Zerre Zerre Bu Kâinat Biz Gülen İnsan Kokmalı

Kavgalı gürültülü olsa da bu şehirler

Bizi alıp bizden götürse de bu iller

Yaşamak zorundayız bir lokma ekmek kavgası için

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne şenlik kaldı ne bir tatlı gülümseme

Yuttu bu şehirle çok kazanma hırsıyla kendini bilmeme

Akşam yatış sabah kalkış bir telaş kimseyi görmeme

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne toprak kaldı ne bir açan taze bir çiçek

Bu güzellikler acep ne zaman geri gelecek

Yoksa farkına varmadan bu hayat böyle çiçeksiz mi geçecek

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Gönüller ki gülmenin sevmenin varmanın kapısı

Vatan toprağında vatanın gönüllerde bir yansıması

Aynı din iman vatan bayrak ile bir yöne birlikte varılması

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Zerre zerre bu kâinat biz gülen insan kokmalı merhametle

Söyler misiniz bu göğsümüzde taşıdığımız bu kin nedir

Var imanınla birlik kardeşlikle bu kin nefreti devir

Yüce Rahman sana verdiği imanla her yaptığını bilir

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gönül'ün gönül'e yakınlığı...

  Gönül'ün gönül'e yakınlığı cennetten bahçelerinde çiçekleri açtırır, kokusu evi mahalleyi şehri sarar, hatta o çiftin mutluluğu gönülleri sarar, herkes böyle bir mutluluğu yakalamak için gayret gösterir? Hangi zamanda? Ne zaman? Nerede? Kim yapar? Nasıl yaparız? Binlerce soru ile dolu bu güzelliği gerçekleştirmek için! Aslında çok kolayda ah egomuzu benliğimiz bizi yok eden bu benliğin kapısına yapışmış elimiz gönlümüz bir serbest bırakarak özgürlüğe bir koşabilsek o zaman olacak. Lakin ama velhasıl nasıl becereceğiz?

   Bu dünya gelip geçici imtihan dünyası bunu unutmazsak, yaptıklarımızdan hesap vereceğimizi bilsek ne kadar güzel olacak, dünya hayatında cennet hayatını yaşamış olacağız. Kendimizi yok edenlere bağlı olmaktan kurtularak, güzelliklere götüren var eden mutlu edenlere bağımlı olsak, ah gel gör ki egomuz arzularımız nefsimiz buna izin vermiyor! Verse bilene biz istemiyoruz, alışmışız iyi olmayanla yaşamaya, sanki bize kaba geliyor sevmeler, sarılmalar gülmeler! Gönüllerimiz hep son baharı yaşıyor, güzelliklerimiz dallarında bir bir yere dökülüyor, birbirimizin sevgisine ihtiyacımız olduğunu bildiğimiz halde, yok olmaya uçuruma düşmeye yakın aklımıza geliyor, heyhat o zamanda etrafımızda kimsecikler olmuyor.

   Geceleri sokakları aydınlatan sokak lambaları gibi, gönlümüzde sevginin lambaları hiç yanmıyor hep sönük! Kim fişini çekti neden? Niçin? Niye? Ne mantıkla çektiğinden de haberimiz yok! Tam bir keşmekeş muamma! Şöyle elimizle yüreğimizi yakan nedir diye elimizle bir yoklasak, gönlümüzün var olduğunu anlayacağız amma bunu da yapmıyoruz! Herkes bir köşede kendi yalnızlık kâbus dolu dünyasında, araya betondan duvarlar örmüş oturuyoruz!

   Acaba sevmenin yolunda yürüyünce çok yoruluruz diye mi korkuyoruz? Oysa sevgisizlik yolunda koşarken nefesimiz ömrümüz bitiyor, yorgun bitap düşmekten bir adım dahi atamıyoruz, yok oluyoruz... Ellerimizi ayaklarımızı gönlümüzü kıran bu sevgisizlik yolunda hala yürümekte ısrar ediyoruz. İnşallah en kısa zamanda Yüce Rahman'ın izni ile bu yok oluştan kaçarak, yeniden sevgi ile dirilmenin yolunda yeniden el ele gönül gönül'e var olur güzelliği ile mutlu yarınlara yürürüz inşallah. Selam ve dua ile.

Ah bakıyorum sevgisizliğe koşuyorsun

Nereye koştuğunu bilmeden

Yolda ayağın takılarak düşüyorsun

Yüreğinle beraber dizlerin kanıyor

Görmüyorsun hala düşmenin yolunda

Yoluna devam ediyorsun bilmiyorsun

Görmüyorsun

Hissetmiyorsun

Yağmur gibi sevgisizlik yağıyor başına

Kocaman taşlar gibi

Kendini sevgi ağacının altına

Alıp korunmuyorsun

Kanıyor bütün vücudun

Hala görmüyorsun

Bilmiyorsun

Hissetmiyorsun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mahalle sakinleri ile aşık

