Gönül Olursa Harap

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Varıp da o dertleri söyleyin nasıl sara

Ağlayan varsa o ah bu gönül nasıl dura

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Gönül olursa harap kalır iki arada

Dost arayıp bulamaz beni cana soranda

Dost arayıp bulamaz beni kendin yoranda

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Ozan ol aş engini aşıp dostla olmalı

Kul olup hak yolunda hakka dostla olmalı

Bu yalancı dünyada kulu candan sarmalı

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Varmalı gönüllere arada kalmamalı

Bu dünyada hakka kul gönülden can varmalı

Bu gönül ile cümle insanı anlamalı

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

İster Kul Mehmet deyin ister ozan hep yazan

Gönüllerin içinde haktır kul ile olan

Kul bu hakkı alırda Gönül’e doğru koşan

Gönül olursa harap can dosta nasıl vara

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İşte o Kahraman Recep Tayyip Erdoğan’dır

Kim demiş mazlum kimsesiz diye

Gömüldüğü yaşadığı topraklarda çiçekler açmaz

Baharlar gelmez diye

Hangi rezil söyledi ise

Dizilir bir bir boğazına

Dün Fatihler Ertuğrul vardı ise

Bugünde Recep Tayyip Erdoğan var

Mazlumlar için yok edilmeye çalışılan

Zulmün devamı için yıkılmaya uğraşılan

Akan gözyaşlarındaki umutları söndürmeye çalışanlar

Zalimle çalışan

Uğraşından yıkılacak

Söndürmeye çalışan sönecek

Çünkü Âlemlerin Rabbi var yanımızda

Canımızda

Kanımızda

Anımızda

Atılan adımlar ilerisi için

Atılan adım mazlumun gülüşü için

Anlamaz o zalim neden ne için

Geri dönmez adımlar mazlum için

Gülüşler sönmez insanlık için

Kalpler karartılmaz bu dünya Müslüman

Mazlum haklar için

Bu âleme bir kahraman gerekiyor

Her devir asır için

İşte o Kahraman

Bugünde Recep Tayyip Erdoğan’dır

Şehidimin gözleri yaşlı

Annelerin gözleri yaşlı

Eşlerin çocukların gözleri yaşlı

Yazılmadı böyle zulüm azdılar

Azdıkça kudurdular

Kudurdukça yaktılar

Ama işte zulme

Hakkın tokadını sillesini vuran geldi

Bir rüzgâr gönüllere esen

Gönlerdeki bayrağı dalgalandıran

Cana can olan

Canların canı için koşan

Ağlayan sızlayan

Ve kükreyen bir aslan

Bugünde Recep Tayyip Erdoğan’dır

Cana candır mazluma can

Ağlayana mendil uzatan

Beraber ağlayan

Ağlama güzel günler bizim için diye yola çıkan

Zalim onu görünce kaçan

Yıkmaya çalışan yedi düvel zulmüne karşı

Âlemlerin Rabbi onu koruyan

Dualarımızla yol alan

Duamızda var olan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yüreğimi Nara Attım Yanmadı

 

Var mı benim gibi yârden ayrı kalan

Gece gündüz hasret ateşiyle ağlayan

Ben mi canım mı benden bıktı anlamadım

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

Yüreğimi nara attım yanmadı

Bende dayanacak artık hal kalmadı

Derdimi söyledim tabipler anlamadı

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

Bu hasretlik haktan gelmiştir

Bu gönlüm haktan geldiyse çekerim demiştir

Hak bir gün dermanın verir diye gülmüştür

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

İşte budur yârin bendeki eseri

Giderken üstümde bıraktı kederi

Vuslat aradım bulamadım kaldım bir kemik deri

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

Bu hasretlikle fazla yaşamam

Ayaklarım sanki kırılmış yâre koşamam

Arasam da nazlı yâri kaybettim bulamam

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

Kul Mehmet’im sen yaşa bu hüzün ile

Aşkın her gün gelsin yar ismiyle dile

Derdini söyle açan güle bülbüle

Gurbet ilde yol aradım yolumu bulamadım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İnsanlık Geldi Yok mu Alan ?

