İnsanlığını Ara Sen Bul

Laf söz bilmeyen dinlemeyende olmaz ki hiç dost

Dost olmadığı gibi ona hiç insan denilmez olmaz kul

Dost olmayanın önüne serilmez bir eski çulla post

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Mademki nefret dolusun istediğini hep yapacaksın

Merhametli bir kul gördüğünde sen hep kaçacaksın

Bir ömür boyu mutluluk nedir hiç sen yaşamayacaksın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Belli ey insan olmayan şeytanı hep sen anacaksın

Gittiğin nefret yolunda yolda acizliğinle kalacaksın

Gafletinle sen ne olduğunu anlamadan yanacaksın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

İnsan kendi dostun arkadaşının silinmez aynasıdır

İnsan olmayanın sanki kıçına sürülmüştür nişadır

Durmaz nefretiyle ortalığı karıştırır her an fıldır fıldır

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

İnsan olmayanla oturup sen bir parça ağlayamazsın

Derdin var ise onunla hiçbir zaman paylaşamazsın

Yola çıkalım dersin bilmezsin niyetini yol alamazsın

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Böylesine yeis ’ini kaybeden bilmem ki ne denir

Ne söyleşende anlamaz bilmez sanma beğenir

Bir parça sabrı yoktur bir anda bakarsın öfkelenir

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Kul Mehmet’im nefret sahibini yaşadığı hayat değil

Git dersin pişmanlıkla Yüce Rahman önünde sen eğil

Cahilliğiyle parlar iman etmez ne söylediği belli değil

İnsan olmayana denir ara sen insanlığını ara sen bul

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hakkı Bilmeyen Bu Dünyada Aldanır

Bu sendeki güzellik haktandır

Hakkın yolu uzak sanma yakındır

Ömür kapısı bir açılır bir kapanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kördüğüm yolları birbirine bağlanır

Eli ayağı birbirine dolanır çaresiz kalır

Zamanı olur duman duman içinde kaybolur

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Ava giden avcı bir avlanır

İkinci avında kendisi avlanır yanılır

Alçak gönüllü olan pek güzel karşılanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Dünya hayatında zalimin dünyası kararır

Hakkı bilmeyen kullarım yolu cehenneme varır

İman ile olan edebinden dolayı utanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

İmanı olmayan hakkı tanımayan kendini dev sanır

Zamanı olur duman duman içinde yol alır

Koşar adımla koşar hal bilmez ile yalanlar

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Yalanın içinde aldanıp ta boşa koşup soluksuz kalanlar

Yatsı olmadan yalanı ile kapı dışında sürünüp kaçanlar

Dili lal olup yalan ile dili büklüm büklüm dolaşır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hakkı bilmeyen şeytanla gezer meyhaneleri

Hak yoluna inatla girmez yaşar izbe karanlık geceleri

Hak yoluna girmeyip haksızlık yolunda yok oldu niceleri

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hak yolunda hakkı tanımazda olmaz hiç duygu

Boş yollarda şeytan ile boşa kurar anlamsız kurgu

Kör gözle görmez şeytan hançeri binlerce defa sırtına vurdu

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Ecel geldiğinde ah o an gerçek son anda anlaşılır

Son anın azabında kurtuluş yok haksız olan anlar kıvranır

Son anın son nefesinde af yok bilmez boşa çırpınır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Bu dünyada ne zaman ömür son bulur bilinmez

Azrail meleği yola çıkıp son nefese gelmeden görünmez

İman ile yola çıkan şeytanın yolunda sürüm sürüm sürünmez

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hak yolunda yürümeyeni şeytan kara pençesi ile yakalar

