Sözler Aşkla Dökülsün Dilinde

Bana geleceksen aşk diliyle gel

Aşksız dilde olur diken eser kara yel

Sözler diken gibi batar gönül sevmez

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Aşktan başka ne varsa gönlünde boşla

Sev insanları candan gülümseten bir hoşla

Nefsi şeytanı durma sen hemen taşla

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Gel insanları tatlı dil sözlerle karşıla

Sana kim dedi söyle gönülleri haşla

Hayat devam etmeli kaos’suz barışla

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Haydi, durma güzel aşk sözleriyle başla

Sende görsün insanlar varsınlar aşka

Sen başka güzel âlem başka güzel olsun bu bakışla

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Aşksız dil derdini anlatamaz yıkılır kalır

Aşk ile seven sevdiğini aşk diliyle alır

Aşksız olan gönül her dem yanılır

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Aşksız dil ne halden anlar ne halleri sorar

Aşksız dil hem gönlü hem insanları yorar

Aşk ile olmayan insan insanları kapısından kovar

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Aşksız gönlün nehri pınarı bulanık akar

Dilinde çıkan sözler hep gönülleri yakar

Kâinatı anlamadan insanı anlamadan bakar

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Arıda aşk olmazsa çiçek aşksız açarsa bal olmaz

Dünyada huzur barış olmazsa yaşanacak diyar kalmaz

Hak bizleri barış için gönderdi neden kimse anlamaz

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Dikmeyelim gönüllere hasret dağlarını

Yıkmayalım gönülde aşk bağlarını

Aşk olmazsa kuramayız güzellikle yarınları

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Muhannete muhtaç olmayalım birlik olalım

Zalimin zulmünde inlemeyelim kardeş olalım

Nefis şeytandan çekmeyelim hakka nura varalım

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Kul Mehmet’im aşksız dillere yanarım

Aşksız ağlayan gönül varsa ona koşarım

Dertli gönülleri aşk iline götürür aşka bağlarım

Sözler aşkla dökülsün dilinde tel tel

Mehmet Aluç-Kul Mehmet 

Yoldaki terazi adımları Ölçer hassastır...

Alıp veremediğimiz nedir

Hayatla insanlarla

Düşlerle

Niyetlerle

 Adımlarla

Bize diken gibi batan mıdır?

Kör adımlarla hissiz yarınlara yürürken

Neden doğru adımları

Bizim yanlış adımlarımızın

Yoluna çevirmek için baskı yaparız

Zorlarız

Kolunu koparırcasına çekeriz

Peki, bizim düşüncemizin

Değeri var mı onda hayır

Onun fikrinin

Değeri var mı bizde hayır

Öyle ise neden bu zorbalık

Herkes gitsin kendi yoluna

Yoldaki terazi adımları

Ölçer hassastır

Yanlışlığını doğruluğunu

Bir kaç adım sonra

Nedir bu duyarsızlık

Kimden yana olduğunu söyler

Tarafta tutmaz öyle

Yoktur onda fırıldak gözler

Şak diye yüzüne karşı söyler

Boyun ölçüsünü milimine ölçer

Aldığın nefesi

Niyetini

Sığınma kendi korkun arkasına

Bu kadarda saldırgan olma

Hücren olmasın

Zindanları kurma gönlünde

Güvercinleri yaralama bırak uçsunlar

Kırma kanatlarını yazıktır

Özgürlüğün etrafına

Neden telden çit çekersin

San kim bu hakkı verdi

Sırıtma

Yaptığın resmen

Zorbalık

Seni fikrin senin

Benim fikrim benim

Nedir bu baskı

Az sonra yoldaki terazi ölçecek

Nedir bu korkun

Yanlış çıkarsa et kabul

Nerende anlarsın

Solursun böyle

Etrafı aldı pis koku

Hem korkma yoldaki terazi ile

Zamanın hassas kolları da ölçüyor

Telaşa gerek yok

Relaks

Sakin ol

Allah var telaş yok

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Git Peşinde Olsun Sana Derman