İnsanlık geldi yok mu alan

Yok, mu alıp gönlüne saran

Yaralarına yok mu dermanla saran

Yok, mu alıp dünyayı insanlığa salan

Ağlayan bebelerin gözyaşını silen

Zalimin Müslümanlar üzerinde oyunun bozan

Güçlüyüm diyen dünya ülkelerini dize getiren

Mazlumu yıkan suçluyu koruyanı yok mu hakkını veren

İnsanlık geldi bedava yok mu alan

Dağ başında yok mu ateşi söndürecek olan

Vefasız gönüllere yok mu onunla ayar verecek olan

Tükenen umutları yok mu onunla yeşertecek olan

Hayal kurarken hayallerin çalan çapulculara yok mu onunla ders verecek

Ucu yanık gülleri budayarak yeniden yeşertecek

Gülleri ezerek görmeyerek suçu bülbüle atanı yok mu haddini bildirecek

Bülbül yerine gönül bahçesine baykuş şahin besleyenlerin

Gülleri solduran niyetsizliğini bozacak olan

Yok mu?

İnsanlık geldi

Bedava

Yok, mu alan

Gönül içinde saklayacak olan

Onunla yola çıkacak olan

Önüne

İnsanlığa onunla bakacak olan

İçinde merhameti hazır imanı

Yok, mu alacak olan

Hükümsüz nefreti onunla tuş edecek olan

Alıp gönül toprağına ekecek olan

Rahmanın hükmü ile hüküm edecek

Zalimi nefsi şeytanı dize getirecek

Arkadan kalleşçe saldırana soluksuz bırakacak

Karlı dağların yolunu açacak olan

Ağlayana derman olacak

Dünyayı alt ederek insan kanı akıtan

Tüm zalimleri soluksuz bırakacak olan yok mu?

İzbe köşelerde yalnız kalana dost olacak

Kör ve yorgun bakışlara fer olacak olan

Yıkılmış gönülleri şehirleri

Yok, mu insanlık ile inşa edecek olan

Sabah erkenden yangını söndürmek için çıkacak olan

İşgal edilmiş uzak diyarları işgalden kurtaracak olan gönülleri saran

Yok mu?

İnsanlık geldi hanım

Yok, mu alan

Bedava

Dinlenmiş ihtiyar çınarlar gibi huzur dolu

Ölüm kusan gözleri oyacak olan insanlığa güller sunan

Nefret ile nefretin bağrını açana haddini bildiren nefret sinesini merhametle delecek olan

Yok mu?

İnsanlık geldi

Yok, mu alan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Pişmanlığımın Hücresinde

Hayat işte yaşadığımız

Sözümüzü dinlemeyen

Bizi peşinde sürükleyen

Gülümsemelerimize

Ağlamalarımıza aldırmadan devam eden

Bazen yarı yolda tek başına bırakan

Biz boşlukta iken bize uzak olan mı ?

Bize yakın olurken biz boşlukta bıraktığımız mı?

Tahammülsüz duygularla görmediğimiz mi ?

Tahammülsüz duyguların peşinde koşmayın,

Benim peşimde gelin der iken görmediğimiz mi ?

Semada bir lütuf gibi gülümseyen mi?

Yoksa semada bakarken görmediğimiz,

karanlığa koşarken bakamadığımız bir boşluk mu?

Bazen ağlarken bize gü(e)len

Dostların peşinde koşturan

Ölüm gelince tek başına bırakan

Gözlerimizin içinde hapis olan

Görmediğimiz

Yaşadığımız kendimizin sandığımız

Yalandan kurduğumuz hayat mı?

Gerçek olan hayat?

Yaşa(ma)dığımız mı?

Peşinden koşamadığımız

Adım uydurmak yerine

Adımlarımıza uydurmaya ç/alışmadığımız

Biz bakar iken bizden uzaklaşan

Uzaklaşınca yetişemediğimiz

Bir çığlık gibi semada kaybolan hayat mı?

Anla...

Çöz...

Çözebilirsen...

