Ne Olduysa Yavaş Yavaş Oldu

 

Varoş toprakların tozunu yuttum

Yaşadığım yerdi varoş mahallesi

Aradığım tüm burada güzelliği buldum

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gelen gideni çok olurdu

Kapılar gönüller açık dururdu

Gelip gidenden hal hatır sorulurdu

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Varoş mahallemiz canların canı

Hiç unutulmaz ki yaşayan insanı

Hala içimde o günlerin heyecanı

Arasan şimdi bulunmazsın o insanı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Neşeler sevinçler kulaklarımızda çınlardı

Yolda gülümseyen insanlarımızdı

Ağlayan olursa koşanlarımızdı

Yolda kalanlarımıza koşanlarımızdı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Konuşulurdu Mevlana’dan Yunus’tan

Hemen tanırdık onları duyduklarımızdan

Gönlümüz sarayında yaşardı o anlarımızda

Battalgazi Köroğlu Dadaloğlu hep yanımızda

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Sabahları güneşi kaldırırdık

Sofraları ortaya kurardık

Kuru soğanla pilavı kaşıklardır

Tandır ekmeğiyle açlığımızı yatıştırırdık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gazlı gece lambasında otururduk

Türlü türlü sohbetle doyardık

Masallar hikâyeler anlatırdık

Her gece bir eve dolar taşardık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Bir gün dediler elektrik gelmiş

Tek tek söndü gaz lambaları

Arkasında televizyon girdi evler

Bozuldu sohbetlerin ayarları

Bozuldu komşuluk anları

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Artık herkes evinde televizyon başında

Komşuluk sohbet dersen dağın başında

Kimin umurunda akan gözyaşında

Herkes bireysel oldu kalmadı bedensel uğraş

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Bütünselliğimiz yok oldu kardaş

Aksa da böyle oldu kardaş yaş

Aksamasa da dağıldı her şey yavaş yavaş

Ne olduysa yavaş yavaş oldu yoldaş

Anlaşılmadı nasıl ne zaman oldu pirdaş

Şimdi sen yalnız ben yalnız bitti savaş

Anılarda kaldı anı oldu her şey

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Şimdi o yılları ararım bulamam üzülürüm

Ara sıra hatırlar gözyaşı döker düşler görürüm 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Boşa Ağlarsın

boşa ağlarsın ey gözlerim giden gelmez
ey gönlüm boşa harap edersin kendini o yola gelmez
ey dilim kendini parçalarsın o halden bilmez
yaralı gönlün görmez zülfün teli ile seni sarmaz

çiğnedi geçti seni daha ne istersin gönül
ötmez artık gönül bahçende öten bülbül
kurduğun tahtın saltanatın yıkıldı ey gönül
yaralı gönlüm görmez zülfün teli ile beni sarmaz

canına bir can vermeden canın aldı gitti
şimdi kim bilir hangi gönül içine girdi
derdi elemi kederi sana bıraktı çekti gitti
yaralı gönlün görmez zülfün teli ile seni sarmaz

kul mehmet'im bilirim boşa ah ederim
başım alıp hangi diyar ellere giderim
her gün yollara ben boşuna bakar biterim
yaralı gönlüm görmez zülfün teli ile beni sarmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Bekliyorum Bir Tanem

 

