İmkânsız Değil

Paramparça olmuş bu gönlümüz

Kapkaranlık görünmüyor önümüz

Ne tarafa döneceğiz kaybolmuş yönümüz

Oturup ağlasan faydasız

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil ahlaksız

Çare karşımızda dururken yok sayarız

Hak adalet dersen onu edepsizce kovarız

Kadir kıymet bilmek dersen ondan hiç anlamayız

Oturup ağlasan faydasız

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil manasız

Şimdi ben ne söylesem bilirim laf değil

Doğru söz karşısında ey gönül sen eğil

Sen doğru sözün tasdik kapısın ey gönül iyi bil

Sen bilmezsen ey gönül ne yapsın bu dil

Oturup ağlasan faydasız

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil hayâsız

Vefasızlık değerse gönül ile yanaktaki gamzeye

Güzel söz aranır mı hiç inceden inceye

Yolumuz şaşırmışız gideriz biz nereden nereye

İnsanlık satılmış eyvah bir akçeye

Oturup ağlasan faydasız

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil dermansız

Bu halimize gönlümüz bilinmez nasıl alıştı

Aramıza böylesi vicdansızlık nasıl izin veril de karıştı

Aramızda nefret sesleri güzellikleri yıktı da yarıştı

İnsanlar bunca dert ile yıkılırken nasıl oldu bakıştı

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil imansız

Kul Mehmet’im güzel söz Gönül’e olur sıhhat

Bu halimizi nasıl anlatırız nasıl olur ederiz izahat

Kime söylesen gönlümüz hiç almaz bir nasihat

Güzel söz yoksa gönül ile dilde halimiz yaman eyvah

Bu gönlü söküp atsan imkânsız

Dilde çıkan sözler doğru değil devasız

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bensiz Ziyaret Edersin

Yollarımız tekrar karşılaşır buluşur muyuz ola

Tekrar karşılaşınca bakışmamız çok sürer mi ola

Belki yine aramıza ayrılık perdesini çekeriz mi ola

Yoksa ayrılık kapısını kapatır yeniden birleşir miyiz ola

Bana kalsa tekrar karşılaşmamız artık imkânsız

Sen arzuların peşinde koştun olan sensin haksız

Ayrıldı ta o günden yollarımız kaldık amaçsız

Beninki olunmaz bir dilek yüreğimde yanar boşuna

Açtım elimi Mevla’ya sen çok yaşa diye

Dileğim gerçekleşir dedim olursun bana hediye

Bilirim sen gelmezsin öyle çat kapıyı çalıp pat diye

Bizsiz kaldık artık yaşıyoruz aşksız tek başına

Kul Mehmet’im bilmiyorum sen nerdesin

Elbet bir gün bizim buralara sen gelirsin

Utancını gizlemek için yüzüne siyah perde çekersin

Kazdığın aşkımızın mezarını bensiz ziyaret edersin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İmkânsız!

	Halimden anlamadın Bende yüzüne bakmadım Gülümseyen aşkı uçuruma attık Sen başka bir yöne ben başka bir yöne yelken açtık Boş bir inat uğruna boynumuzda ayrılık zinciriyle yaşadık Hayatı birbirimizden habersiz sarılmadan yaşadık Ne sen mutlu oldun ne ben mutlu oldum galiba Sen mutlu oldun mu bilmem ben olmadım acaba Artık olan oldu gülümsemekte boşu boşuna Artık ikimizde kendi zulmümüzle perişanız zoru zoruna Bir sahrada sen ayrı ben ayrı soğuk mekânsız yaşıyoruz bilmem ne uğruna Tüm dermanlar neden derman olmadı demekte artık boşuna Yaşadığımız bu kahır dolu hayat elbet gidecek hoşumuza çıksa da yokuşuna Bırak kalemi elinden kalem ağlıyor kul Mehmet Def olun gidin ta cehennemin dibine der gibi Size söz tesir etmez kahır dolu kışlar vız gelir size yaşayın doyasıya tek başına Mehmet Aluç-Kul Mehmet

  

Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

İmkânsızların Mutsuzlukların Sevgilisi

Sensizlikle uzakta yaşamaktan usanan gönlüm diyor ki bazen, bırak sana koşmayan nazlı yârin peşinden koşmayı, hayallerinin peşinde koşmayı bırak, hayallerin yolda bir gerçekleşmemiş hayal olarak kalsın. Ne kara gözlerini nede misler kokan tenini saçlarını düşün diyor, ama gel gör ki yüreğim perişan kan damlar iken, sen sen diye feryat ederken unutamıyorum ve hala peşinden koşuyorum, ama sana ulaşamıyorum! Sanki sen başka dünyaların insanısın, seninle ıslanan kirpiklerimden sen akıyor, ama sen görmüyorsun belki de gönlümün sesini dinleyerek senden vaz geçmeliyim, belki o zaman sen peşimden koşar gelirsin, ama senin de peşimden koşarak benim gibi hasret acısı ile yanmana kavrulmana gönlüm razı değil…

