Dar geldi
giydiğim bana bu yelek
Bu boş gönlü
doldurmadı aşk ile felek
Şimdi yediğim
çok şükür kuru bir çökelek
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Gönlüm sanki
viran şehri nasıl inşa edeyim
Kendime söz
söylemezken kime ben ne diyeyim
Gideceğim yer
aynı olacak ben nereye gideyim
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Dudaklarım kilitli
sanki aşk dili ile konuşmaz
Sanki ben
başka bir dilde konuşurum kimse anlamaz
Anladım ki
bu boş Gönül’e kimse yar olmaz
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Belki ben
ben olamadım bu gidiyor zoruma
Bir seven
takamadım bu kırık koluma
Arasam aşk
diyarında bir seven çıkar mı yoluma
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Kimse duysun
istemem avazımı
Kendim musallada
kıldım sanki namazımı
Nasıl söyleyeyim
seven olmayınca aşkın kelamını
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Artık kara
taş bağlarım bu bağrıma
Çıkan olmadı
aşk ile çağrıma
Artık çıkıp
oturayım karlar yağan dağıma
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Bu kalan
ömründe yine bir seven bulamadın
Akan aşk
çeşmesinde bu gönlünü aşk ile doldurmadın
Gönlümde açan
çiçekleri koklayan çıkar diye soldurmadım
Bu gönlümü
dolduracak bir formül bulamadım
Ne kendime
nede başkasına bir yar olamadım
Kul Mehmet’im
evet evet Yüce Rahman beni sınadı
Bu gönlümde
aşka yer var mı yok mu diye baktı aradı
Belki ben
aşkı yerleştirmeden kendime bir sevgili aradım
Bu gönlümü
dolduracak bir formül buldum artık yaşadım
Şimdi kendimde
başkasına bir yar olurum artık
Mehmet
Aluç-Kul Mehmet-
