Ortalığı Birbirine Kattılar

gün gibi aşikar nefreti ile gezenin şeytana uyduğu
odur şeytanın arkasında boşa salladığı kuyruğu
yedirir nefret ile anlamaz yediği bir lokmayı
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

işte Suriye Filistin diğer ülkeleri ağlattılar
gönülleri acımasızca Kerbela'ya çevirdiler
müslümanlara ibret için oturtup seyretirdiler
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

yaşıyoruz günde yüzlerce acılarla dolu gam
ölenler hayvan değil ey zalim onlarda taşıyor can
sen git kendi ateşinle cehenneminde yan yan yan
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

ülkenin her sokağında simsiyah duman var
ateş düşmüş bir kaç zalim elinde ummana ummana
zalim gönlü nefret kaplı anlamaz amanı amanı
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

halimiz senden uzak oldukça harap Yüce Allah
sana dilimiz ulaşmak kir dolu sadece deriz eyvah
bunca feryatla yıkılacak alem dilde bitmez ah
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

dilde kalmadı çekilmez yola çıkarken Bismillah
gönüllerde yer kalamamış dolu bin bir günah
sen bize yetişesin günahlarımızı af ederek Ya Rab
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

suç bizde yolda bıraktık dost yoldaşımızı
unuttuk kendi din olan eşsiz gardaşımızı
 eyvah yaktık bile bile biz kendi başımızı
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

Ya Rab biz kış ettik yazımızı yaza çevir
bir kaç zalimi yardımınla uçurumlara devir
ey insanlar az düşünün bu yaptığınız nedir
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

haçlı seferidir yapılan bu mukaddes vatanda
çanakkalede yatar dedesi nefreti ile ortalığı katanda
yıkılmaz bu vatan göğsümüzdeki imanla her atakda
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar

 

kul mehmt'im insanlık ateşlerde kavrulur
zalim düşman insanları bebeleri ateşlere savurur
imanla canlı olan bu can acep nasıl kurur
eyvah ki eyvah nasıl aldatıldılar bilmediler
nasıl baksana ortalığı birbirine kattılar
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Biraz Önce Sendeleyen...

Vakti grafiklerle ölçtük ölçüye uymadı

Uymayı grafiğe vakti uymaya çalıştık tutmadı

İşleri kâhyalara verdik yüzüne bulaştırdı olmadı

Ne zaman bize uydu ne biz zamana

Suskunluk bize uydu oda bir numara büyük geldi

Hiçlik ülkesinin yapmacık insanları

Zorla gülümseyen her lokmayı yutan

Kartal kanatları ile serçeleri öldüren

Serçelerin leşi ile beslenen

Kapanacak hesabını yaptığınız bilanço

Açık verecek her adımınız hesabınız

Ne zaman bize uydu ne biz zamana

Suskunluk bize uydu oda bir numara büyük geldi

Utanç içinde sessiz kalan

Sessizlik içinde kaçan

Kaçarken ayağı mazlumun ayağına takılan

Mazlumu çiğneyerek yol alan

Gülüş olmayan gülüşleriniz sizi boğacak

Samimi olmayan yürekleriniz çatlayacak

Tabut parçalayan tabuta sığmayan

İstediğin kadar parçala içine gireceksin

Vahşetinle

Yada iskelede sallanırken

Kokmuş bedeniniz

Paramparça olurken

Kartalların sevinç çığlığında

Paramparça olurken

Ne zaman bize uydu ne biz zamana

Suskunluk bize uydu oda bir numara büyük geldi

Can evini taşlayanlar

Taşlanacak can eviniz yarında

Bir lokma ekmek için en önde olan

Sandınız ekmeğinizle oynayacak

Bir lokma istediği aş siz attınız taş

Yardınız boydan boya kaş

Çok gördünüz bir lokma

Tökezlerken öndeki aç

Sana yok artık kaçacak yer ey gözü doymaz aç

Arasan da Tura Sina da sana yok sığınak

Varmadan önce kanını bulaştırdın

Mazlumun ahı orayı çığlığı ile çalkalanır

Ne zaman bize uydu ne biz zamana

Suskunluk bize uydu oda bir numara büyük geldi

En sonunda uydu bize zaman

Nur Kur'an Nur sünnet ışığında

Mazlum kaçarken sığındı zamana

Nurdan zaman kucaklarken

Yıkıldı zalim

Kartal kanadı ile

Serçe öldürenler

Serçelerin leşi ile beslenenler

Sürüm sürüm sürünürken

Yeryüzü toprak tiksindi

Açtı kucağını

En dibe

En dibe

Gömdü

Söyleyin onlara kimdi

Neredeler

Ne zaman var oldular

 Şimdi var mı varlıkları

Şimdi en önce bir lokma

Aş için biraz önce sendeleyen düşen

En önde

Elinde bir lokma aş

Bölerken elindeki bir lokmayı

Arkasında sıra bekleyenle

Zaman işte şimdi bize uydu

                                  Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Beklediğim Gün Anlayamadığım Gün