Nefis şeytan peşinde koşma

Kalırsın sende takatsiz

Başlar sorgu sual

Kalırsın cevapsız

Sıkar seni kabristan

Şeytan ile olursan

Solar güller gönlünde

Şeytan ile sularsan

Nur Kuran

Nur Nebi

Doğar âleme güneş gibi

Git peşinde olsun sana derman

Sözünde olmasın diken

Nur Kuran Nur Resul gülümsemiş iken

Koş şana koşan nur Kuran nur Nebi gelir iken

Git peşinde olsun sana derman

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ey Şirreti İle Gülen

İmansızlık fikirsiz’lik gönüle batan diken

Şer başını almış gider iken

Kimdir şirreti ile gülen

Sende bir gün öleceksin şirreti ile gülen

Azrail yakandan tutacak

Cehennem seninle yanmaya başlayacak

Gülüşün alev alaz yakacak seni

Ey şirreti ile gülen

Fikirsiz’liği ile gönülleri ezen

Yarın bana kalan diyen

Ölüm gelmez diyen

Sende bir gün öleceksin şirreti ile gülen

Azrail yakandan tutacak

Cehennem seninle yanmaya başlayacak

Gülüşün alev alaz yakacak seni

Fikirsiz ‘ligin imansızlığın kokar mı gül

Sen git kendi çöplüğünde öl

Mehmet Aluç

Gurbet İllerde

Hayatım gidişinle gurbet ellerde geçiyor

Dönerim diyorum Ret edersin diye gelemiyorum

Beraber yürüdüğümüz yollarda dikenler var diye

Gelip yürümeye korkuyorum

Yaram günden güne büyüyor

Senin sevginden başka gönlüm derman kabul etmiyor

Gelince beni sevmezsin yaramı sarmazsın diye

Gurbet ilde yaramla beraber yaşıyorum

Her sancısında seni hatırlatıyorum

Sana kavuşan yollar beni sana kavuşturmaz diye

Hayal ederek kahır oluyorum

İşte ben o zaman gurbet illerde sensiz ölüyorum

Mehmet Aluç

Vuslat Bekleyenindir

Yokluk hasreti ile

Umutsuzluk ateşi ile

Yüreğini kor alev yakma

Vuslat bekleyenindir ey sevgili

Hayat ölüm bir iple birbirine bağlı olsa da

Hasret ile yollar gözyaşı ile dolsa da

Tam kavuştum derken elem kahır gönlünde taht kursa da

Vuslat bekleyenindir ey sevgili

Aşk yolunda önüne çıkar düşmanın üçü beşi

Aşk bu kıskananı çok olur dünyada bulunmaz eşi

Kavuşmaya çalışanı kavuşturmak istemezler aşk’ın bulunmaz neşesi

Vuslat bekleyenindir ey sevgili

Gamzende yetişirse kederin dikenleri

Aşk mutluluktur bil onunla gülenleri

Karanlık gecene doğsa da gam geceleri

Vuslat bekleyenindir ey sevgili

Zamansızlık paradoksu ile keder uçurumunda gezinme

Şahlanır durgun bakışlar aşkın bakışı ile sen üzülme

Umutsuzluğun mırıltılı naaşını göm karanlık mezarlara geriye dönme

Vuslat bekleyenindir ey sevgili

Kul Mehmet’im mutsuzlukla gönül evine mezar kazma

Kazdığın mezara umutsuzluk karartısı ile sen yatma

Sakın ola dünyalık mal için kimseyi sakın ola satma

Vuslat bekleyenindir vuslat yolunu gözleyenindir ey sevgili

Mehmet Aluç

Bu Sorular Ne Kadar Ağır Oysa Cevabı Çok Hafif!

Zaman zaman düşünürüm, kar taneleri gibi bembeyaz sevgi çiçekleri, neden gönlümüzde yetişmez diye!

Etrafımıza dünyaya bakınca bunu anlamak için dahi olmaya gerek yok sanırım.

Birbirimize yol vereceğimize birbirimizin yolunda açan sevgi çiçeklerini nedense edepsizce çiğner geçeriz, hatta gönlümüz de sevgi çiçeklerini açtırmak için ne yolumuzda bahçe açmamıza izin veririz nede dikilmesine tahammül ederiz!

Neden birbirimizin halini sormayız da, zorda kaldığında ona neden aklını kullanmadı diye zulüm eder bir tekmede arkasından biz vururuz?

Dilimizde sevgi sözcükleri yerine, dikenler gibi gönlü parçalayan değersiz bizi birbirimizden ayıran sözlerin peşinden koşarız?

Çok yakınız ama birbirimiz aramıyoruz arasak ta uzaklarda arıyoruz! Bak işte yanındayım görsene beni,  bizi, onu, bunu şunu…

Birbirimize yabancıyız tanınmak istemiyoruz acaba neden? Niçin? Niye? Bilmiyorum.

Bu sorular ne kadar ağır oysa cevabı çok hafif!

Bir gülümseme, bir nasılsın demek, bir ihtiyacın var mı demek ne kadar ağır geliyor, sanki sırtımıza ağrı dağı yükleniyor!

