Anlaşılmaz Bir Durum

Vuruldukça vurulduk

Yoruldukça yorulduk

Bir nefesi soldurduk

Dur diyeni de yerden yere vurduk

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Dur diyen aslan gibi karşıda

Vurun diyen omuzlarda yükseklerde

Diri diri kefene saran başucunda

Diri tutmaya çalışan kapı dışında

Ayağa kaldıran tekmelenir

Tekme atan gönüllerde beslenir

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Bu durumu kim nasıl hangi hece sözle anlatır

Zaten anlatırken kavrulur yok olur

Anlayanlar anlatırken terk edilir

Anlatmayıp saklayan el üstünde tutulur

Masum denilen kor alevlerde yakılır

Bir avuç su döken hınca hınç küfürle uçuruma atılır

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Bırakalım kıvranmanın sancısını mı yaşayalım

Nefreti yıkıp merhametin bayrağını asmayalım mı?

Nereye baksan kime baksan bakan kör kim şiş soktu

Şiş sokulurken hiç bizde el ile kaçan ayakta mı yoktu

Anlatılmaz çaresizliği kapıya dikerken

Dikme diyeni kovalarken nasıl aldatmakla suçladık

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Kul Mehmet’im yazma yeter yazarken kayboldun

Pınarda yıkanmak varken çamur içinde yok oldun

Böylesi nefrete tükürürken tükürük içinde boğuldun

Söylesen ne fayda söylemesen durulmuyor ayakta

Var git rahat düşüncesiz yat dersen bu hayatta

Ne yatmak yatmak ne hayat hayat olmuyor durmakla

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bu Gönlümü Yıkar Geçer.

Nazar değer aşkımı söylemem ben herkese

Nazar değmesi değil anlaşılmaz mesele

Aşk bu konarsın o an gamzesinde ki güle

Aşkı bilmez, garip bu gönlümü yıkar geçer

Gülüşü ile alay eder aşktan o bilmez

Alay eder nazlı yar ile doymak hiç bilmez

Gönülde kalsın bu nur aşk paha biçilmez

Aşkı bilmez, garip bu gönlümü yıkar geçer

Ferhat'a o dağları deldirten bu zihniyet

Eder eziyet aşktan anlamaz yok ciddiyet

Daha fazlası var bozuk cins cibilliyet

Aşkı bilmez, garip bu gönlümü yıkar geçer

Basit biri değilim gönülden ben severim

Aşk için çile dolu yolu aşar geçerim

Aşk badesini yârin elinde ben içerim

Aşkı bilmez, garip bu gönlümü yıkar geçer

Kul Mehmet'im aşkla bu gönlüm bilirim zengin

Aşk deryasını kimse bilmez ki o bir engin

Aşkla severim bitmez bilirim hiç bu sevgim

Aşkı bilmez, garip bu gönlümü yıkar geçer

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Baktım Ağladım Durdum Ağladım

Yaşarken binlerce can ile insan

Ayrı yollar gönüller anlaşılmaz lisan

Tek yürek olmaz iyiliğe, şer ile olur bazen

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Gönül bahçesinde yetişir güller vermez bir deste

Biter cümle dertler sıkıntılar inan bir gülüşte

İyiliğe varmaz ayaklar bazen yürür aheste aheste

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Tevhitle Kur’an ile yolda yürümeyen Müslüman

Ümmet düşmüş tefrikaya, zalim birlik beraberlikte

Müslüman tefrika da çeker feryat duyulmaz aman aman

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Sinelerde kor alev yanar söndürecek su mu yok

Sorular vuslat ile buluşmaz vuslata yol yok

Alev söndürür desem de yazıktır canlara duyan yok

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Okyanusları aştı Kuran İslam âlemi nur sardı değildi ortalık duman

Onu taşıyanlarda Müslümandı vardı sanki başka başka bir iman

Dilinde adımında nefesinde anında düşmezdi zikriydi Kur’an

 Düşündüm baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Kul Mehmet’im derim kalmadı yüzümüzde bir tebessümler

Gökyüzünde rahmet ile yeryüzüne elbette inmez melekler

Fakir kuru tahta döşek zengin kuş tüyünden döşek yataklarda yatar

Baktım ağladım durdum ağladım kaldım ağladım

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)