 

Bugün emekli maaşımın günü

Bir ay boyunca gelmesini beklediğim

Günü gelince de nasıl bittiğini anlayamadığım

Ucundan hep keserek beş lokma eksik yiyerek

Beklediğim gün anlayamadığım gün

Geçim şartları

İhtiyaçlar

Elektrik su

Cep telefonu faturası

İnternet

Bekleyen borçlar ile

Beş kilo yağ ile anında biten

Günüm

Salınarak gittiğim

İki büklüm döndüğüm

Hele birde akılsızlığımla elimi kolumu

Bankaya kaptırarak

Sonunda icralık olduğum

Maaşımda kesilmesi için talimat verdiğim

Her ay kesilen elimde kalan ufacık maaş günüm

Vitrinlere cebim delik yüreğim kırık olarak baktığım gün

Yine de binlerce defa şükür Rahman’a

Verdiği rızık bitmez tükenmez

Hele yardımı hiç bitmez Rahman’ın

Kerem’inin Lütfü’nün… Sonu gelmez

Yanaklarımda şükür damları dökülürken

Yağmur gibi yağan rızkı ile kuluna acıyan

Sahip çıkan Rahman’a şükür

Mehmet Aluç

Sürgülü Kapılarla

Gurbet eldeyim yar bana haber yollamış

Dokunduğum her yerde yaram sızlıyor demiş

Bir lokma ekmeği soğan ile yeriz demiş sızlanmış

Savrulmuş kırgınlık dolu gurbeti bıraksın yanıma gelsin demiş

Yârin derin nidaları kulağımı tırmalar

Yâre güzellikleri verememek yüreğimi parçalar

Gurbet elin sessiz yolları gönlümü yaralar

Savrulmuş kırgınlık dolu gurbeti bıraksın yanıma gelsin demiş

Kul Mehmet’im sürgülü kapılarla kapattım gurbet kapısını

Gülümseyerek karşıladı yârim sardım aşk ile gülen yapısını

Kimsesiz şehirde bırakmadım ömrümü hayatımın yarısını

Artık yârin gözlerine bakarak karşılıyorum gülen sabahı

Mehmet Aluç

Ben Aradan Çekildim

Biz seninle can dostum iki lokmayı beraber bölüştük

Derdi kendime aldım mutluluğu sana devrettim

Derman çalmazken kapımızı gidip beraber görüştük

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Güzelliği beraber gönlümüze kazdırdık

Hayatta ayrılığa değil beraberliğe hazırdık

Aşkı gülümseten gönlünü şiirlere yazdırdık

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Millet birbirine derdini hiç gülümseyerek yanmaz

Hiç birinin gönlü bizim gibi mutlulukla dolmaz

Mutluluk paylaşılmayınca güzelliğin yolu açılmaz

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Dert harap etmemeli ömrü sabırla beklemeli dermanı

Kendi çıkarımız için feda edilmemeli insanların o anı

Canavar girmiş içimize baksana hep dökülen insan kanı

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Sevda yüklü kervan ile yol alırken bedel ödemeli

Kendi hatamızı da birisi söyleyince kabul edip görmeli

Kendi nefsimize ağır gelince birlik beraberlik çekip gitmemeli

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Bak gönül bahçene kâinata mutluluk burcu burcu kokuyor

Şeytan nefis gönül bahçesini bozmak için yalakalık ederek bekliyor

 Gör artık zalim denen şerefsiz kendi çıkarı için önüne geleni yıkıp geçiyor

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Kul Mehmet’im insan gülümseyerek bakmalı insan yüzüne

Bir iyilik yapınca hemen ben yaptım diye sokmamalı gözüne

Beddua ederek dememeli emeklerim haram olsun gözüne dizine

Mutluluk sadece birimizi seçmek isterken ben aradan çekildim

Mehmet Aluç

Aşık Hüdai (Sabri Orak) Hayatı ve Eserleri

Aşık Hüdai (Sabri Orak)