Körüz gördüğümüzü sanıyor, ama gerçekten kör olduğumuz gerçeğine kulağımızı tıkıyoruz.

Bazen düşünmek ve çaresini bildiğimiz halde düşünmenin eziyetinden dolayı düşünmek istemiyorum.

Hücrelerimiz ile yakıp yıkanın yanında gururmuş gibi duran bizler, merhamet ile gülümseyenin yanından kaçıyoruz!

Yok delidir, neden boş boş gülümsüyor, ajan mı yoksa falan filan! Sana bana bize gülümsüyor, gülümse gönlünde bahar çiçekleri açsın diyor, gülümse hayatına mutluluk gelsin bu mutluluğu da al dağıt diyor, ama insan her şeyi bilen ya, işte bilmediğinin anaforunda fikirsizlik veya fikri olmayanların uçurumuna düşmek için, var gücü ile koşuyor. Anlamak mümkün değil! Akılın neden bunu yaptığını anlamak hiç mümkün değil.

Rahmanın huzurunda bu dünyada yaşarken merhametten haberi olanlardan hatta farkında olanlardan, karışık olan yola gitmek yerine iman nuru ile aydınlanmış yola girmeyi görmeyi Rabbim cümlemize nasip eylesin. Selam ve dua ile…

Mehmet Aluç

Engel Konulmaz

Gönül sevmek istemeyince sevdiğini bulamaz

Aşk gönülde olmaz ise doğru yol bulunmaz

Âşık olana aşkın yolu hiç sorulmaz

Âşık olanın yoluna dikenden engel konulmaz

Âşık sevdiğinden başkasını görmez

İmanı gönle alınca tadına doyulmaz

Cismi yanar aşk ile feryat ile yola çıkılmaz

Âşık olanın yoluna dikenden engel konulmaz

Kimileri aşkın kıymetini bilmedi

Kimisi aşk ile sevmedi gülmedi

Kimisi aşk ile seveyim dedi aşkı bulamadı

Âşık olanın yoluna dikenden engel konulmaz

Kul Mehmet’im aşkın güzelliğinden kaçınılmaz

Aşk gönülde çok diye etrafa savrulmaz

Aşk ile seven gönül hiç yanılmaz

Âşık olanın yoluna dikenden engel konulmaz

Mehmet Aluç

Aşık Hüdai (Sabri Orak) Hayatı ve Eserleri

Aşık Hüdai (Sabri Orak)

    

      Erenler Zehir Getirin

    Balınan Öldürmen Beni
    Bağrıma Diken Batırın
    Gülünen Öldürmen Beni

       Hüdaiyim Daldım Gama
      Saldı Beni Demden Deme
      Asın Kesin Yüzün Amma
      Dilinen Öldürmen Beni

   1940 yılında Maraş’ ın Göksun ilçesinin Yoğunoluk köyünde doğdu. 11 yaşından itibaren irticalen şiir söylemeye başladı. Yaşlı ve usta aşıkların yanında kendisini yetiştirmiştir. Küçük yaşta babasını yitirir. Okumayı yazmayı birçokları gibi Hüdai de askerlikte öğrenir.

   İki yıl Konya da yapılan aşıklar bayramına katıldı. 1968 yılında şiir dalında birinci olarak Fuzuli ödülünü aldı. 1969 da atışma ve şiir dallarında ikinci olarak Dadaloğlu ve Yunus Emre ödüllerini kazanmıştır. Şiirleri iç dünyasını yansıtır. Tasavvufa yönelmiştir. Şiirlerinde kendine özgü bir incelik ve deyiş güzelliği vardır. 23 Kasım 2001 tarihinde aramızdan ayrıldı...


Duygular Dönüştü Söze

Erenler Zehir Getirin
Balınan Öldürmen Beni
Bağrıma Diken Batırın
Gülünen Öldürmen Beni

Hiçlik Aleminde Mestim
Varlık Sevdasını Kestim
Yokluk Benim Eski Dostum
Malınan Öldürmen Beni

Yar Diyerek Yana Yana
Can Teslim Ettik Canana
En Yakınım Kıysın Bana
Elinen Öldürmen Beni

Bir Aşktır Düştü Özüme
Yanarım Kendi Közüme
Leyla Görünüp Gözüme
Çölinen Öldürmen Beni

Duygular Dönüştü Söze
Yanık Seda İşler Öze
Dertli Dertli Vurup Saza
Telinen Öldürmen Beni

