Gidemiyorum

Gidemiyorum

 

Yarın bu şehirden ayrılacağım

Senden ayrılacağım gideceğim

Sensizliğe delicesine koşacağım

Gitmek çaremi bilmiyorum

Ayrılıp gitmek devamı bilmiyorum

Bilmiyorum gidiyorum

Giderken geri dönüyorum

Seni üzgün görüyorum

Ölemiyorum

Gülemiyorum

Gidemiyorum

Ölemiyorum

Mahzun olursun diye gidemiyorum

Üzülerek kahr olursun diye gidemiyorum

Bensiz kalamazsın diye kahr oluyorum

Sevmezsen de kahr oluyorum

Kalsam da kahr oluyorum

Ne yapsam yıkılıyorum

Gitsem de kalsam da yıkılıyorum

Bilmiyorum gidiyorum

Giderken geri dönüyorum

Seni üzgün görüyorum

Ölemiyorum

Gülemiyorum

Gidemiyorum

Ölemiyorum

Geçmişi sana geleceği sana bırakamıyorum

Kaybolursun diye korkuyorum

Ben sensiz kahrından yok oluyorum

Seninle var olamıyorum yaşamıyorum

Yanında uzak sensiz uzakta sensiz olamıyorum

Gidemiyorum kalamıyorum

Sancıların içinde yanıyorum

Şaşkınım gidemiyorum

Şaşkınım sevmiyorsun

Ne senden nede bu şehirden gidemiyorum

Sessizce ölümü seyrediyorum

Sessizliğinle benden kaçışının mezarında

Son nefsimi vererek ölmeyi bekliyorum

Bilmiyorum gidiyorum

Giderken geri dönüyorum

Dönerken sensizlik sancısıyla ölüyorum

Seni üzgün görüyorum

Ölemiyorum

Gülemiyorum

Gidemiyorum

Ölemiyorum

Vakit daha ölüm vakti değil

Vazgeçmemek için geç değil

Yaralarımı sarmanın vakti

Aşkını dök gönlümde önüne

Bak bu aşkla gözüm içine

Vaz geçme benden

Vaz geçmem ben senden

İzin verme senden gidişime

Doğayım yeniden gülüşünden

Dönerken sensizlik sancısıyla ölüyorum

Seni üzgün görüyorum

Ölemiyorum

Gülemiyorum

Gidemiyorum

Ölemiyorum

Bırak git dersin gidemem

Git öl dersin ölemem

Bensiz yaşa dersin yaşayamam

Ama bu sancılarla da duramam

Bilinmez bir çıkmazdayım çıkamam

Çıksam da gidemem

Sende tutuklu kaldım

Seninle mutluluğa ben el salladım

Dönerken sensizlik sancısıyla ölüyorum

Seni üzgün görüyorum

Ölemiyorum

Gülemiyorum

Gidemiyorum

Ölemiyorum

Sen bir yanda ben bir yanda

Bakışların gönlünle isyanda

Son vagonda son istasyonda

Beni yıkan kahreden bakışında

Kaçıyorum son duraktayım

Son durakta son bakıştayım

Koş gel sarıl bana hala hayattayım

Gelmezsen de senden uzaktayım

Sensizlikten uzakta gülmeyen mutluluktayım

Sancıların mutfağında sancılarımla doyumsuzluğun

Dibine vurmuşum sancılarımı aşk sanarak yaşıyorum

Seni üzgün görüyorum gidiyorum

Ölemiyorum ölüyorum

Gülemiyorum ama ağlıyorum

Gidemiyorum dedim senden uzaktayım

Ölemiyorum diyorum ölümle bağdaş kuruyorum

Sensizliğin uzaklığında ölümle dans ediyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Söylesene Sevmeyelim İse Ne İçin Niçin

Doğanlar ölüyor doğmayalım mı?

Sevenler ayrılıyor sevmeyelim mi?

Dünyaya gelenin derdi çok çekmeyelim mi?

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Sevenler kor alevden yanıyor yanmayalım mı?