    

      Erenler Zehir Getirin

    Balınan Öldürmen Beni
    Bağrıma Diken Batırın
    Gülünen Öldürmen Beni

       Hüdaiyim Daldım Gama
      Saldı Beni Demden Deme
      Asın Kesin Yüzün Amma
      Dilinen Öldürmen Beni

   1940 yılında Maraş’ ın Göksun ilçesinin Yoğunoluk köyünde doğdu. 11 yaşından itibaren irticalen şiir söylemeye başladı. Yaşlı ve usta aşıkların yanında kendisini yetiştirmiştir. Küçük yaşta babasını yitirir. Okumayı yazmayı birçokları gibi Hüdai de askerlikte öğrenir.

   İki yıl Konya da yapılan aşıklar bayramına katıldı. 1968 yılında şiir dalında birinci olarak Fuzuli ödülünü aldı. 1969 da atışma ve şiir dallarında ikinci olarak Dadaloğlu ve Yunus Emre ödüllerini kazanmıştır. Şiirleri iç dünyasını yansıtır. Tasavvufa yönelmiştir. Şiirlerinde kendine özgü bir incelik ve deyiş güzelliği vardır. 23 Kasım 2001 tarihinde aramızdan ayrıldı...


Duygular Dönüştü Söze

Erenler Zehir Getirin
Balınan Öldürmen Beni
Bağrıma Diken Batırın
Gülünen Öldürmen Beni

Hiçlik Aleminde Mestim
Varlık Sevdasını Kestim
Yokluk Benim Eski Dostum
Malınan Öldürmen Beni

Yar Diyerek Yana Yana
Can Teslim Ettik Canana
En Yakınım Kıysın Bana
Elinen Öldürmen Beni

Bir Aşktır Düştü Özüme
Yanarım Kendi Közüme
Leyla Görünüp Gözüme
Çölinen Öldürmen Beni

Duygular Dönüştü Söze
Yanık Seda İşler Öze
Dertli Dertli Vurup Saza
Telinen Öldürmen Beni

Hüdaiyim Daldım Gama
Saldı Beni Demden Deme
Asın Kesin Yüzün Amma
Dilinen Öldürmen Beni


Makbuldür

Faydası olmayan bahardan yazdan
Yüce dağbaşının kışı makbuldür
Cahilin ettiği sohbetten sözden
Alimin hayali düşü makbuldür

Lokma yeme muhannetin elinden
Kurtulaman sonra acı dilinden
Namertlerin kaymağından balından
Merdin kuru yavan aşı makbuldür

Hüdai konuşur bir ince dilden
Hal ehli olmayan bilir mi halden
Bilgisiz görgüsüz duygusuz kuldan
Ölülerin mezar taşı makbuldür


Gönül Çalamazsan

Gönül çalamazsan aşkın sazını
Ne perdeye dokun ne teli incit
Eğer çekemezsen gülün nazını
Ne dikene dokun ne gülü incit

Bülbülü dinle ki gelesin coşa
Karganın namesi gider mi hoşa
Meyvesiz ağacı sallama boşa
Ne yaprağını dök ne dalı incit

Bekle dost kapısın sadık dost isen
Gönüller tamir et ehli dil isen
Sevda Sahrasında Mecnun değilsen
Ne Leyla'yı çağır ne çölü incit

Rızaya razı ol hakka kailsen
Ara bul mürşidi müşkülde isen
Hakikat şehrine yolcu değilsen
Ne yolcuyu eğle ne yolu incit

Gel haktan ayrılma hakkı seversen
Nefsini ıslah et er oğlu ersen
Hüdai incinir inciden versen
Ne kimseden incin ne eli incit


Öyle Gel

Bu aşkın sırrına ereyim dersen
Önce bir ermişe sor da öyle gel
Hakkın cemalini göreyim dersen
Evvela sen seni gör de öyle gel

Hakikat ilminin sabırdır başı
Şah olsa da benlik gütmez er kişi
Sen kendi nefsinle eyle savaşı
Sadık ol sözünde dur da öyle gel

Hüdai emeğin gitmesin zaya
Bozulan süt artık tutmuyor maya
Bu aşkın yoluna gidilmez yaya
Aşk atına binip sür de öyle gel


Bana Sor

Adım adım gezdim gurbet elleri
Gezdim ama kardaş gel de bana sor
Ömrümün yükünü dert sıraladım
Dizdim ama kardaş gel de bana sor

