Gökyüzünde Düşler Düşüyor

 

Gökyüzünde düşler düşüyor

Kargalar üstüne üşüşürken

Uzakta bir çocuk elinde bir sapan

Mütemadiyen taşları üzerlerine atıyor

Uzaklarda piyona sesi ürkütüyor kargaları

Kargaların gözlerinde eski ölümlerin cansız bakışları

Koşuyor iki çocuk düşlere doğru

Piyanonun başındaki çocuk kalkıyor usulca

Dökülürken piyanonun tuşları yerlere tuz buz olurken

Koşuyor iki çocuğun koştuğu yöne

Yerde serili bir sofra bezi

Üzerine serilmiş düşler

Şaşkınlık düşlerin çevresinde

Saygıyla eğildi üç çocuk düşlerin önünde

Sessizce oturdular sofraya

Bir bir aldılar saklamak için sinelerine koydular

Şimdi sımsıcaktı düşler

Avuçlardaki kurşunlar güllerle yer değiştirdi

Acılar sevinçlerle umutlarla yan yana oturdu

Yok, oldu acılar

Artık ak beyaz kâğıda kan damlamıyordu

Şairin yüreği kanamıyordu yazarken

Üç çocuk şairin yanındaydı gökyüzünde düşen düşlerle birlikte

Umut olmuşlardı yarınlara

Kızıl şafaktaki şafağın yanında bekleyenlere

Bir deniz misali deniz olmuşlardı

Dalga dalga kayalıkları yalayan vuran, doğmayan şafaksız ana şafak

Vurdukça kayalıkları saran

Bekleyen insanlara varan kucaklayan türküler gibi saran

Bitmişti binlerce şafaktır dinmeyen sancılar

Bakışlardaki karanlık bakışlar silinmiş

Parlak gülümseyen bakışlar gelmişti yerine

Sancılarla düşlere giden sancılı yolculuk sona ermiş

Mutlulukla bitmişti

Umut için yola çıkanlar umutla olmuş

Umut onlara koşmuş karanlıklar güneşle kaybolmuştu

Aynı hayat kavgasında aynı yolda yola çıkanlar var oldukça

Gökyüzünde düşler yeryüzüne düşmeye devam edecekti

Gökten düşen üç elma misali

Birisi isteyene birisi düş ’süz kalan ülkelere biriside size

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ne Halin Varsa Istırabınla Yaşa