Koş koşabilirsen...

Basamak basamak merdiven çıktığımızdı

Yoksa basamakları çıkmadan inmeye ç/alıştığımız mı?

Unuttuğumuz bir yol mu hayat

Yoksa unutmak için zihnimizi yorduğumuz

Uykuya d/aldığımız

U/yanınca

Çığlık çığlığa k/aldığımız

Tek kişilik senaryo mu?

Anla...

Çöz...

Koş koşabilirsen...

            ıı

Nasılda unuttum

Bir dere kenarında bıraktığım

Beni beklerken benim beklemediğim

Kısık yanan bir lambamı

Hani dün y/anarken söndürdüğüm

Kısık bir lambamı idin sen hayat?

Parmağını gözüme sokarak beni ayıktırır iken

Gözüme çöp battı dediğim

Yüzümü çevirdiğim

Benimle konuşur iken

Konuşmadığım mısın?

Öyle ise ben y/anıldım!

Ama şimdi yalnız kal(n)dım

Nerede etrafımda benimle olanlar

Nereye gittiler?

Ayağım kayınca düştüm ise

Elimde tutmak için yanımdakiler nereye kayboldu?

Yoksa ben mi y(ş)aşarken kayboldum?

Kaybolmamak için girdiğim kalabalık s/andığım

Yalnızlıklarımıydı onlar?

Bana gülümseyen

Sonra terk edip giden

Yok, mu bana anlatan

Neler oluyor?

Hangisi gerçek?

Hangisi yalan?

Hangisi düş?

Hangisi hezeyan?

            ııı

Gülümsediklerim küskün

Küskün olduklarım mı gülümseyen miydi?

Yokuşun dibindeyim

Az önce yukardaydım

Kalabalıktı etrafım

Kim attı beni buraya

Yalnız iken benimle olan bana fısıldayan d/uymayan ben

Duyduklarım önemsediklerim beni terk etti

Yanlış duyumlar peşinde mi koştum

Eyvah!

Yanıldım!

Ne yapmalı?

Yok, mu çaresi artık?

Feryat etsem duyan olmaz mı?

D/uymadığım ey sen şimdi beni duymaz mısın b(ç)ağırsam?

Selamet dün gözlerime b/akarken

Gözlerim kapatmıştım

Geçim derdine

Kasama bir kaç dolar yığmanın hesabını yaparken

Yanıldım gözümü kapattım

Bari sen şimdi aç bana g/(s)özlerini

Karanlıktayım

Az bana ışık ol

Yine karanlıktayım

Evet, kendi karanlığımda

Pişmanlığımın hücresinde

Bana gülümseyenleri görmemenin

Pişmanlığını yaşadığım

Hapis hanesindeyim

Eyvah...

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Bir Haziran Akşamında

Yine yoksun bir haziran akşamında

İçeride üşüyen yine ben yokluğunda

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Yüreğimde tufanlar kopuyor

Yine yoksun kollarımda

Yine sensiz karanlık akşamlardayım

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Koparıyor beni sensizlik

Kor alevler senden, yakıyor sessizlik

Mevsimlerde geçse

Ömürde bitse

Hazan yağmurlarda yağsa

Yüreğimde bitmeyen yine sen

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

 Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Kırık dökük anıların arasındayım

Viran olmuş düşlerin kucağındayım

Yine sensiz karanlık gecelerin karanlığındayım

Sana varmayan sokakların bulunmayan çıkmazındayım

Uyutmuyor yine sensizliğin sancısı

İçeride yine yalnız ağlayan yine ben

 Haziran akşamında yanımda olmayan yine sen

Gel kurtar beni

Sana varmayan sokakların bulunmaz çıkmazında

Uyut beni dizlerinde

Bitsin sancılarım

Sil gözyaşlarımı ellerinle

Öp dudağımdan sessizce

İçeride seninle gülen ben olayım

Bir haziran akşamında yanımda yine sen ol

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Sükûtumun ağlayan çığlıkları