Şu an karşımda sen varsın sana bakıyorum diye oturuyorum gecenin sessizliğinde, sabah ne zaman olur bilmiyorum sen karşımda var isen zaten sabahtır her dem her vakit, ama sancılar ile kıvranınca ayıkıyorum ve karşımda sen değil hayalin varmış anlıyorum o zaman. Sığamıyorum bu dünyaya, sabahlarıma sensizliğinin yüreğimde bir hançer gibi saplanıyor yüreğimde hasretinin çizikleri kesikleri ile paramparça iken, tüm mahalle feryadımı duyuyor bir tek sen duymuyorsun…

Anladım seninle aşkın baharlarını yaşamak imkânsız, seninle gülümseyerek yaşamak imkânsız! Seninle nisan yağmurlarında el ele yürümek gözlerinin içine bakarak gülümsemekte imkânsız, sen imkânsızların mutsuzlukların sevgilisi olmak için varsın galiba buda bana uymaz, hatta çok bol gelir bana… Bu nedenle unutuyorum seni siliyorum seni yüreğimde ömrümde haydi sana kendi yolunda mutsuzlukların kollarında bol şansızlıklar…

Mehmet Aluç

Gömün Beni Şairin Bir İmk/Ansızlık Şiirinin Mezarına

Gece benimle beraber derin derin öksürdü

Ben yüreğimdeki hazin acıyı çıkaramadım

 Gökyüzü çöl yalnızlığında yalnız kalan yıldızları üzerime döktü

Asi yalnızlığın içinde üşüdüm kaldım

Üşüyen kelimelerin umutsuzluğunda b(y)attım

Toprak avcumda umutsuzlukla kabul etmedi k/açtım

Ondandır yollarım kentlerin çöllerine çı(ba)kar

Şundandır hayal gücünün zayıflığında y(k)anar yüreğim

Yanmış şairlerin şiirlerinin gölgesinde yatar

Güneş doğduğunda kiraladığım akşamın karanlık gözlerine s/aklanırım

Hissiz acımasızlık kokan uzun namlulu silahlar gibi soğuk binalardan kaçarım

Gecenin sadece beni yakan alevinde ısınırım

O yüzden bombalar atılırken şehrin üstüne s(g)erilirim

Yakmaz yüreğimi hain bombalar, uzanırım şehrin üstüne yürekler y(k)anmasın diye

Gidişin o yüzden atom bombası gibi paramparça etti yüreğimi

En son baktığım en son düştüğüm yerdeyim h/ala gözlerim tutuşur

Ellerinde ateşlerle aydınlık olmaya geldik diyenler

Y(b)akarak gittiler senin gibi

Yakmak isteyen sevdalı ışık olur mu ey vicdansız ey imansız

Yaktın attın hasret bombanı kıçına kınamı yaktın

Ne geçti eline atın nikimi yaktın binlerce masumu

Kıçına demir mi sokuldu da yağlı yağlı onumu çıkardın

Şimdi masumları oynarsın sırıtarak

Hala masum bedenlerin çığlığı gökyüzünde uçuşurken

Attın atom bombasını el bombasını taramalı ile deldin geçtin

Kıçına giren soğuk demir çıktımı edepsiz utanmaz

O nedenle her yağan yağmurda

Binlerce feryatla o masumların k/anı damlar yeryüzüne

Bedenlerinde onlarca delik param parça deriler dökülürken yağmurla

Hala insanlık kaldı mı bakıyorum yürekler

G/özlerim görmüyor çığlıkların toz dumanında

Bir kaç dolar için bir öğlen yemeği için ülkesini

Hatta yarınları satanlarla batıranlarla

Yaşamamak için giriyorum karanlık dehlizlere

Dehlizler hınca hınç dolu kalmamış hiç yer

Sevdasız bakışların arasına atmayın beni

Sevda bakışının maskesi ile b(y)akanların y/anına itmeyin beni

Bari beni atın kaybolan iklimlerin şehrine kaybolayım

Kiralık yüreklerin gözlerin ellerin adımların arasına (k)atmayın

İnançsızlıkla övünenlerin inançsızlığı inanç sananların y(k)olların da boğmayın

Dürüst ’üzlük istasyonunda dürüstlük sağlayanların vagonuna tık (at)mayın

Bir şairin imk/ansızlık şiirinin mezarına gömün

Şairi imkânsız derken umudu yüreğinde yeşermektedir bilemezsiniz sizler

Şair ulu orta sevişmez şair ulu orta öpüşmez

Edep var kaleminde mısrasın da yüreğinde

Umutsuzluğun yüreği mısraları ile Umut’a dönüşür

Haydi, gömün beni şairin bir imk/ansızlık şiirinin mezarına gömün

Rahat rahat uyuyayım yeşersin umutlar yürekler yeniden

Mehmet Aluç