Rahman Perişan Halimize Tabip

Perişan halime neylesin tabip

Ben garip dünyam ben gibi garip

Rahman sensin perişan halime tabip

Beni bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayayım garip

Bendemi var bir acayiplik

Yaşadığım dünya gelmez cazip

İnsanlar zulme olmaz galip

İnsan gönlüne kimse değil ki talip

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

İmandır bu gönlün nişanı

İmanla doldurmalı zamanı anı

Haramdır kul alamaz insan canı

Boşa akıtılmaz insan kanı

İnsandır olmalı gönüllerin sultanı

Hak yolda kesmeli kurbanı

Kul olarak bilmeli Rahmanı

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Zulüm servis edilir derler işte nasip

Bu olmaz ki nasip olmaz namünasip

Rahman verirse olur kula nasip

Kim der bu prensip kime göre prensip

Bak etrafına neler kula gelir cazip

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Kul kula vermez yakışmaz gam

Kırılır bu gönül sanki bir cam

İnsan insan olmalı adam gibi adam

İnsan bakışında gönlünde olmalı anlam

Bu dünyada gelip geçicidir makam

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Kulun Rahmandan gelir neden kesilir kısmeti

Neden kan nefret kokar insanın her niyeti

İnsana yakışır mı insana çektirilen zahmeti

Rahmanın herkesedir verdiği Rahmeti

Hep birlikte yaşayacağız ya kıyameti

Neden öyleyse bu ayırım var mı açıklayan

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Hak yolunda yürümeyen ömründe canında olur

Hak yolunda yürüyen pek handan candan olur

İnsan gönlü yıkan ömrü nalan olur

Kazan kazan harcama geriye ne kalan olur

Ahirette giderken kazancın ne olur

Arayan aradığını elbet bulur

Aramayan nefis şeytana kul olur

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Yar gamzesi cennet bahçesi

Budur ömrün aşığın neşesi

İster âşık yârin gülümsemesi

Aşk canı elbet eder can

Can içinde cana koşan can

Aşk ile duyulandır heyecan

Gel yârin gönlünde gülleri dermeye

Yârin gönlündeki seni gel görmeye

Aşksız kul yürü acep nereye

Düşer uçuruma elbet dereye

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

Ömür defteri nurla dolsun kirlenmesin

Hak yolunda yürü seni nefretle görmesin

Sev gönülleri gönüller seninle harelenmesin

Gönül gamla pare pare bölünmesin

Bu dünyada kul hiç mi gülmesin

Nedir bu zulüm yıkmaya kimsemi gelmesin

Hakka bunu açıklayamayız insanlar ölmesin

İnsan garip gönül dünya garip

Rahman perişan halimize tabip

Bizi bırakma bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayalım garip

 İnsan insan gönlüne olmalı talip

Nefsi şeytanı yenerek olmalı galip

Ne insan ne gönül kalmasın garip

Rahman her derde derman odur tabip

İnsan adam kul olursan her derdine olur deva

Çekmez kimse bu dünyada cefa

Gönülden sev sen sür sefa

İnsan olmaz garip gönül dünya olmaz garip

Rahman her halimize tabip

Bizi bırakmazsın bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayız garip

Kul Mehmet’im sözüm ortayadır kendimedir

Alan varsa alsın ne güzel dileklerdir

Var gel insanlığın elinden tut ömür bitmektedir

Bu güzel günler nefretle geçmektedir

Gönül gönlü okur işte bu güzelliktir

Gönülden sev sen sür sefa

İnsan olmaz garip gönül dünya olmaz garip

Rahman her halimize tabip

Bizi bırakmazsın bu dünya ilinde garip

Ahiret ilinden de kalmayız garip

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gör Olup Biteni

 