Boş gönüller boş mu kalsın varmayalım mı?

Nazlı canan sen söyle aşkla seni sevemeyeyim mi?

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Boş masallarla bu gönül aşka doymaz

Candan sevmeyince dokunmayınca aşka varılmaz

Yanmayınca gönül nazlı yâre ile sarılmaz

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Sevmeyince gönülden soran yok

Ayrılık dersen alevden bir ok

Al bu gönlümü ey sevgili sen sev çok

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Aşksız sevgisiz kim mutlu kalmış

Gurbet ele bu gönlü kim salmış

Gönül kırılan taze bir dalmış

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Aşksız kim kimi söyle seviyor

Aşksız kim söyle sevgili gülüyor

Baksana gönüllere doğarken ölüyor

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Bu dünya bu aşk ey sevgili ikimiz için

Söylesene sevmeyelim ise ne için niçin

Aşkla neden dolmasın gönüllerimiz

Söyle ey sevgili sen söyle

Karşımda böyle suskun üzgün durma böyle

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yine Mübarek Ramazan Şen Geldi İnşallah Üzgün Gitmez Yine…

                 

   Hiç düşündük mü veya kontrol ettik mi acaba, gönlümüzün hilali acaba hangi topraklarda kimin için doğuyor? Doğarken doğduğu yer bu doğmayı hak ediyor mu? Yoksa öylesine bir gereksiz ışık olsun diye mi doğuyor acaba? Gönlümüzün hilali karanlıkta kalan kardeşliğimizi aydınlatmak için, kaybolan özümüzü, karanlık gölgede bıraktığımız imanımızı aydınlatmak için, yitirdiğimiz ümmet bilincini tekrar hatırlatmak için doğmalı.  Kudüs de Müslümanlar zulüm altında inlerken, aya Sofya’yı müzeye çevirerek gerçek kimliğinden uzaklaşır feryat ederken, dünyanın her karış toprağında Müslümanlar zulümle inim inim inlerken, acaba gönlümüzün hilali Ramazan hilali ile neden doğmadan karanlıklara batıyor? Korkumuz ölüm mü, ölümden korkulur mu? Ölüm yeniden Hakkın gür sesi NURU ile diriliş değil mi? Zulüm ölümden daha ağır değil mi? O halde yeniden diriliş için neden gönlümüzdeki hilal etrafımızı aydınlatmak için doğmuyor? Zaten ölümü hak etmiş vakti gelmiş ise zaten öleceğiz! Allah C.C. dan korkmayan kul kendi nefsi dünyalık çıkarı için rezilliğe ses çıkarmayacaksa yaşasa ne olur ölse ne olur, gönlü olsa ne olur varlığı olsa ne olur?

 

   Ramazan ki, şuur için birlik beraberlik halden anlama izan idrak sahibi olmamız için her yıl on gün erken gelip bizi kontrol eder, biz hala eski rezilliğimizle boş gönlümüzle, batan gönül hilalimizle aynı şekilde karşılarken, inanın üzgün gidiyor, masum insanların kanı akarken, İslam’ın imanın gür sesi ile sesini çıkarmadan koyun gibi meleyen bizleri gördükçe, geldiğine pişman oluyor… Hayatımızın yarısını ayakta uyuyarak, diğer yarısını da uyutularak yaşıyoruz Nurlar içinde yatsın Üstat Necip Fazılın dediği gibi. Yine bir sözünde: Her kahkaha attığında Allah’a şükür etmiyorsun, neden her ağladığında yüce Allah c.c. kızıyorsun? İşte her Ramazan da mübarek Ramazan acılarımızı sarmamız için şefkati merhameti ile gelir sarar ama nedense o gittiğinde, bu sefer daha çok yaralar açarız edepsizce utanmadan ya da yara açanlara ses çıkarmayız!  Öküzün trene baktığı gibi bakar ses çıkarmayız, yine Mübarek Ramazan şen gelir üzgün gider, her yıl acaba değiştiler mi diye on gün erken yine koşarak nuruyla gelir, heyhat bizde hala bir adım atacak imanın dermanı kudreti varken, imanımız gölgede sakladığımız için adım atamadığımız görür, üzgün mahzun kalır ve bize küskün gider!Bakar ki hala hak ile batılın çizgisi çekilmemiş bilinmemiş,  izler birbirine karışmış,pişmanlık içinde sessizce çeker gider...

