamamanın seherinde yürürsen

Ancak beni bulursun

Düşerken ağaçlarda yaprak kor alev yanarken

Toprağa düşerken yaprak

Dikkatlice iyi bak

İşte ben oradayım

Mehmet Aluç

Elveda’nın Hançeri

Ey yüreğimin yarası ayrılık

Evimi karanlığa boğan

Vicdanımı sızlatan

Ölüme eş değer ayrılık

Acılarına dayanmak nasıl olur

Gözlerim yollara dökülmüş iken

Nasıl etrafıma bakarım

Nasıl yatarım

Nasıl kalkarım

Rüzgârlar onun kokusunu getirmeden

Nasıl yeni bir güne başlarım

Şimdi her baktığımda

Her nefes aldığımda

Her adım attığımda

Her anımda yaşadığımda

El Veda’nın hançeri kalbime mi saplanacak

Hayatım labirentler içinde

Çıkmazların içinde

Gözyaşımı silmeye elimin uzanamadığı,

anlarımı yaşayacağım artık

Yok, mu bir devan

Yok, mu bir çaren

Yok, mu bir ilacın ey ayrılık

Susma konuşsana

Maden dilin yoktu neden gelirsin kapılara

Sabır var dersin

Hele şükür konuştun

Öyle ise sabrın vadisine gitmeli

Gece gündüz beklemeli

Yârin gelmesini gülmesini beklemeli

Ya da… Boş ver…

Boş ver en iyisi sabır ile beklemeli

Mehmet Aluç(Kul Mehmet)

Sana ve Yalnızlığına Elveda...

Sevgi miydi böylesine yüreğimi paramparça eden, yoksa senin sonu bitmek bilmeyen arzuların ve kör ihtirasların anlamsız bakışların mıydı yüreğimi paramparça eden?

Sevgi gönle huzur veren bir duygudur, evet evet sendin yüreğimi paramparça eden ve bana sırıtarak gülen…

Umutlarım kapımı gülümseyerek çalar iken, sen suratlarına kapıyı kapattın, görmedim sanma o tutarsız davranışların hissiz bakışların ve sözlerinin rüzgârında hep üzgün baktın, soğuk durdun gönül kapını dikenler ile kaplattın, yaklaşamadım sana.

Şimdi anlıyorum ne sen bendin, nede ben sendim, aynı yolların yolcusunu olmayan yanlış durakta indirilmiş iki yabancı idik biz seninle.

Kıskançlıkların yersiz tavırlarınla yıktın dünyamı, tüm suçlusu sensin, sevginin hiçbir suçu yok şimdi anlıyorum sana uzaktan el sallarken, seni yüreğimde kazıyarak silerken anlıyorum…

Sakın arkamdan koşarak gelme, yüzüne bakacak yüz yok bende. Yıllarca itiraf etmeni hata benim demeni bekledim, ama sen umursamaz tavırlarınla yıktın gönül dünyamı.

Yollar, beraber yürüyen yolcularla yol olur gelene gülümser bunu sakın unutma. Damarlarımda gezen yalnızlığı paramparça ettim sana bıraktım, sen onunla benden fazla mutlu olursun.

Kalbimi tutan melekler, beni yeni mutluluğun deryasına doğru götürürken sana acıyorum, ama elimden bir şey gelmiyor senin için, hiçbir şeyi kabullenmeyen ret eden senin için. Elveda sana elveda yalnızlığına…

Mehmet Aluç

Yanlışını Anla Ey Kul

Vakti vuslatı beklerim canla

Gönül dergâhıma aşkla var anla

İmana akarken gönlüm heyecanla

Rahman kul olmak için yanlışını anla ey kul

Ecdadın kanı şehadetle toprağa yoğrulmuş

Vatan toprağı şehadet kanıyla vatan olmuş

Titrerdi önünde günah yer bulamazdı kaçacak

Rahman kul olmak için yanlışını anla ey kul

Canım tenim Olsun Rahmana feda

 İman Aşk’ı ile günahlara diyelim elveda

Narı dilde kalmasın tövbeler gönülde olsun veda

Rahman kul olmak için yanlışını anla ey kul

Kul Mehmet’im tövbe ile Rahman’a var kalmaz ahın

Rahmana vardıktan sonra söner gönülde yanan harın

Tövbe ile olmazsa kul, şeytandan ne farkın kalır, nede sırrın

Rahman kul olmak için yanlışını anla ey kul

Mehmet Aluç

Gelmiyor musun?

 Gelmiyor musun?

---

Akşam hüznü çökünce bensiz ne yapıyorsun?
Benden ayrı kaldın bensiz sen gülüyor musun?
Kahır dolu gecelerde yalnız ağlıyor musun?
Ayrılık bizi bitirir hiç korkmuyor musun?

Rüzgâr elem dolu hüsran dolu esince
Kuşlar bizsiz bahçesiz viran bağda ötünce
Öksüzler gibi bizler hicranla boyun bükünce
Yarınlarımız ayrı diye sen ağlamıyor musun?

Elveda idi bana söylediğin son sözün
Söyle neden çevirdin benden gülen yüzün
Ömrümüze yağarken semada tatlı hüzün
Gözümüz yaşı hiç dinmez diye düşünmüyor musun?

Kul Mehmet’im hayat bana oldu zehir
Ecel gelince önüne geçilmez yapılmaz ki tehir
Aşk kapımız önüne bak akan coşkun bir nehir
Musallada canım son defa görmeye gelmiyor musun?
Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...