Miraç

Hakikate inanmadı birkaç zalim

Zaten gayeleri değildi inanmak

Alay etmekti muratları

Yıkıldıklarını görmekti maksatları

Heyhat

Hep kendileri yıkıldı

Muratları gerçekleşmedi

Boğazlarında kaldı

Hep alay konusu oldular

Yıkıldıkça yıkıldılar

Görmediler

Görmedikçe yıkıldı zelil oldular

Zaten onlar bilmezdi hakikati

Zalimden zaten olmazdı ki âlim

Miraç ile göğe çıkmış dediler

İnanmadılar alay etmeye çalıştılar

Hz Ebu Bekir’e söylediler

Eğer Hz Muhammed s.a.v.

Söylediyse doğrudur dedi

Onlar yine yıkıldılar başları önlerinde idi

Hz Ebubekir yükseldi oldu Sıddık

Onlar dediler eyvah yine yıkıldık

Yanıldık

Kandıramadık

Bilmezlerdi ki onlar

Cahiller

Hakikat nurdan ışıktır

Karartılmaz o

Saklanılmaz o

Karartılmazdı o

Miraç Gecesi

Nurdan nur yağıyordu semada

Nur Nebi üstüne âleme

Hüzünlüydü o sene

Hüzün yılıydı

Gönlünde hüzün vardı

Hüzün Rahman’dan bir misafir

Kaplamıştı bedenini

Nurdan Resulün

Semadan gökyüzüne inen Burak

Meleklerden Cebrail

Sanki gök kubbe inecekti yıldızlarla yeryüzüne

Melekeler bekler semada

Taif te üzüldün bu dünyada

Ahiret âlemini görmelisin

Huzura ermelisin der gibiydi Yüce Rahman

Bir anda zaman silindi

Mekânlar yok oldu

Başladı yolculuk nurdan nura yolculuk

Teselli edenlerin en büyüğü en yücesi

Yüceler Yücesi Rahman teselli edecek seni

Ey nur Nebi

Yüce Rahman İsra dediği bu gece

Açıldı semada yedi kat kapı

Miraç olayı akıl ve mantıkla anlaşılacak değil bir yapı

İdrak edilebilecek bir hadise değildir bu kapı

Ancak müminler ki o inananlar

Âlemlere Rahmet Efendimize karşı olan

Gönülden aşk ve muhabbetleri izinde olmaları sebebiyle

Nurdan namazın sırrı ile hikmeti içinde

Miracı hissedip yaşayabilirler ancak

Anlaşılır imanla teslimiyetle ancak

Nurdan namaz emir olundu odur gönülde sancak

Ve inanmayan diğerleri anlamaz ancak

Yıkıldılar

Yıkılanlar yine yıkıldı

Ve inan diğerleri

İnanalar yükseldi

Oldu Sıddık

Aklın kılıcı inanmaktı Nurdan nebiye

Zalimlerin akıl kılıçları körlenmişti

Görünen görünmez onlara

Hakikat onlara görünmez

Kör olan görmez

Bilmez

Anlamaz

Anlatılsa da anlamaz

Ve inanmayan diğerleri

Yıkıldılar

Yıkılanlar yine yıkıldı

Ve inan diğerleri

İnanalar yükseldi

Oldu Sıddık

Zaman aman vermez zalime

Aman olmaz zalime zaman

Zalime zaman mekân zulmet olur

Yıkıldıkça yıkılır anlamaz

Hakikat onların umurunda mı?

Tek hakikat onların çirkefliği

Bilemediler

Battılar

Bilenler hakikati bildi yüceldiler

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

Vatan toprağını imanımızla göğsümüzle kaplarız

Ülkemi yıkmaya çalışan zalim avcılar

Yola çıkarken Mehmetçik sizde başladı sancılar

Hani nerede size söz söylemeyen ülkemdeki aydınlar

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Vatan toprağını imanımız göğsümüzle kaplar

Mehmetçik ile milletim kinini göğsüne saplar

Yıkılır bir bir güvendiğin şerden dağlar

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Nefretinle ortalıkta gezsen hayat yok sana adalete ayağın takılır

Ülkemi yıkmak için ihanetinle tuzaklar kursan yıkılır

Bir ömür nefretinle dursan durduğun yollar anında yıkılır

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Göğsümüzdeki imanı bilmeden çıktın yola ezbere

Kendi nefretinle iman karşısında düştün leş çukuruna yere

Sana bu vatan yar olmaz vermeyiz dedik dinlemedin bin kere

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Bil ki nefret ile gezilmez leş olan bedenle

Gezersen varırsan ülkeme gezersin sendeleyerek özenle

Nefretini yok et ol adam yıkılacaksın gelsen de topla tüfekle trenle

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Gönlümüzdeki iman tevhidin simgesi

Vatanım değil ki yolgeçenin hanı beşiği

Nefretle gelirsen gömeriz seni leş yolların eşiğine

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Ecdadımın kanı vatanımın her karışında taşında

Yattığı yerde haykırır ibretle yattığı yerde her taşın altında

Sanma senin savaşın piyonsun değil bu senin bu savaşın

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrular

Kul Mehmet’im üstat ne güzel demiş:

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!

Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.

Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,

Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.

Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,

'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.

Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

Doğacaktır sana va'dettigi günler Hakk’ın...

Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Dünya sustu üstadım susmadı susmak yaraşmaz Müslüman’a

Müslüman çıkar için hiçbir uymaz zamana

O adalet için uyar Nurdan Kur’an’a

Aydınlarımız suskun belki dimağ’ında bitmiş kalmamıştır doğrula

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)