Gönlün Feryadı

Gönül der ki bendeki halimi bilmezler

Bende görüneni hiç görmezler

Kapıyı vururum hiç ama hiç sezmezler

Umman umman içimdeki deryayı gezmezler

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Gönül derki yine bensiz feryat ederler duymazlar

Bensizlik yerden yere vurur hiç mi hiç anlamazlar

Can içinde ben canlarına devayım onu da almazlar

Sarayıma gelin gezin derim etraflarına bakmazlar

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Harap yerlerde harap olmayı neden isterler

Bensiz hem ağlayıp bensiz gülmek isterler

Ben olmazsam etraflarını sarar şerler

Ben olmayınca arkalarında bırakmaz hiç eserler

Volkan volkan kaynar bedenlerinde sinirler

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Kendilerinde suçu görmez körler suçu feleğe atar

Şirretliği ile ortalığı birbirine katar

Gönülsüzlük terazileri bozuk her şeyi yanlış anlarlar

Söyleyin ben buna nasıl dayanayım şaş bakarlar

Yanlış yola girer nefret ateşi ile yanarlar

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Söylenirler boş boş suçu nedir feleğin

Olmadan yersen ne suçu var karpuz keleğin

Çabasız gayretsiz birde beklerler bende aferin

Bensiz boş boş düşünürler boşuna derin derin

Birde utanmadan isterler yerleri olsun serin

Tabi ey kullar bensiz olmaz hiçbir rahat yerin

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Kul Mehmet’im sen beni tanı gönül'üm ben halim böyledir

Yaz sen halimi beni bu vurdumduymazlık söyletir

Yanlış kılavuzu olan elbet yanlışa yolu gösterir

Ben doğruyu söylerken beni vicdansızlığı ile inletir

Haydi, son sözü söyle de şiirini bitir

Yorgun bensiz yürür giderler hiç gülmezler

Söyleyin ben beni bilmeze ben ne yapayım

Aşk elbette ki haklı görünce beraber kaçarız

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Barış Derler Barışın Ne Olduğunu Bilmezler

 Fakında mısın? Yüz yılar boyunca bazı kesim, Önce devrim lafını ağzına aldı, sonra süsledi devrimci kelimesini ekledi, arkasında yalan balonu ile ŞİŞİRİR ŞİŞİRİR halkın savaşı, HALKIN refahını barışını inşa edeceğiz yalanı ile halkı sokağa döktüler ve kargaşa ve kaos provokatörlerini öne sürdükten sonra, meydanlardan kaçtılar, baktılar ki halk yemedi maya tutmadı, gerçi mayası bozuk olanın mayası tutmaz ya, sonrasında az sessizlik ve yenilginin ardında bu sefer daha büyük bir yalan ile kasalarını, nasıl daha çok dolduracakları yalanı ile savaşla değil, barışla devrimci halkımızın haklı savaşı devam edecek diye onlarca masumu katl ederler, kasalarını ateş ile doldururlar ama onlar “PARA” sanır zavallı aciz körler.

Barış derler barışın ne olduğunu bilmezler, sıkışınca devrim haklar özgürlükler saçmalığı ile kasalarını doldurur sırıtarak uzaktan izler edepsizler… Hak dersen nur Kur’an da Nur Sünnet’te var başka hiçbir yerde bulamayacağım lakin ama velhasıl halk olarak kim açarda bakar,yalan peşinde koşmak var iken  hem dünyayı yıkar hem de geleceğini, cehenneme düşer yanar.Ne kadar acı ve esef verici bir durum düşündükçe acısı ile kıvranıyorum,nurlu temiz huzurlu yol var iken var git çirkefe bataklığa gömül soluksuz kal!Rabbim yar ve yardımcımız olsun,çok zor ve elem verici bir durum.

Dikenli yolda bedenini kanat, huzur dolu olanı görme,kanasın yaran yarayı görme tedavi eden Nur Kur’an Nur Sünneti görme,git çaresizliği belayı gör! Daha fazla ne söyleyeyim bilmem ki! Selam ve dua ile kardeşlerim.

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)