Genç yaşımda terk eyledim yurdumu
Geri dönüp gözlemedim ardımı
Gönül defterine gizli derdimi
Yazdım ama kardaş gel de bana sor

Hüdai hastayı eylerim nazar
Ben kendi içimde kurdum bir pazar
Bu kötü nefsime kazmasız mezar
Kazdım ama kardaş gel de bana sor


Zamanı Geldi

Bahar geldi çayır çimen yürüdü
Yaylaya göçmenin zamanı geldi
Dağlar yeşil giydi karı eridi
Suyundan içmenin zamanı geldi

Çok şükür bu yıl da erdik bahara
Gülü gördü bülbül başladı zara
Açıldı sinemde bin türlü yara
Yine dert açmanın zamanı geldi

Pınarı var ormanı var gölü var
Çiğdemi var çiçeği var gülü var
Arısı var peteği var balı var
Bunları seçmenin zamanı geldi

Hüdai zamanın geçer boşuna
Kuşlar bile hep kavuştu eşine
Şimdi bu mevsimde dağlar başına
Yar ile kaçmanın zamanı geldi
          Kız Niçin

Kız niçin bakıp bakıp gülersin
Yanağında güller açılasıca
Gülüp gülüp ne aklımı çelersin
Güzeller sultanı seçilesice

Bilir misin bana ne iş eyledin
Aklımı fikrimi bir hoş eyledin
İçkisiz mezesiz sarhoş eyledin
Elinden badeler içilesice

Koymayasın beni eller yerine
Sana hizmet edem kullar yerine
Gel bir koklayayım güller yerine
Gül gibi kokusu saçılasıca

Hüdai aşıktır ey ahu gözlü
Yüreğimi yaktın ciğerim közlü
İçimde yıllardır hasretin gizli
Gel uğruna candan geçilesice



Dostlarım

Dostlarım hep bende kusur aradı
Gerçek yanlarımı göremediler
Yar dediğim yad ellere yaradı
Sevdiklerim bana eremediler

Saflar kandı fitnelerin sözüne
Körler düştü kalleşlerin izine
Dinamitler kondu suyun gözüne
Yine de farkına varamadılar

Kalmadı sevdiğim lezzetim tadım
Devrildi seneler bak adım adım
Yıllarımı insanlara adadım
Bir günümü geri veremediler

Göz koydular varlığıma malıma
Kurtlar çoban oldu kuzularıma
Zalimi koydular mazlum yerine
Haklının hakkını aramadılar

Hüdai'nin yaraları döşünde
Duman eksik olmaz garip başında
Yar yari pişirir aşk ateşinde
Yarsızlar yarasın saramadılar



Anlamaz ki

Aşık olmak bir alemdir
Tatmayanlar anlamaz ki
Her sözü bir mücevherdir
Tartmayanlar anlamaz ki

Kim ki haktan olsa cüda
İbadetten almaz gıda
Bu yolda başını feda
Etmeyenler anlamaz ki

Sil gönlünün kem pasını
Gütme benlik davasını
Daim hasretlik yasını
Tutmayanlar anlamaz ki

Hüdai'yim kalksın perde
Aşk ateşi yanar serde
Eyüp gibi dertten derde
Batmayanlar anlamaz ki



Ateş İcat Olup

Ateş icat olup tütün tütmeden
Aşkın ocağında biz yanıp tüttük
Güller açılmadan bülbül ötmeden
Mana aleminde şakıdık öttük

Her kaynaktan akmaz böyle duru su
Bu yer gerçek erenlerin korusu
Duygu çiçeğinden ilham arısı
Sevgiden bal yaptı önce biz tattık

Gönül diyarında sevda elinden
Hasret dağlarından çile çölünden
Peygamber izinden Allah yolundan
Yirminci asırda biz geldik gittik

İrfan sofrasının altın tasıyım
Muhabbet suyunun şelalesiyim
Hüdai Yunus'un sülalesiyim
Tasavvuf ilmini biz tamam ettik



Ayrı Duruyor

Ey erenler yine bozuldu bendim
Manalar dilimden ayrı duruyor
Aşkın ateşine yandıkça yandım
Dumanım külümden ayrı duruyor

Bağbancı hasiret sümbül çiğdeme
Bir od düştü yanar dertli sineme
Seher vakti bülbül gelmez bu deme
Bülbülüm gülümden ayrı duruyor