mahalle sakinleri  elleri ile ettiler işaret

işte geliyor yine o meczup aşık

toplandılar başına gülümserken aşık

sordular ne gezersin deli aşık

yolumu yarimi ararım

sanmayın yolum karışık

yarimle aram bir karış

güldüler açık açık

cihanı gezersin bu mu bir karış

dünya hayatında yüz yıl yaşayana

ölene sorun bakalım kaç günlük yaşamış

sustular başlarını önlerine eğdiler

bana gülmeyin

kendinize gülün

gönlünüz ölmüş

cenaze namazı kılmadan gömmüşsünüz

duasız selasız

avaz avaz bağıran o tabuta

beni canlı canlı gömmeyin nidasını duymadan

koptu yüreklerinde bir sızı

baktılar birbirlerine

acaba haklı mı bu aşık

bu meczup

derinden bir ah çıktı sanki gönüllerde

titrediler bir bir teker teker

bıraktınız  onu karanlıkta

çıkışı olmayan kafeste

oturun kendinize ağlayın

birbirinize sarılın

nefretinize ağlayın

yarına değil

bugüne sevginize bel bağlayın

sonra aşk ile gönüllerde

alemde çağlayın

derdi olanın derine derman bağlayın

gönüllerinizi birbirine bağlayın

yaşadığınız an matem

elinizde olsun aşkla yazan kalem

birbirinize aşkla verin selam

sonra söyleyin aşkla kelam

hayata aşkla edin devam

mahallede vardı sükut

sizin gönülleriniz dedi

bulunmaz yakut

bakın ömür bitiyor

mezara doğru yürüyor

mutsuzlukla ömür geçiyor

bana bakıp gülmeyin

oturun halinize ağlayın

aldatmasın dünya denen fani

içinde gezenler hani

aşk gönlün divanı

kaldı mı içinizde gönül insanı

gözlerde akarken bir kaç damla yaş

mahalle sakinleri

etme eyleme

af et bizi ey aşık

biz yeriz yemekleri kaşık kaşık

hiç olmadık aşık

bazen küs bazen barışık

hayatımız  devam eder karışık

af et sen bizi anlayamadık olmadı yakışık

işimiz gücümüz çok veririz dünya ile uğraş

başımıza düşürdün kayadan bir taş

gel otur soframıza yiyelim bir lokma aş

oturup kuralım bağdaş

anlat bize aşkı çok çok ey yoldaş

hakkını da helal et gardaş

sarıldılar gönülde cümle mahalleli

gönüllere geldi istiklal

biraz önce dilleriydi lal

yaptılar gönülde ihtilal

mahallede dolaştı tellal

aşk ile sevsin birbirini derhal

dediler ey aşık az daha kal

bizleri aşkın diyarlarına sen sal

kaldı aşık üç beş gün

şenlikle doldu mahalle o gün

muhabbet sevgiyle aş'lar yenildi

evlerde aşlar öğün öğün aşk kucak kucak

her gece bir evde kuruldu muhabbetten ocak

kul Mehmet'in yazacağı da ancak bu kadar

aşk gönlünüzde olsun gerçekten radar

üç günlük dünya bu alemde mezara kadar

mezardan sonra sonsuz hayat var

aşk ile varalım mezara olmasın dar

yaz gününde yağmasın kar

aşka gönlümüz dolsun ağzına kadar

hoşça aşkla kalın benden bu kadar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sıkı Poyraz Yel İle Gelen

Sonu olan dünyada sonu yokmuş gibi yürüyoruz

Menzilde mutluluk bekleyenlere varmamak için bekliyoruz

İki dünya arasında yaşan biz kullar bu dünya için yaşıyoruz

Şimdi sen söyle sen duy kimse duymaz şaşırmıyorum yaşıyoruz

Sıkı poyraz yel ile gelen eceli hiç düşünmeden keyif çatıyoruz

Ölüm geçidi her an ayağımızın altında kaymak için bekler

Kullar düşmüş nefis şeytan peşine ölümü kim önemser

Ölüm geçidini atlayınca geçecek sanan kul aptalca gülümser

Desen köylü perişan işçi memur çalışan perişan duyulmaz kavga ediyoruz

Sıkı poyraz yel ile gelen eceli hiç düşünmeden keyif çatıyoruz

Gönül dallarını kırarız arsızca birer birer düşünmeden

Vicdan satılmış beş paraya bilen yok yaşar izan etmeden

Fecrin alevi gibi yakılır ömürler kimse görmez keyif sürmekten

Sıkı poyraz yel ile gelen eceli hiç düşünmeden keyif çatıyoruz

Kul Mehmet’im şehrin en mutlu yeri şehrin kentin kenar mahalleleri evleri

Satılmamış vicdan onur dimdik ayakta gönülde yaşar hep birileri

Uğrayan olmasa da çamur olsa da sokakları gönüller uğrar gönüllere niyetler temizdir

Ömür kervanında sona koşanlar feryat ile giderken, burada gülümser gider

 İşte bu mahallede evlerde sıkı poyraz yel ile gelen eceli,

Gülümseyerek karşılama onu düşünerek ahiret için, gönüller için yaşanılır

Mehmet Aluç