benden uzaklaştın gittin ya bir tanem
giden sen değildin bendim
bendim bu dünayayı terk edip giden
mutluluğa sevgiye gülümsemeye hasret kalan
yarınları sakat doğumsuz öksüz kalan
sevdiğinin gamzelerine bir öpücük
bir demet çiçek bırakmaya hasret kalan bendim
sensiz bir tanem ne şehrim kaldı ne de bir ilim
ne de bir ovam yaylam kaldı
hepsi gidişinle kurudu kaldı
bir daha yeşermez ovalarım yaylalarım
ötmez artık gönül bahçemde bülbüller
artık kim yüreğimde acılar olunca dağlayacak
gülümsemeler ile saracak
dünyamı kim öpücüklerle ısıtacak şenlendirecek
kim sımsıcak yumuşacık kolları ile beni saracak
sen gitmedin bir tanem
ben gittim kayboldum
ne önümü görebiliyorum 
ne de yarınlarımı örebiliyorum gülüşlerinle
gönül evim hanemde baykuşlar ötüyor
tüten ocağım tütmez oldu
seni bilmem ama 
ben ben var ya
kollarımı açanda kollarım kırıldı
hayallerim yıkıldı görünmez oldu
aşk artık gönlüme şarıl şarıl akmaz oldu
yüzüme artık kimse bakmaz oldu
yanarken yüreğim kor alev
gidecek her zaman ki gibi
Yüce Rabbimin yanı kaldı
gerçi her zaman bizimleydi
gönlümde hep seninleydi
buda benim seninle imtihanımdır dedim
sabırla sabrı bekledim
yeniden karşıma çıkarsın dedim
bakarsan dört bir yanına
seni arayan
sevgine susamış gözlerimi göreceksin
rüzgarı dinlersen sevgi dolu sözlerimi duyacaksın
unutma bir tanem ben seviyorum seni dön gel bir tanem
hata ettim de koş gel kollarıma sarıl bana
sarılayım aşkın kokusuyla sana doya doya
şimdi sen kokan sahilimizde seni bekliyorum
gözlerin sahilde denizde kalmış
ona bakarak kendimi avutuyorum
dalmıyorum karanlıklara
sakın üzülme
gülen gözlerin gibi denizdeki gözlerine bakarken gülümsüyorum
koş gel bir tanem ben seni bekliyorum
ıssız kalmasın sahilimiz martılarımız sevdamız
martılar isminle ötsün
gülüşünle sahil martıların ötüşüyle şenlensin
gözlerinde ben ve yarınlarımız gülüşün olsun
bekliyorum seni dön gel bir tanem
bekliyorum...
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Devam Et Meçhule Giden Yolunda Seni Bekleyene