Bu benim derdimin yok mu ilacı
Bitip tükenmiyor çektiğim acı
Gazel döktü şu ömrümün ağacı
Yaprağım dalımdan ayrı duruyor

Katlanayım dedim derde mihnete
Gayrı gönül dayanmıyor hasrete
Kader kısmet aldı attı gurbete
Hüdai ilimden ayrı duruyor

Kaynak: http://www.radyodoga.com.tr/Asiklar-24-asik-hudai-(sabri-orak).aspx

Yalnızlığa Arştan Sökülerek Gelen Yolcu

---

Susmak kabullenmekti, ama ya o bunu bilmiyorsa, yanlış anladıysa beni o zaman, ben boşuna mı terk ettim o yârin güzelliği ile parıldayan şehrini düşüncesi ile geri dönüp dönmemek arasında karasız kaldı. Ben küsmedim ki o yâre ve kelimelere sadece yârin söylediği ”Beni sen çok mu seviyorsun” sözüne, evet anlamında sustum ben, kelimeler aklıma bir anda dizilmedi susmak, kabullenmek dedim sustum, diye düşünceler arasında yoluna devam etti.

Döndü arkasına baktı çok uzun yol yürümüştü, dönmekten vazgeçti, kaderim bu benim diyerek yoluna devam etti. Acaba dilim neden sustu, kendimi ifade etmek için neden konuşamadım sorusu kafasında halay çekerek meşgul ediyordu.

Ah elimde bir fırça olsa da bu anları silsem mutlu anların resmini çizsem, şimdi acaba dipsiz kuyulara mı düştüm acaba derken az ilerideki yaylada bir kulübeyi gördü, sevindi uzun zamandır yürüyordu yol yorgunuydu ve açtı. Bir lokma yemek yerim az dinlenir yoluma devam ederim düşüncesi ile kulübeye doğru hızlı adımlarla yürümeye başladı.

Nefes nefese kulübenin kapısını çaldı. Açılan kapıyla mutluluğumu, mutsuzluğumu bulacağım diye düşünürken, kulübenin kapısı açıldı. On Yaşlarında bir çocuk kapıyı açtı.

-Buyurun hoş geldiniz gönül evimize.

Şaşırdı kaldı. Bu şaşkınlıkla içeriye girdi. Kulübe çok sade döşenmişti, yerde birkaç eski kilim, bir divan duvarda bir ceylan resimli küçük bir halı, ateşi yanan bir ocak… Vardı.

Merakla odayı süzerken çocuk

-Hoş geldiniz, ben Dumrul, uzun yoldan geliyorsunuz buyurun oturun bir soluk alın, ocakta aşımız kaynıyor şimdi karnınızı doyur azda dinlenirsiniz.

-inan çok şaşırdım akıllı kibar çocuk, ben Durmuş sen böyle güzel konuşmayı kimden öğrendin?

-Annem Gülümser den öğrendim, kendisi tarlada ekin ekmeye gitti birazdan gelir.

Annesini merak etmeye başladı. Dumrul’un konuşması misafirperverliği çok hoşuna gitti, yaklaştı yanına anlından öptü. Dumrul gülümsedi, ocağa doğru gitti, ateşin üstünde pişen çorbaya az birazcık tuz ekleyerek.

-Yemek birazdan hazır olur, söyle divana geçin oturun rahat edin, ben şimdi hazırlarım.

Durmuş endişeli bir ses tonu ile Dumrul’a

-Kapıyı açmadan önce bu gelen iyi birisimi kötü birisimi diye düşünmeden sen kapıyı nasıl açtın?

Dumrul gülümsedi

-Bu yaylaya kötü insanlar uğramaz, buranın insanı da çok az bizden başka kimse yok buralarda

-Yine de olsun ama dikkatli olmaz gerekirdi.

-Ben zaten dikkatliydim, sizi kapının üstündeki yarıktan dikkatlice izledim öyle açtım kapıyı.

Kulübenin kapısı açıldı içeriye Dumrul’un annesi girdi. Evde yabancı birisini görünce az duraksadı.

-Hoş geldiniz sefalar getirdiniz

Diye gülümseyerek elindeki tarladan koparılmış taze domates biber salatalıklar ile mutfağa geçti. Taze sebzelerin kokusu kulübeyi doldurdu.
İçeriye girdi

-Nereden gelir nereye gidersin sen ey yolcu? Yolunu mu kaybettin yoksa yârini mi kaybettin arar durusun?

Durmuş yine sustu ve şaşırdı.