Hüdaiyim Daldım Gama
Saldı Beni Demden Deme
Asın Kesin Yüzün Amma
Dilinen Öldürmen Beni


Makbuldür

Faydası olmayan bahardan yazdan
Yüce dağbaşının kışı makbuldür
Cahilin ettiği sohbetten sözden
Alimin hayali düşü makbuldür

Lokma yeme muhannetin elinden
Kurtulaman sonra acı dilinden
Namertlerin kaymağından balından
Merdin kuru yavan aşı makbuldür

Hüdai konuşur bir ince dilden
Hal ehli olmayan bilir mi halden
Bilgisiz görgüsüz duygusuz kuldan
Ölülerin mezar taşı makbuldür


Gönül Çalamazsan

Gönül çalamazsan aşkın sazını
Ne perdeye dokun ne teli incit
Eğer çekemezsen gülün nazını
Ne dikene dokun ne gülü incit

Bülbülü dinle ki gelesin coşa
Karganın namesi gider mi hoşa
Meyvesiz ağacı sallama boşa
Ne yaprağını dök ne dalı incit

Bekle dost kapısın sadık dost isen
Gönüller tamir et ehli dil isen
Sevda Sahrasında Mecnun değilsen
Ne Leyla'yı çağır ne çölü incit

Rızaya razı ol hakka kailsen
Ara bul mürşidi müşkülde isen
Hakikat şehrine yolcu değilsen
Ne yolcuyu eğle ne yolu incit

Gel haktan ayrılma hakkı seversen
Nefsini ıslah et er oğlu ersen
Hüdai incinir inciden versen
Ne kimseden incin ne eli incit


Öyle Gel

Bu aşkın sırrına ereyim dersen
Önce bir ermişe sor da öyle gel
Hakkın cemalini göreyim dersen
Evvela sen seni gör de öyle gel

Hakikat ilminin sabırdır başı
Şah olsa da benlik gütmez er kişi
Sen kendi nefsinle eyle savaşı
Sadık ol sözünde dur da öyle gel

Hüdai emeğin gitmesin zaya
Bozulan süt artık tutmuyor maya
Bu aşkın yoluna gidilmez yaya
Aşk atına binip sür de öyle gel


Bana Sor

Adım adım gezdim gurbet elleri
Gezdim ama kardaş gel de bana sor
Ömrümün yükünü dert sıraladım
Dizdim ama kardaş gel de bana sor

Genç yaşımda terk eyledim yurdumu
Geri dönüp gözlemedim ardımı
Gönül defterine gizli derdimi
Yazdım ama kardaş gel de bana sor

Hüdai hastayı eylerim nazar
Ben kendi içimde kurdum bir pazar
Bu kötü nefsime kazmasız mezar
Kazdım ama kardaş gel de bana sor


Zamanı Geldi

Bahar geldi çayır çimen yürüdü
Yaylaya göçmenin zamanı geldi
Dağlar yeşil giydi karı eridi
Suyundan içmenin zamanı geldi

Çok şükür bu yıl da erdik bahara
Gülü gördü bülbül başladı zara
Açıldı sinemde bin türlü yara
Yine dert açmanın zamanı geldi

Pınarı var ormanı var gölü var
Çiğdemi var çiçeği var gülü var
Arısı var peteği var balı var
Bunları seçmenin zamanı geldi

Hüdai zamanın geçer boşuna
Kuşlar bile hep kavuştu eşine
Şimdi bu mevsimde dağlar başına
Yar ile kaçmanın zamanı geldi
          Kız Niçin

Kız niçin bakıp bakıp gülersin
Yanağında güller açılasıca
Gülüp gülüp ne aklımı çelersin
Güzeller sultanı seçilesice

Bilir misin bana ne iş eyledin
Aklımı fikrimi bir hoş eyledin
İçkisiz mezesiz sarhoş eyledin
Elinden badeler içilesice

Koymayasın beni eller yerine
Sana hizmet edem kullar yerine
Gel bir koklayayım güller yerine
Gül gibi kokusu saçılasıca

Hüdai aşıktır ey ahu gözlü
Yüreğimi yaktın ciğerim közlü
İçimde yıllardır hasretin gizli
Gel uğruna candan geçilesice



Dostlarım

Dostlarım hep bende kusur aradı
Gerçek yanlarımı göremediler
Yar dediğim yad ellere yaradı
Sevdiklerim bana eremediler

Saflar kandı fitnelerin sözüne
Körler düştü kalleşlerin izine
Dinamitler kondu suyun gözüne
Yine de farkına varamadılar