Meçhul diyarlara yürüyorum adım adım

Karanlık olsa da önüm ufukta bana doğru yansıyan bir ışık var

Belki benim için yakıldı o ışık bana özel

Varıp o ışığın kaynağını görmeli

Can evime belki bir dosttur ya da bir yarendir

Ya da mum ışığında yolcu bekleyen hancıdır

Bekleyeni bekletmemek gerekir bu üç günlük dünya hanında

Bir ses bir nefes olmak gerek gönül hanlarına

Dertli isen önce derdi olana ulaş sonra derine çare ara bul

Belki de sevdaya ait bir soluktur beni meçhul diyarlarda bekleyen

Bir el kırmadan kapısını varmalı görmeli

Ya da meçhul diyarlara çıkmadan bekleyen ışığa varmadan yaşamalı

Hey hat ışıksız nasıl yaşar insan kör karanlıkta

Karar kara gelen ümitsizlik gibi solmamalı insan

Bekleyen kapının önünde bekleyerek kapısını çalmalı

Yoksa adım atmaya dermanın karanlığın kör kuyusunda yaşamalı

Gökyüzüne bak güneş karanlıktan sonra neden çıkar

Kuşlar neden kanat çırpar ufuklara yorulmadan

Sancısı olan neden koşar hasta hanelere

Bak gör karanlığa ışık olan güneşteki azmi

Kuşlardaki bitip tükenmeyen sabrı

Şifa olan ellerdeki çabayı

Önünde geçilmedik bir duvar

Bahçesinde çiçek açan gülleri bülbül süz bırakmamalı

Hüzün dolsun yeter ki geceleri yüreğimize

Arkasında gülümsemesi bekler

Çek sevdanın esen rüzgarında bir nefes ciğerlerine

 Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Vazgeçmek neye çare

Yürümemek intihara çıkarmaz mı davetiye

Kurursa dallarında yapraklar

Meyve vermemek neye yarar

Ağaç olmak neye çare olur

Kırılmış dallarda bekleyiş kırılmış sallanırken

Gülümseyerek hayal kurmak bekleyişe olur mu çare

Yıkmalı umutsuzluğun tüm dallarını

Yeniden umudun tohumları ekilmeli ovalara yaylalara

Başında beklemeli sulamalı

Yoksa

Semaya haykırmak

Ekilmeyen ümit tohumlarına ne çare sunar

Devam et meçhule giden yolunda seni bekleyene

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sorsan Bir Soru Yersiz

İman eden kul ne güzel kuldur

Yolda aradığı sanmayın puldur

Aradığı gül Resule giden yoldur

Bu bir dünya harmanıdır vardır sonu

Bu dünya harmanında ne alırsan kardır

Son sanma bu âlemi bundan başka vardır konu

Ahiret âleminde başlar yanmaya ocak

Kimine olur serin kimine olur sıcak

Giderayak iman etmeyen kul geçersiz puldur

Akan iman çeşmesinde testini durma doldur

İman Gönül’e yıkılmaz kale ile surdur

Haydi, iman et nefsini şeytanı durdur

Bu fani âlem benim değil deyin

Ne senin ne benim nede beyin iyi bilin

Bu âlemi gönülde yaşayın seyredin öyle gidin

İmansız kul hakkında sorsan bir soru yersiz

Cevap verilmez iyi insan değil derler o karaktersiz

Bu dünya âlemine boş geldi gider boş cevhersiz

Fikir bir adım önünde almaz gider utanmaz fikirsiz

Karanlıkta dolaşır ne utanmaz bir adam bu hünersiz

Eli kolu sanki zincire vurulmuş derler budur edepsiz

Sakin gecelerin içine sızıları yerleştirir durur imansız

Aklı başında olan imana koşar

İmanı alır onun ile coşar

İmanı bu alemde her şeyi başar

İman güzelliğini gören kul şaşar

İman ile kul ne güzel yaşar

Aklını almasın kara geceler

Dilinde dökülsün aşk ile heceler

İmansız aşksız geçer mi biter mi geceler

Merhametli dilinle yağmur ol yağ gönlüme

Bir tatlı gülüşün yeter bu ömrüme

Gül kıskanır bakar o gülüşüne

Hayran olur gönlündeki iman ile yürüyüşüne

Gönül bahçene ne güzel çağırırsın gel gel deyişinle

Kendimi koynunda düşlüyorum candan sevişinle

Bu ömür hiç bitmesin beni candan dinleyişinle

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Cennet çiçekleri ellerinde, cennete meleklerin ellerinden tutarak cennete giden, Şehitlerimiz.

Bir feryat ki yüreklerde Sema’ya şehit olanlarla meleklerin ellerinde cennete uğurlanırken, bu nefreti kaybedenlerin nefretlerini kusarak bitişinin feryadıdır. Katliam ile beslenen insanlıktan çıkmış lanet bakışlı canavar ruhlu insanların yok oluşunun feryadıdır bu. Kalleşlik onlar için meziyet iken vatan için ölmek bizim için şeref ve cennet bahçesinde gezintiye çıkmaktır.

Yangın ile yüreklerinde, birlik ve kardeşliğimizi hazım edemeyen vahşetin temsilcilerinin son çırpınışı ve cehennemde yanmaya koşmalarıdır. Barbarlıkları ile hayvanların bile yanlarında kaçtığı, yüreğimizi yakan, cennet çiçekleri ellerinde cennete meleklerin ellerinden tutarak cennete gidenler, gözleriniz arkada kalmasın binlerce vatan evlatları sizin peşinizde terörü lanetleyerek, yıkılmadan yolunuzda devam ediyor.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Giden Eski Bize Yetişebilecek İsek Düş peşime

   Ben sana ömrümü hayatımı kendimi verdim, sen bir samimi gülümsemedin, şimdi bana neden soğuk davranıyorsun diyorsun, az düşün bakalım a zalim ne kaldı sana verecek bende, birazda sen verseydin senden biraz sevgi gülümseme, bende ki ben coşacak seni her zaman sımsıkı saracaktı, kalmadı işte bende hiçbir şey buzdolabı gibi soğudum anlasana, her şeyi anlayan hisseden sen bunumu anlayamadın vicdansız!

   Yüreğimde hep sen vardın, senin yüreğinde ben yoktum, nasılsa alıştın karşılıksız sevgiye, şimdi bende biten sevgiyi görünce kıvranmaya başladın, kıvran kıvranacağın kadar kıvran, arasan benden fazla seni seveni senin kahrını çekeni bulamayacaksın, artık sevgi versen de boşuna artık bu yüreğim sana karşı öldü, ben onu senin vefasızlığınla mezara gömdüm, artık arama sıcaklık bir damla sevgi. Haydi, bakalım yeşert nasıl yeşertecek ve dirilteceksen!