Farz etki ben seni çok ama çok sevdim

Sen hiç sevmedin benimle eğlendin

Sonrasında çektin gittin arkana dönüp bakmadın

Gönlümde açtığım çiçeklerimi kopardın

Beni hasret çiçeğinin başına köle diye bıraktın

Kalbimi söküp kanı ile avucuma bıraktın

Hiç mi bir parça vicdan merhamet insanlık yoktu sende

O güzel aşk şarkılarını neden söyledin

Senin yüreğinde kalmam için neden beni çağırdın

Gökyüzü kadar hasreti neden yüreğime bağladın

Bari giderken bir ayrılık busesi yanağıma bıraksaydın

Ağlarken gözyaşlarımı bir ömür boyu silmezdim

Sen her şeyi zaman bıraktın ey zalim

Beni kime bıraktın da gittin söylesene

Yüreğimi söktün de gittin

Etrafıma dikenleri çektin yürüdün arkana bakmadın

Gece gündüz mutlu sonla biten şiirler yazdım

Neden en mutlu olanları yırttın karaladın da gittin

Sen gitin ya aynı çocuk gibi yani elbisesi yırtık

Evet elbisesi yırtık çocuğun elbisenin yırtıklığını saklar gibi

Yüreğimdeki seni saklamaktan artık bıktım

Sen beni zamansız mevsimsiz öldürdüğünü sanıyorsun

Ama zamansız mevsimsiz ölenler aniden dirilir

Dirilir ve yüreğini işgal eder seni bağımlı yapar

İşte o zaman seni af etmem için sakın gelme

Çünkü geldiğinde kazdığın mezarda kendi cesedini bulacaksın

Yokluk sancısı ile yanacaksın ıstırabın bin bir acısını yaşayacaksın

Ben sana uzaktan yüreğim kan ağlayarak bakarken

Senin sırtını dönüp gittiğin gibi gideceğim

Arkama dahi bakmayacağım

Çünkü seni kırmamak adına kendimi kırdım parçaladım

Artık benim yerime az da sen kırıl paramparça ol

Yaralı yüreğindeki haykırışların

Yüreğine hançer olsun saplansın

O zaman beni anlarsın

Aynı senin kendini zaman teslim ettiğin

Beni kime teslim ettiğini düşünmeden gidişin gibi

Her şeyi zaman bırakalım ben gidiyorum zamana

Senin ne halin varsa ıstırabınla yaşa gör tek başına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Unutma...

Ülkem de sessiz bir feryat var,

 gökyüzüne yükselirken gökyüzünü parçalayan

Dağlar taşlar nefret ile yıkılırken,

 insanlar ölüyor yürekleri parçalayan

Nedir bu savaşlar yazık değil mi bu canlara,

ey gözleri kör olan görmez

Unutma mağdur ettiğin kişinin canını yaktığında,

 senin için sonun başlangıcı başlar

Avuçlar kalktı şemaya şehit duası ile ahiret bizim olsun yeter

Dünya ise nefret peşinde nefsi peşinde koşanlara olsun balayı

 Balayının sonunda var muhteşem cehennemde ateşten kızarma halayı

Unutma mağdur ettiğin kişinin canını yaktığında,

 senin için sonun başlangıcı başlar

Mehmet Aluç

Günahına Ağlayan Şehir ve Gökyüzü

Gözler, mahzun ve kederli, utangaç,

Geceleri karanlıkta ağlıyor gizli, gizli sessiz, sessiz.

Çocukları ve eşi görmesin diye üzüntülü, mahzun, kederli

Ağlıyor, ağlıyor o ağlıyor şehir ağlıyor gökyüzü ağlıyor.

İnsanlar yataklarında rahat uykuda o ise ağlıyor gökyüzü ve şehirle

Şehir ağlıyor; bu kadar vicdansız ve duyarsızlıklarla beraber olduğu için

Gökyüzü ağlıyor, feryatlar duyulmadığı için.

Çocuk ağlıyor baba ayakkabım delindi yenisini al diye.

Baba çaresiz, mahzun, kederli üzüntülere gark olmuş,

Hasta ve yatalak, eşi ancak kendisine bakmakta

Şehir ağlıyor günahına, gökyüzü ağlıyor,

Baba,  anne, çocuk ağlıyor.

Herkes suskun, kulaklar kapalı, gözler kapalı, gönüller mühürlü.

Duygu ahlakı yoksun, duygu alışverişi mahzun, duygu ayağı kırık,

Dertler, sıkıntılar coşmuş, duygu sezgisi virane, duygu tonlaması sessiz, boğulmuş…

Yollar kapalı, yollar çitle çevrilmiş, dikenli ulaşılmaz, çığlık çığlığa sessiz feryatta.

Bir yağmur ve gökyüzü anlıyordu ve sağanak, sağanak yağıyordu bahçeye.

Bahçede açan çiğdem, yemlik, dereotu açtı bolluk ve bereketi ile kucak, kucak,

Koştu insanlar öbek, öbek tadını almak için…

Artık şehirde ağlamıyordu günahı için, gökyüzü de babada, anne de çocuk ta.

Tüm evrenden önce evlerinde güneş açmıştı, mutluluk için sevinç için yaşamak için.

Duygulu komedya, oynanıyordu artık evlerinde, gözlerinde

Dudaklarında,

Bahçelerinde…

MEHMET ALUÇ

ANKARA-SİNCAN

Sen Misin, Borazan Sesinle Sözleri Dillendirerek Kanatlandırarak Gökyüzüne Uçuracak Olan?