Yakarsa dünyayı

Gariplerin ahı yakar

Suçsuzum diyen

Sahip çıkmayan da

Beraber yanar

Beşer zalime ne diye kanar

Doğru yaptığını mı sanır

Ne diye peşinde koşar

Koşmazsa da ne diye

Yakarsın diye sormaz bakar

Ölümün sofrasını neden kurunca

Kurma demez

Bedava diye neden oturur sofrada bağdaş kurar

Dokunmaz yara merhem gibi, kaçar

Virüs bulaşır diye mi korkar beşer

Ne diye mezar kazar ölmemiş olana bakar

Elinde neden keserle gezer

Vursana zalimin başına o zalime zaten yeter

Bu zulümde biter neden gülüp de geçer beşer

Neden beşer doğru olmayanı seçer

Gözlerin önü puslu

Neden göz olmaz susar uslu uslu

Muallakta durur gezer çok mu namuslu

Arkasında var mı yoksa binlerce nüfuslu

Ölmeyecekler mi onlarda bir bir uslu uslu

Ey düz yolda giderken yolunu değiştirmeye çalışan dik yokuşlu

Baksana garip sallanır askıda

Çiçek değil ki o yetişsin saksıda

İnsandır o bak görsene bir bakışta

Ya çekil aradan zalime destek verir gibi durma oracıkta

Ya da def ol git kendi cehennemine yok olmadan şuracıkta

Çare değilsen ne sorarsın garibin halini

Sen misin bu âlemin en çok bileni

Zalim ile gezeni

Zalim yıkar iken görmeyeni

Hep ezenle ezileni görmeyen sezmeyeni

Bak görsene ey beşer haini

Sanma sakın o dünya zengini

Şeytanın odur dengi

Ona doğru sürme sen gemini

Gör olup biteni

Bir söz çıksın dilinde

Ya da yaksın dilindeki o sözcük zalimi

Tesellide kendini çaresizliğe sürüme gör halini

Gariplerin yaraları sızlıyor

Seni yolda kim tutuyor

Unutulmuşluk kapısında çadır kurduğun yeter

Baksana haller zaten beter

Bu hayat böyle nasıl devam eder

İyilerle ol zaten bu hayat biter

İyiliklerle olanın gönlünde güller açar mezarında bülbüller öter

Bir an ölüm gelip öpecek alnında

Temiz olmasına dikkat et

Yoksa iki yakanda sürükler

Cehennemde sonsuz bir hayata yanmak için sürükler

Gözlerinin aydınlık perdesini aç

Bırak içeriye gülümseten

Isıtan

Saran güneş girsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sevginin Dili

Kırk bin kapıya varır sevginin güzel dili 

Eğer bilir isen sen bunun nur kıymetini 

Kine bulaştırırsan sevginin nur dilini 

Nefretle uzatma sen ne olursun elini 

Ne kadar koşarsan koş sonun hüsran olacak 

Garibin başına hep sanma yazın yağar kar 

Seninde başına kar yağar olur dünyan dar 

Bu dünyada yarın ne olacağı bilinmez 

Kine bulaştırırsan sevginin nur dilini 

Ne kadar koşarsan koş sonun hüsran olacak 

Merhametli olursan heyben sevap dolacak 

Nefretinle gezersen heyben günah dolacak 

Bu dünya ne sana ne bana sanma kalacak 

Herkes ne kazanırsa onla mezar dolacak 

Ne kadar koşarsan koş sonun hüsran olacak 

Her zaman bu hayatın gitmez düze akışı 

Gönül'e güzel olsun bu gönlünün bakışı 

Haydi, durma sevgiyle ör gönül'e nakışı 

Ah birde gönülde aşkla olursa bakışı 

Hep koşarsın cennete hep koşarsın sevgiye 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet- 

Not: Elif Keskin Karabulut Kardeşimin-NAKIŞ-Şiirinde 

ilham alınarak yazılmıştır. 

Bülbüller Öter.

Açan gülde koku olmazsa bülbül öter mi?

Açmazsa gönülde gonca gül ömür biter mi?

Aşk ile sevilmez ise sözlerde yeter mi?