    Sana her saniye sevgi ile sarıldım hissetmedin geri teptin, önemsemedin kendini bulunmaz Hint kumaşı sandın, haydi ara bakalım bir daha böylesi bir sevgiyi bulacak mısın, beni eski ben yapabilecek misin? Artık geç kalınmış bir hayat, geç sorulan sorular ve geç yapılan bir kalp masajı vücuda fayda vermez, haydi bakalım sıra şimdi sende, az sen ver sevgiyi saygıyı anla bil nasılmış sevmek, nasılmış mutluluk vermek için çaba sarf etmekmiş öğren, lakin faydası olmayacak ama hiç olmazsa öğrenmiş olacaksın. Seninle güzel bir gelecek kurmuştum yemyeşil vadilerin ortasında, kurudu o geleceğim seninle, artık sadece kendim için yaşıyorum, kendim için hayaller kuruyorum ve sensiz.

   Çoktan terk eder giderdim lakin sen yaptığın hatanı anla diye bekledim, kendi ellerinle yıktığın dünyamızı görmen için bekledim ve sen gördün anladın gördün viraneliği, artık ben gidiyorum, senden bana benden sana artık fayda yok inan ki, ama gelirsen belki sönmüş közlerimizden yeniden ateş tüter mi bilmem, müebbet hapis yemiş hayatlarımız yeni bir af ile hayat bulur mu bilmem, geleceksen düş gel peşime.

Düş gel peşime

Küllerimiz de

Tekrar bir sevda ateşli yanacaksa

Düş gel peşime

Yol üstüne bizden önce

Giden eski bize yetişebilecek isek

Düş gel peşime

Çaresizliği beraber yıkacaksak

Düş gel peşime

Yorgun sabahlarda

Beraber dirilmeye isteyeceksen

Düş gel peşime

Mehmet Aluç-

Hak Yolunda Giden

Aşksız gönül yanar mı?

Yarsiz aşk ateşi söner mi?

Yar olmayınca aşık güler mi?

Hak yoluna giden Müslüman

Hak yolundan döner mi?

Vuslatla hasretin savaşı biter

Aşık sevdiğine kavuşunca güler

Yeter ayrılık vuslat ile ol ayrılık biter

İki gönül bir olunca hayat devam eder

Hak yolunda giden Müslüman

Beş vakit namaz ile gülümser

Gördün mü hiç çile çekmeyeni

İmtihan olup ta imtihanı geçmeyeni

Nefis şeytan ile gördün mü güleni

Gör sabırla çile çekip güleni

Hak yolunda giden Müslüman

Merhameti ile cümle gönüllerde yaşar

Dünya malı peşinde koşma sana kar etmez

Dünya arzusuna koşanın çilesi bitmez

Merhametle gönülleri seven yok olup gitmez

Beş vakit namazda mutluluk hiç bitmez

Hak yolunda giden Müslüman

İmanı ile mezara doğru gülümser

Unutma insan ölüm gelir bir gün amma

Yaptığın zulümler yanına kalır sen sanma

İman yolunda merhametle yürü sakın yanma

Nefis şeytana fikirsizlerin fikrine de kanma

Nur Kur’an nur Sünneti gönlüne almadan yol çıkma

Hak yolunda giden Müslüman

Çelikten iman ile seni kimse yolundan döndüremez

Sen dönmek istersen de yönün ateşe

Dünyanın suyu gelse cehennem ateşini söndüremez

Kul Mehmet’im imanlı olan yolda şaşmaz

Nur Kur’an Nur Sünnet ile olan yolda kalmaz

Tövbe kapısına koşanın günahı boyunu aşmaz

iman Salih amel ile olan cehennemde yanmaz

Hak yolunda giden Müslüman

Cennet sana yetmez

Ahrette gül Resule komşu olmanın

Zevki neşesi nuru bitmez

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Her Giden Gittiğinde Yüreğini Bırakıpda Giden Miydi? Bir Ceset Olarak Kalarak Terk Edip Giden Mi Cesetti Anlayamadım!