Sen Misin, Borazan Sesinle Sözleri Dillendirerek Kanatlandırarak Gökyüzüne Uçuracak Olan?

---

Hayatın yolunda kendi düşünceleri inançları ile yürüyen insan, Yüce Allah seçimlerimize karışmamış iken önümüze doğru ve yanlışı sunmuş gerisini bize bırakmış. Bırakmış ta peki hayat yolunda yürür iken insan, yolda ayağına çelme takarak yönünü değiştirmek için yolda olana utanmaz edepsizlerin ne işi var? Sen kimsin? Senin yolun ortasında ne işin var? Ha senin fikirlerini mi kabul edelim? O zaman sen önce benim fikirlerimi kabul et daha sonra bakarız dediğin anda, vay sen baskıcısın sen diktatör müsün diye avaz avaz, bağırır utanmadan sıkılmadan! Ulan edepsiz senin yaptığın nedir peki? Açıklasana?

Beni, benim dünyamdan alıp uzak diyarlara neden sevk edersin? Erdemli bir şekilde yaşar iken, sen mi bana erdemliği öğreteceksin? Bildiğin bir şey var ise paylaş öğrenilecek bir şey ise aklımız ile gönlümüz ile tahlil edelim, gerisine sen ne karışırsın? İçindeki kangren olmuş düşüncelerin kokuşmuşluğunu, hissetmeyen sen, kalkmış taptaze fikirler sunuyorum diye yoldan geçenlerin ayağına çelme tak yönünü değiştir!


Sen misin, borazan sesinle sözleri dillendirerek kanatlandırarak gökyüzüne uçuracak olan? Senin zaten kolun kanadın kırılmış be hey kör, görmez misin? Şiddet dolu sancı, dolu bu edepsizliğinle çekil yol ortasında, git biraz edep dersi tevazu anlayış dersi al sonra gel katıl düşünce kervanına, sana ne insanların kabullenmelerinden, herkes kendisi seçer kendisi yaşar, yanlış yolda ise doğruyu söyle, doğru yolda ise karışma. Müdahale etmek senin neyine be aptal!

Sen, sessizliğim ile edebimle inancımın şaha kalkmış övüncü ile bana nasıl müdahale edersin? Sen sessizliğimi dinleyebilir misin? Ruhuma müdahale edebilir misin? Sessizliğim ki inancım gereği, sana kin nefret duymadan senin yanlışlığını sana söylemek ve senin kabullenmelerin ile seni kucaklamaktan başka hiçbir şey değildir. Seçer beğenir yaşarız sonucuna katlanırız, yanlış varsa söyle müdahale etme. İnsanları görünce tebessüm et gülümse, yüreğinde kanat çırpan edep tevazu ile anlayış ile kanat çırp sessiz ol kimseyi incitme. İnsanların sessizliğini dinle anlamaya çalış, bilmiyorsan sor öğren. Kapat gözlerini, sessizliğimizin mısralarını dinle, dinlemeye çalış başka bir şey de yapma.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Umuda Salıverdiler Kendilerini

Beklersin gelen yok umutsuzluk tarlası

Giden çok gözlerde telaş

Düşer yapraklar bir bir

Susuzluktan çatlamış solmuş

Hasretin çağrısı gibi feryat eder insanlar

Bir medet umar

Sonrasında binlerce yaprak düşer

Birkaç yeşil yaprak

Bir parça umut ile beklenir

Gelen hiç yok umutsuzluk tarlası

Giden ise çok gözlerde ürperti

Varla yok arası

Umudum kara toprağa düşer

Bekler var ile yok arasında gözler

Ömrü ne kadar bilinmez bekleyenlerin

Bir resim çizdim gökyüzüne umuda benzer

Yağmur yağmur yağdı döküldü yeryüzüne

Açıldı umuda tüm yelkenler

Yelkenler fora umuda doğru

Gidenler döndü

Gelenleri bekleyenler

Umuda salıverdiler kendilerini

Mehmet Aluç