 

   Her sene bunları hatırlatmaktan usanmayan Mübarek ramazan bize bunları, biz hala hatırımızda tutmayı beceremedik, hala gittiği o gün her şeyi unutarak kendimizi kaybederek insanlığı insanlığımızı kaybediyoruz. Bu davranış modeli de farkında iseniz İslam’a ve hak peygamber Muhammed Mustafa s.a.v ümmetine de uymuyor, hatta hiç yanından bir geçmiyor öylesine nefsi şeytani bir model ile yaşıyoruz ki, hala bunun bile farkına varmaktan aciz kullarız! Oysaki bu acımızı her an her saniye yaşayarak düzeltmenin sancısı ile olmamız gerekirken, biz hala boş olan dünyayı güzelliklerle doldurtmaktan uzak, nefsin şeytanın batılı zalim düşmanların peşinde bir çıkar sağlayabilir miyiz telaşında yok olup gidiyoruz. Rabbim kendimizi nefsimizi dünyamızı imanla değiştirenlerden eylesin, Mübarek Ramazan ayı nuruyla hanenize gönlünüze doğsun mübarek olsun kardeşlerim. Selam ve dua ile.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Acımadın

 
Sözlerim hecelerimle sana oldu küskün
Ben değilim gönlüm naçar kaldı üzgün
Rahmete kapalıydı gönlünün kapısı açmadın
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Peşinden koşmayla halim kalmadı
Doluya koydum dolmadı boşa koydum almadı
Yaralı gönlüme tabipler derman bulamadı
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Seni ararken ben pişmanlığı buldum
Gece gündüz hasretlikle ağlar oldum
Gönlümde açan çiçeklerimle sarardım soldum
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Mühürlenmiş yolların varmak imkânsız
Bu gönlüm arayıp ta bulamadı kaldı vatansız
Bir insan nasıl vicdansız olur nasıl yaşar imansız
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Açtın hicranla dermansız bir kapı
Girmem için vermedin izin yoktur gönül kapısının sapı
Aradım bulamadım gönül de seveceğim başka kapı
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Artık yıkılsın sıra sıra dağlar
Yeşermesin artık yeşeren bağlar
Cana can olamadıysa ölsün canlar
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Artık bilmem giderim nereye
Kul Mehmet’im sende var secdeye
Yüce Rahman ulaştırır seni gideceğin yere
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet
 
 
 

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Nefsim ve Ben.

Söyle ey nefsim neremiz düzgün

Sen bana bakarsın olmazsın üzgün

Doğru yolda gitmeyiz seninle her gün

Değişmek isterim ben gün be gün

Senden bana fayda yok ey nefis

Bende seni yıkacak güç yok şu an

Elbet seni yıkacağım gelecek o mübarek gün

Dert elem olsa da hepsi bir arada

Dermanı yüce Rahmanda gelir bir anda

Allah can sağlığı versin bize bu dünyada

Gönüllerde saraylar kurulur bir anda

İman bulunsun gönül denilen o bağda

Senden bana fayda yok ey nefis

Bende seni yıkacak güç yok şu an

Elbet seni yıkacağım gelecek o mübarek gün

Dünya dediğimiz bir nefeslik mola yeri

Nefis şeytanda uzak dur bari

Kul Mehmet’im gönül yıkmaktan dur geri

Merhametli olursan olur gönülde güzel yerin

Gülümseme ile ol her an olsun yerin olsun serin

Gülümsemez isen çıkmaz biter senin nefesin

Senden bana fayda yok ey nefis

Bende seni yıkacak güç yok şu an

Elbet seni yıkacağım gelecek o mübarek gün

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-