Ya Ağlarım Ya Da Gülerim

Giderken gönlümde kaldı yüzün

Yüzünle baktıkça gönlümde başladı hüzün

Hani gidip gelecektin bu güzün

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Gece olunca gelmiyorsun nede gündüzün

Yaşadığım bugün değil hep geçmiş dün

Beklemekten usandım seni ben her gün

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Seni ben candan sevdim yok mu üstünde bir hakkım

Şimdi ben seni yollarda beklerim kaldım şaşkın

Deliler gibi severdik birbirimizi hasreti gönlüme taktın

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Beklerim bugünde gelmezsen şayet

Seni ederim ben yüce Allah’a şikâyet

Aşkımız adına bu olur sonu nihayet

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Çektin gittin sanki işledin cinayet

Gitti gelmez diye başladı rivayet

Gel de bitsin artık bu dedikodu şikâyet

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Gelmezsen en sen ne ben kalır şimdilerde

Gezerim sokakları seni ararım yüzüm yerde

Arar bulamam seni ben hiçbir yerde

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Kul Mehmet’im gelişin bin bir deva derde

Aramıza neden çektin tülden perde

Ararım bulamam ey sevdiğim izlerin nerede

Bekliyorum yolunu ya ağlarım ya da gülerim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Boşuna Mı Ümitle Bekliyorum

Bekledim bütün gece gündüzüm hiç olmadı

Sevdayla geldim gönlün beni sen hiç anlamdın

Döndün yolunu bensizliğin yoluna gittin

Arkanda gelen sevdam yolundan alamadı

Gelmedin bekledim gelirsin diye zamanla

Sönmedi hiç yürekte ateşim ağlamamla

Ömrün geçti yolunda yoluna bakmakla

Arkanda gelen sevdam yolundan alamadı

Gitmene arıyorum sebep bulamıyorum

Sensiz bir an bu âleme ben sığamıyorum

Yollarda beklemeye ben dayanamıyorum

Arkanda gelen sevdam yolundan alamadı

Arıyorum seni bulmak için yürüyorum

Kul Mehmet'im ararken hala sürünüyorum

Gelirsin diye boşuna mı ümitle bekliyorum

Arkanda gelen sevdam yolundan alamadı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bitmeden Seni Bekliyorum.

şimdi şiirlerime sarılsam

yine sen kokacaksın

bu akşamın karanlığında

ben hiç şiirlerimi sensiz yazmadım

ama sen şiirlerimi bensiz okudun

bensiz geçen akşamların karanlığında

elden ne gelir

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

akşam sen kokuyor

sabah sen kokuyor

içtiğim demli çaylar sen kokuyor

alamıyorum kendimi

senden

o bana bakan gözlerinden

masamda her zaman iki bardak

iki tabak

sen olmasan da

hayalinle içiyorum çayımı

senin hayalinle

iki lokma yemek yiyebiliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ah gökyüzünde uçan kuşlar

hiç mi o yarime rastlamadığınız

gözlerindeki ışıltıyı

alıp hiç mi taşıyarak bana getirmediniz

yıllardır başım gökyüzünde

izlerim sizi

fırlatsam atsam bu yüreğimi

yine sen diye konuşacak

atamıyorum

saklıyorum senin için

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

avuçlarımın arasında

bir tel saçın

sen kokuyor

yüreğimi ısıtıyor

bana beni veriyor

pişman değilim

seni sevdiğime

arkamı her döndüğümde

 gülümseyen siluetin

ve yaman ayrılık

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

belki zaman sana sevmeyi unutmuştur

beni unutmuştur

özlemeyi

hasret ile yol beklemeyi

ah o zamanki geçmek bilmeyen

yüreğimi parçalayan

sensiz iken yanımda dahi çalışan durmayan

rüzgâr yasak aşkların

şarkılarını mırıldanırken kulağıma

hala o tatlı gülümseyen sesin kulaklarımda

giderken yolun sonuna ömrüm

ben sana gülümsemeden gideceğim tek başıma

o boşluktaki sensiz mezara

ama orada seni bekleyeceğim

çünkü ben beni sende yitirdim

yüreğim hala seni arıyor

ve aramaya devam edecek

ben yüreğimi sende bıraktım

ve onunla seni bulması için helalleştim

gözüm arkada kalmayacak biliyorum

bilmiyorum

bu hasreti bitirecek

kelimelerim

hecelerim bitti

ama ben hala

bitmeden seni bekliyorum

ve bekleyeceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Son Treni Son Bekleme İstasyonunda Bekliyorum