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Âşığa nazlı sevdiğinin gülüşü yeter

Âşık olmayana dünya cehennemden beter

Âşık olmayanda acep hangi yoldan gider

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Aşk ile sevenler bilir aşkta yoktur hata

Bin derdin içine cennetten güzellik kata

Âşık ister gece gündüz yâri ile yata

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Aşk ile bağladım bende bu garip başımı

Aşk ile akıttım tatlı akan gözyaşımı

Aşk ile çaldım ben dertli bu gönül sazımı

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Aşk ile seven gönüller birbirini çeker

Aşkla seven gönüller cümle âlemi gezer

Âşık olan gönül bahçesine güller eker

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Aşığın düşerde ateş gönül ocağına

Âşık ister sevdiği otursun kucağına

Olmaz olasıca ayrılık düşer bağrına

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Aşk ile sevmeyenler diyar illere gitsin

Aşk ile sevenler şöyle bir rahata ersin

Aşk ile sevelim cümle gönüller gülsün

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Âşık sevdiği uzakta olsa candan sever

Sevdiği için diyar gurbet iller gezer

Hasret ile yandıkça sanma canından bezer

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Kul Mehmet’im söyle sen biz aşksız ne edelim

Aşkın çağladığı yere mi çekip gidelim

Aşk diyarı bulunmazsa aşksız mı ölelim

Aşkla açan çiçek başında bülbüller öter

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ahmet Yesevi Üstat ile Hasbihal

Bismillah la başlayarak hikmet söyleyip

Taliplere inci, cevher saçtım işte.

Riyazeti katı çekip, kanlar yutup

Ben defter-i sâni sözünü açtım işte.

Sözü didar isteyen herkes için söyleyip,

Canı cana bağlayarak damarları ekleyip,

Garip, fakir, yetimlerin gönlünü avlayıp

Gönlü bütün kimselerden geçtim işte.

Nerde görsen gönlü kırık, merhem ol sen;

Öyle mazlum yolda kalsa, hem dem ol sen;

Mahşer günü dergâhına mahrem ol sen;

Bismillah deyip Üstadım hikmetini okumaya başladım

Saçtığın inci cevher bilgileri aldık üstadım

Nefsin isteklerini kırdın sen üstadım

Biz hala peşinde koşuyor üstadım

Yaradan sözü ile açtın defteri başladık okumaya

Yüzümüz çevirdik Rahmana

Sen canı can bağladın geldin

Şimdilerde candaki bağlar kırıldı üstadım

Gönül dersen yıktık geçtik

Merhem yerine sanki zehir olduk aktık

Mazlum yanına hiç yaklaşmadık uzaklaştık

Yolda kalana yüzümüz çevirdik

Mahşer gününü unuttuk ÜSTADIM

Ümmet olsan, gariplere tâbi ol sen;

Ayet, hadis her kim dese, sâmi ol sen;

Rızık, nasip her ne verse, kani ol sen;

Kani olup şevk şarabını içtim işte.

Medine ye Resul varıp oldu garip;

Gariplikte mihnet çekip oldu habip;

Cefa çekip Yaradan a oldu karîp

Garip olup engellerden aştım işte.

Akıllı isen, gariplerin gönlünü avla;

Mustafa gibi ülkeyi gezip yetim ara;

Dünyaya tapan soysuzlardan yüz çevir;

Yüz çevirip, deniz olup taştım işte.

Aşk kapısını Mevlâ’m açınca bana erdi;

Toprak kılıp Hazır ol! Diyip boynumu eğdi;

Ümmet olamadık hep dağıldık

Ayet hadisleri unuttuk

Rızık veren Rahman unuttuk işten duyan olamadık üstadım

Rızık nasip sadece kendimize olsun dedik

Fakir fukarayı unuttuk

Kani olup şevk şarabını içemedik üstadım

Medine varan Resul peşinde gidemedik

Gariplerin halini bilemedik

Resul çekti cefa biz süreriz sefa

Hakkı ile Rahmana kul olamadık üstadım

Uyanık tilki olup gönülleri yaktık

Nur Peygamber gibi garip gönül aramadık

Zalim zulüm yapar ses çıkaramadık

Evimizde divana kurulduk oturduk seyrettik Üstat

Parçalayıp aziz canın eyle kurban;

Yiyecek bulsan, canın ile kıl sen ihsan;

Hak tan işitip bu sözleri dedim işte.

