Kuşkuları Yakacağım Bedeninde

Hatırlayamadan yaşamak

Yaşamadan koşmak

Umursamamanın karyolasında yatmak

Doğum sancısına eşlik etmek

Oradayım ama oraya ait değil gibi

Buradayım burası bana ait değil

Ait olmadığım anın karanlığında

Anın karanlığında kayboluyorum

Ama buradayım kaybolan düşlerim

Kuşku yüreğimde bir saplantı

Oradayım kuşkunun içinde

İkna etmenin dışındayım

Karanlıkların silsilesinde dolaşan

Ben olmayan benin dışında

Kayboluyorum

Kaybolan ben değilim düşlerim

Ayaklarımın izinde koşarken

Kayboluyorum

Nedensizliğin vurgusu belirsiz iken

Çözemediğim dünyamın içinde kayboluyorum

Naftalin kokan sokaklarda

Kaybolan ben değil düşlerim

Arıyorum

Kaybolmuşluğuma dalarken

Bütünsellik ararken

Yansımayan bendeki benliğimin

Katran karası gözlerinde kaçan

Düşlerimi arıyorum

Bensiz gezen

Bensiz var olmaktan uzak

Ürkekliği ile kaçan

Azgın sularda boğulmaya terk edilmiş gibi

Boğulmanın nefessizliğin de

Boğulmaya mahkûm düşlerim bensiz

Beni yorarken benden habersiz kaçan

Kaçma gel koynuma

Umursamamanın karyolasında

Artık yatmayacağım

Kuşkuları yakacağım bedeninde

Gözlerimde bedenime ak

Düşüncelerimle seviş

Yeniden doğ düşüncelerimde

Kaçma bende olmayan benden

Anlamanı sağlar mı bendeki belirsizlik ifadesi

Hatırlayamamanın sancısı ile

Uykuya dalıyorum

Gel uyandır beni düşlerim

Ya da bırak sensiz hiç uyanmayayım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönül gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Her hazan mevsiminde gönül yine yanar kavrulur tek başına, gönlün sesi kısılır bir fısıltı şeklinde konuşur gözlerinde damlayan kor alev damlalar halinde, sararmış hatıralar uzaktan el sallar giderken gönül evinden, bazen pişmanlıklar gönül kapımızı çalmadan içeriye girer yakar savrulur gönüldeki gülümseyen mutluluklar buz tutar titretir yüreği...

Kelimeler sözler lal olmuş sararmış yapraklar gibi dökülür birer birer gönül toprağına, gönülden gönül'e köprüler yıkılacakmış gibi sallanır duyguların hazan mevsiminde, inmek istersin aşkın derinliklerine bahar kokan yollarına lakin hazan mevsimidir sevgiler solamaya başlar, duygular hissizleşir, aslında bir gülücükle yeniden bahar mevsimleri açar lakin gönül sanki yorgundur, her gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Gönlün ana vatanı olan aşktan uzaklaşan gönlün adımları yorgundur, son bir adımla bahar mevsimlerinin kapısında girilmek üzere iken gönlün adımları gerisin geriye gider, gönlün aşk merkezine yolculuk için uzatırsın elini elin uzanmaz, işte o anda nazlı yar gülümseyerek koşar gelir peşinde, gözlerinde aşkın gülümseten ışığı gülüşü ile tutar elinde yorgun adımların şahlanır, gülümsemeyen bakışların sokakları canlanır bahar çiçeklerinin kokusu ile şenlenir, kelimelerin anlamsızlığında kıvranan dil bir anda bülbül olur şakır yâre doğru, aşk cümlelerinden birer demet gül olur nazlı yârin gönlünde açar, solar hazan mevsimi yok olur, aşk sahilinde bahar mevsimleri açar açar açar.

O an o umutsuzluk anında gönlün elleri Sema'ya açılmış yüce Rahmana dua ederken çaresizliğin karanlığında kurtulmak için, şimdi bin bir çare içinde Yüce Rahmanın izni ile bahar mevsimleri açar gönlünde, duanın gönülden kanat çırparak Yüce Rahmana ulaştığı anda çare olarak merhem olarak dönmesi gönlün kulun yetim olmadığının işareti, hazan mevsimlerin, bahar mevsimine çevirenin gönülde sevmenin istemenin sonucunda Yüce Rahmanın veren olduğunun bilinmesine işarettir.Şimdi neşelen gönül bahar çiçeklerinin kokusunun içinde,kon nazlı yarin gönlüne bir kelebek gibi usulca,sarıl nazlı yarin narin kollarına, başını yasla nazlı yarin bahar kokan sinesine uyku yok gözlerinde artık aşk var,nazlı yarin gülümsemesi var uç havalarda kuşlar kadar özgürsün artık...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Kal Kendi Karanlığında

Sen benimle olmadıktan sonra

Hayat benimle olmuş ne fayda

Gülüşünde mutluluk bulamadımsa

Beş yüz sene yaşasam ne fayda

Dünya malı benim olsa ne fayda

Sanki sevgisiz yaşamak kolayda

Olmazsa kulda aşk Şeyda

Ömür neye yarar nefes neye yarar

Dön ağla otur ağla yat ağla

Yüreğim kanarsa

Gözlerim ağlarsa

Zamanı hazmetmeyen ruhum

Sensizlikle yanarsa

Dilimde çıkan sözlerim fayda vermezse

Beş yüz sene yaşasam ne fayda

Dünya malı benim olsa ne fayda

Dön ağla otur ağla yat ağla

Karanlık aydınlığa kavuşurken

Ben sana kavuşamadık'dan sonra

Yağmurda ıslanan yüz Sema'ya bakarken

Sen ıslanan yanaklarımdaki

Gözyaşlarıma bakmadıktan sonra

Seni sevsem ne fayda

Sen yanımda olsan ne fayda

Sen kal kendi karanlığında

Ben gidiyorum aydınlığa

Mehmet Aluç