Omuzuna başını koymanın zevkini unuttum, yine taş yastığa koydum başımı. Sensiz akıtır iken gözüm yaşını, sen yanımda iken eğmezdin hilal kaşını, şimdi hayallerim anım gecem gündüzüm eğiyor bana kaşını… Hayallerim de adımlarımda ve sokaklarımda benim gibi üşüyor sensizlikten. Yüreğimdeki yaralarım merhem diye sen sen diye feryat ediyor dayanamıyorum atıyorum kendimi sensizliğimin sokaklarını karanlıklarına yönümü bilmeden yürüyorum uzaklaşıyorum şehirden senden benden yarınım dan, ayıktığım'da kendimi ovalarda dağların uçsuz bucaksız karmakarışık kuş uçmaz çıkmazında buluyorum.

Ah bir susturabilsem yüreğimdeki sen sen diye esen kasırgasını, beni sürükleyerek bilinmezlere sürüklerken kapılıyorum, sensizliğin kasırgasına harabe olmuş gönlüm gibi harabelere sürüklüyor beni.

Gönlümün kilitli kapısını açmak için yeni sevdalara dümen çevirmek isterken devriliyor gönül gemim fırtınasız havalarda, yeni düşlere yatmak yeni düşler ile uyanmak istiyorum uyuyamıyorum sensizliğin hasretinde, aşk gelirken beraberliği getirir iken neden ayrılığın merhemini de getirmez, yoksa merhemi ayrılığın kayalarına çarpılarak yüreğin paramparça olması mıdır bilmiyorum…

Oysa ben yarınlarda sensizlik için seni yüreğimde saklamıştım aradan geçen yıllarda onu da tükettim, çıkıp gelmen için gönül kapımın kapısını yerinden söktüm. Hala sen gelirsin diye, ama sen gittin seni benden alan ecel ile ötelere, gelir beni de alır senin yanına gülüşüne kavuşturur diye yıllarca bekledim, ama gelmedi, sakın sen ötelere de kendine bensizliğe alıştırma sevgilim.

Sevdamızı yüreğimde zaman silmeye çalışsa da hala kırıntıları var bunu bil sevgilim, aşkımızın ayak izleri silinmiş olsa da hala kokun var rüzgâr getiriyor ötelerde. Ben bazen yönümü önümü kendimi kayıp etsem de sen üzülme ötelerde, hasretinle kavrulsa da yüreğim seni sakladığım o köşen hala bomboş, kurusa da senin için yetiştirdiğim çiçekler sana kavuşunca yine gülüşün ile yeşerecektir.

Öylesine meczup gezişim, tatlı sen kokan gülüşünün gölgesini aradığımdan'dır sevgilim, arıyorum ülkeyi şehri, sokakları, ovaları, dağları, taşları bulamıyorum sonra mezarındaki toprağa sarılıyorum, sensizliğim seni benden alan sessiz ölümün ateşi yakıyor bedenimi sensiz, gözyaşımla ıslatıyorum kuruyan toprağını gönlümü, oda yakıyor içimi birden gülüşün ile esen rüzgâr ile öpüşlerin yanaklarımı okşuyor. Anlıyorum işte o an ötelerde görüyorsun beni üzülme diyorsun, yüreğim öpüşünün sevinci ile doluyor mutlulukla… Ancak sana elveda diyerek gecenin karanlığında, sensizlik kokan evime gidiyorum ve seni bana götürecek olan son anın son trenini, son bekleme istasyonunda bekliyorum sevgilim.

Mehmet Aluç