Sen Ne Zaman ki Astın Duvara Yıkıldın

 

Nedir bu insanlığın ilacı

Çeker yaşar böyle acı acı

Ara bul sun onlara ilacı

Yıkılıyor baksana gönül mihrabı

İnsanlığın İlacı Nur Kur’an

Sanki yok bunu duyan

İçinde neler var okunmaz inan

Duvarda asılı bir resim gibi duran

Eline alınca sanki yakan

Yaklaşınca sanki çarpan

Bir anlamsız anlamsızlıkla duvarda kalan

Nedir bu vurdum duymaz’sızlık inan

Kim asın dedi duvara

Hala asılı kaldı

Çekerken narayla yaşarken biz acıyı

Uzat bana elini ver derken

Aç içimde sen varsın

Senin için çareyim ilacım derken

Yoksa vaktimi gelmedi erken

Ölüm anında okunmaya mı indi

Bizler okuyup yaşamadan giderken

Başucu kitabı şifa kitabı

Nur gönüllere hitap kitabı

Duyan var mı bu hitabı

Bekleriz duvarda asılıyken sevabı

Duvarda asılı kaldı bir duvak gibi

Bir hatıra eşya gibi

Bir süs gibi

Yaşarız cehennem azabı

Zalim zalim değil insan kasabı

Budur insanın işte yasası

Duvarda asılı çare ilaç

Dünya ahiretin hesabı

İnsanın insanlığın kurtuluşu adabı

İnsanlık nura

İnsanlık insanlığa

İnsanlık merhamete

İnsanlık gülüşe

İnsanlık ve gönüller huzura aç

Nimetle doymaz insanlık gönüller

Nurdan Kur’an’ı aç

İçindeki huzuru

Merhameti

İnsanlığı

Gülüşü

Şifayı

Dermanı kâinata saç

Nefis şeytandan diyor kaç

İnsan yasa yapamaz

Yapanların hali meydanda çoğu mezarda diyor uzaklaş

Rahman diyor bana Resule Kitabınıza koş

Al uygula saç bunlarla coş

Bunlarla yanıma gel cennetim senin ol hoş

Hala anlayan yok

Anlayan uygulamaz olmaz gönüller hoş

İstenilmez insan ulaşsın

Ama dokunma duvarda kalsın

Çarpar

Ölülere okunur böyle yarar

Bu ne biçim bir karar

Böyle insanlık neyi anlar

Zulümle yaşamayı anlar

Ondan sonra döner ağlar

Uzat elini duvara

Al gönlüne as kapansın tüm yara

Bak insanlığın bağrı kara

Atar çığlıkla acıdan nara

Dünyada zalimle yasası etmez beş para

Uyan Müslüman

Silkelen beni de silkele

Yetsin bitsin zalimdeki saltanat

Kur’an ile tak bir kanat

Hatta binlerce kanat

Bekliyor binlerce gönül kim dedi uyu da yat

Al Kur’an’ı imanı âleme gönüller kat

Kim dedi insan insanlığını sat

Al kat yat

Bu nasıl paralel bir hat

Bu kime dine imana neden bu inat

Zalimde olur mu hayat

Nur Kur’an’da Resulde var rahat hayat

Bu yaşadığımız değil hayat inanın afat

Kim gönülleri etti böylesine ameliyat

Kim izin verdi neden ne için bu feryat

Herkeste yok surat maske asık surat

Herkes olmuş hoca avukat

Duyulmaz mı ey hoca olan olmayan hoca

Avukat olmayan avukat baksana açsana dava

İnsan uçuruma düşüyor yaya yaya

Kim izin verdi bu burjuvaya

Her gün yenilmez ki helva

Ah bu nasıl bir hava

Hani nerede asıl iman davası

Bu neyin kıvrak havası

Ölen için çekilmez halay havası

Kim çeker sırıtarak yüzümüze bakarak

Yıkılsın duvarlar

İnsin duvarda asılı Kur’an

Al Nuru gönlüne al o an

Yıkılsın durmuş zaman

Bitsin zalim ondan istenilmez aman

Zalim değil doyuran

Rahmandır doyuran

Aman bu inanç yanlıştır

Kalk ayağa ey

Yatan

Oturan

Uyuşuk bakan

Kaçarken kaçamayan

Uçuruma koşan

Al gönlüne as Nur’dur bu Kur’an

İnsana indi

Duvara

Ölüye inmedi

Yaşayan İnsana indi bu Kur’an

Nur Resul ashabı yaşadı yaşattı

Ecdat yaşadı yaşattı

Sen ne zaman ki astın duvara

Yıkıldın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet   

Var Git Güzel

Akıl mantık ile sevmedin gönülden dışarı çıktın

Gönül evine değer vermedin utanmadan yıktın

Hayret etmiş gibi birde edepsizce durdun baktın

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Yıkık hatıralar arasında kendi düşlerimle kaldım