Gülümser kadın otuz yaşlarında siyah saçlı uzun boylu kara kaşlı, alnında kederin vermiş olduğu birkaç çizgiler ve güler yüzlü dul bir kadındı. Kocası genç yaşta ölünce o kasabaya sığamamış, beş yıl önce almış başını küçük çocuğu ile bu yaylaya gelmiş bu boş kulübeye sığınmış, yarınlarını hayallerini burada kucaklamıştı, az ilerideki boş tarlayı adam ederek birkaç meyve sebze dikerek, bir küçük koyun alarak yaşamını sürdürüyordu.

-Yalnızlıklarla dolu kulübemize hoş geldin, yalnızlığımıza arştan sökülerek gelerek sen son verdin.

Dumrul’a dönerek

-Misafirimize ikramda bulundun mu nur yüzlüm?

Dumrul

-Aşın ocakta pişmesini bekliyordum, pişince hemen verecektim anneciğim, sen geldin.

Durmuşun dili sanki bir anda çözüldü.

-Kusuruma bakmayın sizlere rahatsızlık verdim.

Gülümser ve Dumrul aynı anda

-Ne rahatsızlığı, neşe getirdiniz!

Durmuş yine şaşırdı.
-Şey inanın ilk defa böyle güler yüzle karşılaşınca çok şaşırdım ondan dolayı mahçubum.

Gülümser

-Hayâ düşmedikten sonra gönülden siz mahcup olmayın. Bu yayla ova ağaçlar tarlalar bizim hayâmıza bakarak bitmez meyveler veriyor. Yeter ki günah çukurunda gözlerini gezdirmeyin ve açmayın. Bu arada ismim gülümser, sizin isminiz nedir?

-İsmim Durmuş memnun oldum gülümser kadın.

-Buyurun sofraya Rahmanın verdiği nimet ile açlıkla yanmadan, karnınızı nefsimizi doyuralım önce.

Hep birlikte yere serilen sofranın başına geçtiler, gülümser ve Dumrul besmele çekerek ve buna dâhil olan durmuş sıcacık mis gibi kokan tastaki yayla çorbasına kaşıkları daldırarak. Afiyetle yemeye başladılar.
Durmuş Gülümser’in gözlerin utanarak baktı. Gülümser’in gözlerinde hülyaları çalınmış, çalınmış hülyalarının üstüne dikmiş mutluluk çiçeklerini gördü. Gülümsedi. Yüreğini acılarla değil yeni umutlarla yakıyordu, sanki dedi kendi kendine Sofradan kalktılar. Gülümser ve Dumrul sofrayı kaldırdılar. Hepsi divanın üstüne oturdular.

Durmuş

-Ellerinize sağlık çok güzel olmuştu, sanki ilk defa böylesine tatlı ve mutluluk verici bir çorba içtim.

Gülümser ve Dumrul bir ağızdan

-Afiyet olsun.

Gülümser

-Değdiğiniz bir kuru dala, şefkatle bakarsan onu yetiştiriş isen, güzel meyve verir lezzeti sizin ve bizim gönül güzelliğimizi içine kattık ondan böyle leziz ve mutluluk verici bir tat oldu durmuş bey.

-inanır mısınız siz ve oğlunuz konuşurken böylesine güzel anlamlı ben şaşırıyorum, kusuruma bakmayın.

Gülümser

-Kusura bakmayız kusurları kapatırız dursun bey, siz rahatınıza bakın. Değil mi hayat bir gün yalnızlık, bir gün anlamsızlık bir gün neşeyi içine katarak yaşamak değil mi edeple gülümseyen gönlün ışığı altında.

-Sözleriniz güneş gibi doğuyor içimde ne olur beni yanlış anlamayın.

Dumrul söze girdi.

-Siz üzülmeyin annem ve benim konuşmalarım hep böyledir, dışarıda gelenler ve duyanlar sizin gibi hep şaşırıyor.

Gülümser

-Yanan ve sönmeye başlayan bir lambanın yorgunluğu var üzerinizde, size yere bir yatak sereyim az dinlenin. Hem gönüllere hizmet etmeyen gönüllerin sevgisini kazanmaz, Rahmanın merhametine ulaşmaz, gönül alırsanız Rahmanın merhametine ulaşırsınız, siz buyurun az istirahat edin.

Gülümser ve oğlu Dumrul hemen yere bir pamuk döşek ile yorganı serdiler.

Mehmet Aluç

Devamı Gelecek İnşAllah

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...