Bir an gülümser görünen şeytan ile yol alan çaresiz kalır ağlar

Tekrara hak yoluna tövbe ile dönmeyenin yarası sızım sızım sızılar

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Oturma şeytanın taşına

Gör neler gelir pişmanlıkla başına

Merhameti yok şeytanın bakmaz göz yaşına

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

İman eden kul insandır

İman etmeyen şeytanın arkadaşıdır

İman ile kula Rahman verir ihsan bulunmazdır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kul imanı ile hürdür Yüce Rahman’a teslimiyetle elbette

İman eder Salih amel işler iman ile gezer cennet kokulu ahirette

İmanı ile Salih ameli karşılar kulu gülümseyerek cennette

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kul Mehmet’im imanla olsun hayatının başı sonu

Dünya âleminde bundan başka olmaz önemli bir konu

İyi bil iyi anla sakın unutma bunu

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ne Diye Verdi

Kiminin sırtına fazla yük yüklenmiş

Yükü az olan alsın diye sırla gönderilmiş

Sırrı insanlığı bilmeyen hep beklemiş

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Yüce Allah aklı ne diye verdi

Aklını kullanan her sırra erdi

Aklı sırrı bilmeyen ortamı gerdi

Akıl sırrı bilmeyen acep ne gördü

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Yükü fazla olan gönlünü ortaya serdi

Yükü olmayanın zaten hiç yok ki derdi

Yok derdi yükü olanın almadı yükünü

Ahirette sorarsa Rahman acep ne derdi

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Zengin olanın burnu hep yüksek yerde

Fakir görünce önüne çeker siyah perde

Bir gün sanmaz düşmez sanki o derde

Yarın ne olur hele yaşa kul sen gör de

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Aşk ile sev gönüllere ol pervane

Âşık olan zaten olur aşkla divane

Sev insanları arama başka bahane

Sevdikçe insan olur inan ki şahane

Mutlulukla dolsun yaşanılan her hane

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Dünya üç günlük misafir hane kimse bilmemiş

Üç günlük dünyaya dört günlük hesap yapan iflas etmiş

İnsanlığı sırrı bilmeyen zaten hep nefsini görmüş

Açıkgözü var iken görmeyen zaten hep körmüş

Yükü fazla olanın beli bükülmüş yıkılmış

Kul Mehmet’im sev gönlün güle benzesin

Ne kadar yaşarsan yaşa gelir kula ölüm kesin

Helal kazan helal ye muhtaç olana ver oda yesin

Verdikçe azalmaz hep dolar çoğalır kesin kesen

Sırrı insanlığı bilen hemen yükü almış gülümsemiş

Yükü çok olan oh demiş sağ olasın kardeşim demiş

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Arzularsın

Ey imanı bilmeyen neyi ararsın

Allah’a giden yolda kaçarsın

Zalimin şerrini görmez yatarsın

Cennette saraylarda olmayı arzularsın

Merhametli olmayı bilmezsin

Gülümsemeyi yük bilirsin

Aç olanın halini de bilmezsin

Merhamet etmeden Rahmeti beklersin

Yanan ocağı söndürürsün

Pişen aşa gözyaşı akıtırsın

Huzuru bozar sırıtırsın

Günahını bilmez kalıcı huzur istersin

 Tembel tembel yatarsın

Acıkınca pirzola istersin

Çalışmaya gelince kaçarsın

Dağ başında alışveriş merkezi istersin

Yalanına şeytan hayret eder

Yalanının sonunda hayatın söner

Bağa bostana nefret ekersin

Sonra bostanım tarumar oldu diye boşa ağlarsın

Asi nefretinle yıkar gezersin

Sonra hakkını aramaya geldim dersin

Ağzında çıkan söze dikkat etmezsin

Haddini bildirene de zulüm etti dersin

Merhametli olmadın senelerce

Aç gezmedin günlerce

Babasız evlatsız kalamadın bir ömürce

Ondan sonra çocuğunda şefkat beklersin

Çevir yüzünü hidayete doğru

Merhamet yürüsün sana doğru

Yürüdüğün yol olsun doğru

Ondan sonra şefkat bekle merhamet bekle

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)