   Seninde hayallerin güllerin bağrında gül kokusu ile açsın isterim, sen ne kadar benim hayallerimi yıktınsa da, senin benim gibi hayallerin ağrı dağı gibi üzerine çökmesin yıkılmasın isterim, bilirim çok zordur nefes aldırtmaz, sokaklarda, caddelerde adım attırtmaz... Yaram sen sen derken, sen terk edip giderken, anlamayan duymayan gönlünle, hayallerin yıkılmasın isterim, yok yok yıkılsın en güzelinden yıkılsın ki, yıkmak ve yıkılmak neymiş öğrenesin diyeceğim amma gel gör ki diyemiyorum, kendi yalnızlığımla, sen kokan kokunla odamda kendi yalnızlığımı kendi yıkılmışlığımı ve yaralar içinde kalan hayallerimin yaralarını sarmakla meşgulüm... Sen kokan sözlerim cümlelerim, gölgelerin karanlığında kaldı, onlara ışık olmak için çabalıyorum ama nafile, yıkık gönlüm ne kadar çabalar ise çabalasın, kalmamanın sözlerime kulak vermemenin kırık oku ile yüreğim hala kanarken, gölgede kalan sözlerim ve cümlelerime ışık olamıyor!

   Nedir acı olan bilir misin, rüzgâr sana sevgimi ılık esen tatlı esintisi ile sevgimi sana ulaştırırken, senden ne bir ses ne bir koku getirmemesi çok ama çok acı, elem ıstırap dolu! Kalbimde sevdamız dillere düşmesin diye, sokağa, caddeye çıkarken sahte mutluluk maskesini takıyorum, senin adın terk edilen olmasın diye, ben terk ettim diyorum!

   Kapı eşiklerinde savrulmuşluğumun terk edilmişliğimin o kapkara izini silmeye çalıştım ama terk edişinde ,yüreğimi parçalayan bana dönmeyen yüzünün gönlünün kapkara izi hala duruyor, silemiyorum silinmiyor! Aslında gidişin benim gidişim miydi, senin gidişine çare olmayan gönlümün çaresizliğimi idi hala çözemedim, gidişine nasıl çare olamadım, yoksa her giden gittiğinde yüreğini bırakırda giden miydi? Bir ceset olarak kalarak terk edip giden mi cesetti anlayamadım! Gönül bahçem rıhtımın yıkık olsa da terk ettiğin için, o umut kokan sahilleri, o yıkık rıhtımı terk edecek değilim, umut kokan sahillerinde özlemlerin koktuğu vuslatın martıları uçtuğu için, gönlümün yıkık rıhtımını terk etmem, yıkık olan rıhtıma umutsuzlar değil, umutların tadına varanlar ,aksak olsa da aksak yürüyüşü ile umutlara doğru yürüyenler umutlarını yeşertecektir...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Arzularsın

Ey imanı bilmeyen neyi ararsın

Allah’a giden yolda kaçarsın

Zalimin şerrini görmez yatarsın

Cennette saraylarda olmayı arzularsın

Merhametli olmayı bilmezsin

Gülümsemeyi yük bilirsin

Aç olanın halini de bilmezsin

Merhamet etmeden Rahmeti beklersin

Yanan ocağı söndürürsün

Pişen aşa gözyaşı akıtırsın

Huzuru bozar sırıtırsın

Günahını bilmez kalıcı huzur istersin

 Tembel tembel yatarsın

Acıkınca pirzola istersin

Çalışmaya gelince kaçarsın

Dağ başında alışveriş merkezi istersin

Yalanına şeytan hayret eder

Yalanının sonunda hayatın söner

Bağa bostana nefret ekersin

Sonra bostanım tarumar oldu diye boşa ağlarsın

Asi nefretinle yıkar gezersin

Sonra hakkını aramaya geldim dersin

Ağzında çıkan söze dikkat etmezsin

Haddini bildirene de zulüm etti dersin

Merhametli olmadın senelerce

Aç gezmedin günlerce

Babasız evlatsız kalamadın bir ömürce

Ondan sonra çocuğunda şefkat beklersin

Çevir yüzünü hidayete doğru

Merhamet yürüsün sana doğru

Yürüdüğün yol olsun doğru

Ondan sonra şefkat bekle merhamet bekle

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)