Sükûtumun ağlayan çığlıkları lanetlerken,

Umman, umman sensizlik zulüm ’üne

Aşkım için çektirdiğin zulüm ün gözyaşlarını,

Çığlık çığlık kusmak istiyorum yüzüne

Vefasızlığının anaforunu savurmak istiyorum gözüne

Ta dilimin ucuna geliyor Sükûtumun ağlayan çığlıkları

Yutkunuyorum acı, acı zehir sözleri söyleyemiyorum

Mavi yeşil gözlerine dalınca bakınca kaybolunca

Ümitle yeşeren düşlerime seninle olunca

Nüktelerini idrak edince, inceliklerine dalınca

Aşk çizgimizin yolunda seni hece, hece anınca

Dua ufkunda seni isteyince Rahmanda

Ta dilimin ucuna geliyor Sükûtun ağlayan çığlıkları

Yutkunuyorum acı acı zehir sözleri söyleyemiyorum

Sensiz yaşamak âdeta ıstırap

Duyup hissettiğim besbelli bir buhran

İçim kanıyor seni anınca

Sanki bedenim kapkara bir ruha teslim sana bakınca

Ümitlerim dilim, dilim

Geçmiyor yar sana sözüm

Bir yanda sis ve duman

Gönlüme akseden gülüşün nede yaman

Sönmez bu aşkımın alevi sen bakar iken,

Suskun miskinliğinde azap gözlerinle zaman, zaman

Hiç olmazsa haykır bağır yaman, yaman

Dünyam zindan, anlarım hazan ve tufan

Yaşadıklarım ise tam bir tufan

Hayalin gibi yüzlerinde buğulu

Hayalin gibi sözlerinde buğulu

Nağmeler dinlemek isterdim kalbinin tellerinden,

Buğulu buğulu

Ayırsa beni dünyanın o tatlı hazan gamından kederinden

Sımsıkı zalim pençende kıvranırken ellerinde kalbim

Kükrer iken aslan yelesi sesimden

Ta dilimin ucuna geliyor Sükûtun ağlayan çığlıkları

Yutkunuyorum acı, acı zehir sözleri söyleyemiyorum

Beni tarumar eden terk edişini

Bekliyorum masumane gözlerindeki yakan gülüşünü

Sen yok oluşun talihsiz yolunda bekleyişinde uyuyup kaldın

Bense seni getirecek olan ak iklimin yolunda süzülüp geleceksin sandım

Sandım da kuruyup bir yaprak gibi kaldım

Bir kuru yaprak gibi bekledim de yandım

Aşkının narında çaresiz hülya âleminde sensiz biçare kaldım

Kanat çırpar iken çaresizce bekleyişim halaskâr ellerini bekledim

Nur çehreni bekledim hazan mevsimlerimde hep özledim

Beklerken seni kâbus ifrit gözlerin kâbus gözleri

Istırabının nefesi iblisinkine denk gözlerin çıktı karşıma

Düşlerim seninle apak

Savrulurken ömrümüz hazanla yaprak

Gecem gündüzüm bitap yaprak yaprak

Düşlerim artık oldu serap

Yandı ciğerim oldu kebap

Terk etmek sana düştü

Hazan mevsimi de bana düştü

Sebepler sukut etmiş

Sensizliğim sukut etmiş

Beni tarumar eden gidişin sukut etmiş

Düşün bunu

Sen görmesen de duyamasan da

Seni seven ben varım bu dünyada

Kulak ver rüzgâra yönel bu sessiz çığlığıma

Gönül kulağın ile dinle

Ölüm ölüm ağyar peşime düşmeden dinle

Sensizlikten ağlarım zarı zarı

Yokluğun alevleri tarumar yakar

Bilmem ki bundan sonra gelsen neye yarar

Bir süvari yetimiyim gölgeni arayan

Kalmışım irtihal zindanlarında sensiz

Bedenim irtihal, ellerim irtihal, ömrüm irtihal

Melal verir mi gözlerin masal, masal

Bu yangın bu Sükûtun ağlayan çığlıkları ile sönmez

Düşün bir yol bul gel vazgeç bu gönül sensiz ölmez

Sanki ufuklar kararınca hırlamak bana düştü

Kesildi bülbülün sesleri bana küstü

Duy artık ey zalim bu niyazımı

Derin uhrevi sızımı

Gör sıkılan yüreğimi o zalim pençende gör acımı

Kim bilir Rahman ne sürprizler gösterir görürsen sızımı

Görmezsen eyvahlar olsun yine yandım aşkın narında

Sığmaz olurum ufuklara aşkın harında

Kanlı kâbus yağar yağmur ki

 Bu yağmur harımı söndürmez.