Bir güzel seveyim dedim seveyim derken yandım

Severken herkesi kendim gibi dürüst kul sandım

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Bülbül gibi gül dalına neşeyle ben konarken

Gül yerine zakkum ağacına konup yanarken

Her gün damla damla seninle ben solarken

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Kul Mehmet’im yazlarım artık oldu kışım

Dertsiz iken bin dertlerle dolu bu başım

Gece gündüz akıyor artık benim gözyaşım

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şimdi Salaklığıma Gülerek Hayatımı Renklendiriyorum.

---

Rüzgârla beraber çektin gittin yıkık duvarların arasında, yıkık bıraktın beni yolların ortasında. Mumlar gibi eridim yalnızlığımın ortasında sen yok iken, yalnızlığım bana ilaç oldu sen uzaklarda iken.

Her aynaya baktığımda seni görüyorum, kırdım tüm aynaları aynasız oldum, çokta mutlu oldum. Sezgilerim köreldi hasretin ile keskin ettim, masal ülkemin kuşları yok oldu başımda sen var iken hep kaka edelerdi başımda.

Anladım artık düş diye bir şey yokmuş, düşlerin ihanet sonucu oluşturduğu hayal kırklığı varmış geçte olsa anladım bu oluşumu, sev bir vefasızı hayal kırıklığı okyanusunda boğul elden ne gelir hala gülüyorum bu halime, yani ağlamaktansa gülmek en iyisi.

Seninle düşlediğim çizmek istediğim tablo, tablo olmaktan çıktı cansız yalanları aks eden renklerin karanlığında bir çığlığın hatta bir aşığın karanlıklarda boğulduğunu resm ederken yırttım attım tıpkı seni gönlümde çekip attığım gibi.

İkimize tek kişilik bir dünya ve mezar kazarken ne yazı ki her şey iki kişilik oldu, gönlümüzde büyüyen aşkımız, dev çınarlar gibi büyümesini görmek isterken, mezarımızı çınarın altında hazırlamayı düşünürken olmadı! Hayatımız aşkla dolmadı, yolumuz ayrı oldu her ne ise sanki iyi oldu yoksa bu cansız aşkla, hayat hiç çekilmezdi şimdi salaklığıma gülerek hayatımı renklendiriyorum oleyyyyyy...
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Gözüne Çekilmeden Perde

İnsan bu düşer her türlü derde

Merhamet var gönülde serde

İyilik merhamet ile ol koş her derde

 Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

İnsan aynı ayrım yapma herkes aynı değerde

Gönlün arasına çekme demirden perde

Gönül sana lazım olur düştüğünde derde

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Gönül merhameti gönül içindedir iyi bil

Nefret ile kini gönülden hemen durma sil

Bir gün olur vakit yetmez biter ömürde pil

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Sakın deme arkamda yıkılmaz dağım var

Parana güvenme pul olur da yakar har

Merhametli olan cümle gönülleri sarar

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Aşk ilahîdir odur merhametin pervanesi

Aşk ile olan merhametle dertlerin olur divanesi

Nur dolar sevgi eksilmez açıktır kapısı evi hanesi

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Merhameti olmayanın gönül evi yıkıktır virandır

Bak etrafına bu dünya kime devamlı kalandır

Ölüm ahiret yoluna gitmek için kula nişandır

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Köşkten köşkten binaların var dersin sıkıldım

Zekâtını veremezsin malın, olmaz tabi ki gönül tadın

Bilmezsin aklına gelmez ölüm gidersin adım adım

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Kul Mehmet’im der ki yan gelip yatmak ömre zarar

Merhametli olmayan cümle gönülleri utanmadan satar

Bir doğrusu yoktur doğru içine bin yalan katar

Koş derde çare diye herkese gülümse de

Bir gün ölüm ile gözüne çekilmeden perde

Mehmet Aluç  (Kul Mehmet)