Kalmadı sevdiğim lezzetim tadım
Devrildi seneler bak adım adım
Yıllarımı insanlara adadım
Bir günümü geri veremediler

Göz koydular varlığıma malıma
Kurtlar çoban oldu kuzularıma
Zalimi koydular mazlum yerine
Haklının hakkını aramadılar

Hüdai'nin yaraları döşünde
Duman eksik olmaz garip başında
Yar yari pişirir aşk ateşinde
Yarsızlar yarasın saramadılar



Anlamaz ki

Aşık olmak bir alemdir
Tatmayanlar anlamaz ki
Her sözü bir mücevherdir
Tartmayanlar anlamaz ki

Kim ki haktan olsa cüda
İbadetten almaz gıda
Bu yolda başını feda
Etmeyenler anlamaz ki

Sil gönlünün kem pasını
Gütme benlik davasını
Daim hasretlik yasını
Tutmayanlar anlamaz ki

Hüdai'yim kalksın perde
Aşk ateşi yanar serde
Eyüp gibi dertten derde
Batmayanlar anlamaz ki



Ateş İcat Olup

Ateş icat olup tütün tütmeden
Aşkın ocağında biz yanıp tüttük
Güller açılmadan bülbül ötmeden
Mana aleminde şakıdık öttük

Her kaynaktan akmaz böyle duru su
Bu yer gerçek erenlerin korusu
Duygu çiçeğinden ilham arısı
Sevgiden bal yaptı önce biz tattık

Gönül diyarında sevda elinden
Hasret dağlarından çile çölünden
Peygamber izinden Allah yolundan
Yirminci asırda biz geldik gittik

İrfan sofrasının altın tasıyım
Muhabbet suyunun şelalesiyim
Hüdai Yunus'un sülalesiyim
Tasavvuf ilmini biz tamam ettik



Ayrı Duruyor

Ey erenler yine bozuldu bendim
Manalar dilimden ayrı duruyor
Aşkın ateşine yandıkça yandım
Dumanım külümden ayrı duruyor

Bağbancı hasiret sümbül çiğdeme
Bir od düştü yanar dertli sineme
Seher vakti bülbül gelmez bu deme
Bülbülüm gülümden ayrı duruyor

Bu benim derdimin yok mu ilacı
Bitip tükenmiyor çektiğim acı
Gazel döktü şu ömrümün ağacı
Yaprağım dalımdan ayrı duruyor

Katlanayım dedim derde mihnete
Gayrı gönül dayanmıyor hasrete
Kader kısmet aldı attı gurbete
Hüdai ilimden ayrı duruyor

Kaynak: http://www.radyodoga.com.tr/Asiklar-24-asik-hudai-(sabri-orak).aspx

Bekler İsyan İmdat Çığlığında Geceleri

Çökmüş isyan bulutları kör karanlık gecelere eyler mekan

Bekler kıskacına almak için hüzünlü gönülleri yollarda bekler iken

Tozlu yollara unutulmuşluk ekmiş başak çiçekleri gibi açılan diken

Kara gözleri ile bekler geceleri hasret i sarmış gönlü bekler erken

İmdat çığlığında, sessiz akan göz pınarlarına gizlenmiş isyan derken

Bekler İsyan İmdat Çığlığında Geceleri hal böyle iken

Saplanmış hançer gibi, yetim bir çocuk masumiyeti ile bekler yollarda

Bekler yollarda, yok oluşa giden yolun köşesinde yol ayrımında

Bekler, tüm çiçekler solsun tüm renkler yok olsun diye sokak başlarında

Kararsın notalar, kelimeler gülüşler sözler diye

Haince, sinsice bekler yanaklar solsun ne diye

Bekler İsyan İmdat Çığlığında Geceleri hal böyle iken

Açar aşk güneşi gönüllerde, kör eder isyanı

Açar gönüllerde, zevki sefa ile aşk

Gör gözünle işte ahu gözlü Leyla’yı

Öp dudağında, görsün aşkı sevdayı

Yazık deme, geçen onsuz gecelere

Seni hazırlıyor, dudağında dökülecek kelimelere

Aşkı ruhuna üfleyen gecelerde

Gör de sarıl onunla geçen günlere, o aşk dolu sözlerle

Kul Mehmet der ağla gözlerim o yârin göğsünde

Selam olsun, seven tüm gönüllere, sevdiğini yüreğinde sevenlere

Bırak geçmişi, yaşa bugünü, aşk tüten gecelerde

Kalmasın, kavuşmak mahşerde, hüzünlü beklemelerde

Mehmet Aluç