Yürüyorum adım, adım yok, oluşun zindanına

 Yüzüm gülmez.

Bu yaptığın sana da kalmaz

Düşmüşüm bir zalim senin elinde oyuncak

Duaya varmaz elim yürürken o son kâbus

Kapıya kim kapayacak

Işığı sende bulurum sandım zalimliğin karanlığını buldum

Gölgelerin feryadı ile bedenimi yundum

Kaç defa göz, göze geldik hiç bilinmez

Bin defa sinemi deldin silinmez

Var olmak için zehri şerbet diye içtim serinletmez

Keşke bu bir maskaralık olsa

Benden aldığını veren sen kollarım da olsan

Bil ki gözlerim seninle açıldı ayan

Sensin dertlerime derman

Hep duydum ılık nefesini içimde

Her mevsim kokladım ayrı bir nefasetini,

Buhur buhur içimde.

Ne olur gülüver, geliver ikbalime

Sun bana visalini

Hep sana koştu bu gariban

Sende sanmıştım itminan

Sona eriyor artık günlerim

Bitsin artık hicranlı günlerim

Bir yok oluş kasvetiyle beklediğim günlerim

Gelsin artık Nevbahar günlerim

Hasretim sönsün ikbale dönsün özlerin

Ömür boyu nefsini ve şeytanı güldürdün

Birazda benim kalp ve gözüm gülsün

Tebessümle yaşayalım

Tebessümle ölelim

Saf, saf melekler insin aşkımıza

Gülüyor bak gözlerin ve melekler amelimize

Dalgalar koşsun visalimize

Bil ki o visalimizde cennetten köşkler zülâline

Yok, olmasın hülyalarım peş, peşe

Gamlı sitemkâr duruşun son bulsun

Doğsun artık Nevbahar

Sussun bağrımda inleyen zarı zarı o yârim diyen sesi

Buluşalım vuslatın zümrüt sema tepesinde

Gurbetin çığlıkları sussun sükûta ersin

Düşünce ıstırabı ile yoğrulmuş sitemler erisin

Buket buket gözlerin gülsün ellerimde nur nur gülsün

İkindi yağmurları ile yıkansın bedenlerimiz

Yol çizgimizi çizerken ikimizi var oluşun hikmetlerine yunsun

Kalmasın hayatımızda Hafâ

Kalbimiz ibresi dönsün artık bu safa

Derisi yüzülen dilimiz, sözümüz fikir birliğimizde

Dursun artık safta

Diriliş çağrısını bulalım artık bu hafta

Bunlar son sözlerim olabilir hatta

Bilmem ki bundan sonra gelsen neye yarar

Neye yaramaz

Ben kendimi ötelere bağladım

Ahirete açılan koridorda yürüyorum, elimde bir ok var

Günler baharı soluklarken ben gidiyorum sen kal nazlı yar

Bu nedenle

Ta dilimin ucuna geliyor Sükûtun ağlayan çığlıkları

Yutkunuyorum acı, zehir sözleri söyleyemiyorum

MEHMET ALUÇ

 ANKARA-SİNCAN

Visal: sevgiliye kavuşma

İtminan: inanma, güvenme

Neva bahar: yenibahar

Zülâline: gizli yollar

Halaskâr: kurtaran el,

İfrit: kötü ve korkunç cin

Ağyar: başkaları, yabancılar, eller

İrtihal: göçme, ölme

Melal: can sıkıntısı, utanç

Visal:/sevgiliye)kavuşma

Zülâline: saf tatlı su

Hafâ: gizli olmak, saklılık