Garip, fakir, yetimleri her kim sorar,

Razı olur o bendeden Perverdigâr.

Ey habersiz, sen ver sebep, kendisi korur;

Hak Mustafa öğüdünü işitip dedim işte.

Yedi yaşta Arslan Bâb a selâm verdim;

Hak Mustafa emanetini lütfedin dedim;

Hem o vakit bin bir zikrini tamam ettim;

Nefsim ölüp lâ-mekâna yükseldim işte.

Hurma verip, başımı okşayıp nazar kıldı;

Canımız çok kıymetli saydık hep yattık

Yiyecek bulduk şükretmedik bilmedik ihsan

Hak sözüne kapattık kulağımızı

Garip fakir gönlünü sormadık Üstat

Rahman razı olacağının peşinden koşamadık

Nur Muhammed öğüdünü tutmadık

Yalan yere yemin ettik utanmadık

Yağmur gibi melâmetin oku değdi;

Tamren alıp yürek, bağrımı deştim işte.

Gönlüm katı, dilim acı, kendim zalim;

Kur’ân okuyup amel kılmaz sahte âlim;

Garip canımı harcayayım, yoktur malım;

Hak tan korkup ateşe girmeden piştim işte.

Altmış üçe yaşım yetti, geçtim gafil;

Hak emrini muhkem tutmadım, kendim cahil;

Oruç, namaz, kaza kılıp oldum kâhil

Kötüyü izleyip iyilerden geçtim işte.

Vah ne yazık, sevgi kadehinden içmeden,

Çoluk-çocuk, ev-barktan tam geçmeden,

Suç ve isyan düğümünü burada çözmeden

Şeytan galip, can verende şaştım işte.

İmanıma çengel vurup gamlı kıldı;

Pîr-i muğan Hazır ol! Diyip afyon saçtı;

Kınamanın oku size yağdı imanınız yüzünden

Bize kınamıyorlar gönlümüz boş gülüp geçiyorlar

Ucu sivri ok ile bağrınız deldiniz zehirleri akıttınız

Biz hala yutarız zehri şerbet içtik deriz utanmadan

Siz şeytanı eylediniz galip

Biz şeytanla olduk yaren

Gönül kırmadım gönlü kırıklardan da kaçtım işte sizin gibi şimdi ben

Nerde görsen gönlü kırık, merhem oldum elimden geldiğince ben

Öyle mazlum yolda kaldı ise, yoldaşı oldum bildiğimce söylediğinizce

Mahşer günü Kuran ile Resul ile olmak için taşıdım yüreğimde yakın olmak için bildiğimce

Benlik çirkinliğinde işte şimdi kaçtım okuduğum anladığımca şimdi ben

Aşk kapısını Mevla’m açınca bana değdi dediniz,

bizde kabul ettik ama yanamadık

Toprak eyleyip “Hazır ol!” deyip boynumu eğdim dediniz

bizde secde eğdik boyun ulaşamadık yolda kalanlara sizler gibi,

kaldık yolda olduk sanki koyun

Yağmur gibi melâmetin(kötülük) oku değdi dediniz,

uzak kaldık önüne geçemedik üzüldük

Ok saplanıp yürek, bağrımı deştim ben işte dediniz,

Gönlünüm katı, dilim acı, özüm zalim değildi dediniz,

biliriz Allah Kuran Resul aşkınızı

Kur’an okuyup amel kılmıyor sahte âlim dediniz güzeldi

Garip canımı harcayayım, yoktur malım;

dediniz gönülden verdiniz özeldi

Lakin bizler kasalarda saklıyoruz yok etmesi için bizleri

Haktan korkup ateşe düşmeden piştim ben işte dediniz,

Gönüller de gezdiniz

Bizler karşı komşudan habersiz yaşıyoruz biz habersiz

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)