Git Âşık Veysel’im Sen Güle Güle

Bir Veysel giderde daha zor gelir

Bir ozandı elbet candan sevilir

O tatlı dilinde akan bir baldı

Aramızdan gitti bir sazı kaldı

Sözleri derseniz âlemi sardı

Gönülden görürdü sanmayın kördü

Sazı ile çaldı gönülden güldü

Bu dünya zaten bu ömür üç gündü

Aramızdan gitti bir sazı kaldı

Sözleri derseniz âlemi sardı

Benim sadık yârim kara topraktır

Dedi ona gitti sordu hal hatır

Okudu aşkı bize satır satır

Geri kalan sazı gönlü ışıtır

Aramızdan gitti bir sazı kaldı

Sözleri derseniz âlemi sardı

Armağan bıraktı o sazı bize

Onu da bıraktım ben dedi size

Çaldıkça sazımı aşk gelsin dile

Git Âşık Veysel’im sen güle güle

Aramızdan gitti bir sazı kaldı

Sözleri derseniz âlemi sardı

Kul Mehmet’im âşık gider söz kalır

Ozan gelir gider deyişi kalır

Şair ölür gider şiiri kalır

Söyleyin dünyada başka ne kalır

Aramızdan gitti bir sazı kaldı

Sözleri derseniz âlemi sardı

Mehmet Aluç / © Kul Mehmet

Geriye Ne Kaldı ki?

Daha dün seninleydim

Ölümüne gülüşündeyim

Şimdi neden unut diyorsun

Beni bırakıp sen gidiyorsun

Seni unutmak zulüm değil mi?

O gülen gözlerin neden gülmez ki?

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün bak sende ne bıraktı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Kahrolası bakışın yıkar beni

Gülen gözlerim kucaklar seni

Yık kahrolası bakışını sar beni

Yeniden beni sevsen olmaz mı?

Gülen gözlerinle olsan olmaz mı?

O gülen gözlerin neden gülmez ki

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün bak sende ne kaldı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Kendi ellerinle kapattın kapıyı

Bu muydu sendeki aşkın anlayışı

Duymadın mı gönlümdeki isyanı haykırışı

Nasıl yitirirsin söyle aşk dolu bakışı

O gülen gözlerin neden gülmez ki

Bir gülümsemen bu gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak seni öldürmedi mi?

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Ayrılık kapısını kapatmaya elin varmaz mı?

Bir gülümse bana yeter bu canım senin olmaz mı?

Sen yeter ki candan sev aşk bizi bulmaz mı?

Dilin lal olmuş gibi neden konuşmaz ki

Seni seviyorum desen ölüm gelmez ki

Bir gülümsemen bu gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak seni süründürmedi mi?

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Sensiz ben bu dünyada ölemem ki

Bana sen küs desende ben küsemem ki

Ölüm gelse yanıma ben sensiz gidemem ki

Ne olur yeniden sev beni bu zulüm yetmez mi?

Bir gülümsemen bu sensiz gönlüme çaredir

Gururunu ayaklar altına alsan olmaz mı?

Gururun aşkımıza neden düşman ki

Beni yeniden sev desem olmaz mı?

Gururun yerlerde sürünsün

Bak senden geriye ne kaldı ki

Ayrılık kapısına varmazsan olmaz mı?

Bir damla mutluluğu çok görme bana

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Sözüm Sana 2017

Ah iki bin on altı gelişin daha dün tazeydi

Tövbe etmedin silmedin günahını

Yerde sürünmen dersen daha dün yeniydi

Aldın binlerce mazlumun ahını

Bir anda büyüdün nefret ile gözyaşı içinde

Yaktın binlerce masumun canını

Getirdiğin mazluma gözyaşı acı feryat idi

Akıttırdın zalimle beraber insan kanını

Çek git artık nefret gözyaşı feryadın ile

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Yanlışa düştün dersini kendin alırsın dedik

Zalimle oldun  onun pilavını mı yedin

Seni gönlümüzde güzellikle bizler yetiştirdik

Sen bizi değil bizi yıkanları sen dinledin

Çek git biran önce iki bin on altı dünyamızda

Terör belanı da al git yoksa ciğerine saplarız

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Ey iki bin on yedi yüreğinde merhameti al koy

Yürü masumlarla baş başa aheste aheste

Zalimin sofrasında değil fakirin sofrasında doy

Zaliminki ağlatır fakirin güldürür bir gülüşte

Zalimde yok merhamet arama boşuna der soy

Masum ölür cennete zalim cehenneme gider son nefeste       

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Masum feryat etti duymadın iki bin on altı hiç çağrı

İlk gün çok sevmiştik senin o bakışını

Zalimle terörle bir oldun ağlattın zarı zarı

Ufak ufak bir anda gördük hak yolunda kaçışını

Yaz gününde masumların başına yağdırttın karı

Beklemezdik senden zalimle oturarak yaklayışını

Şimdi giderken sönmüş götürüyorsun yanan farı

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

 

Kul Mehmet’im der ki doğru ol yerinde dur

Bir parça mutluluk yeter sana da bize de yeter

Yalan peşinde koşanlar bil ki yalan olur

Zalim gibi hepsi benim olsun deme çektirme keder

Kendi yok oluşu için koşanlar aradığını bulur

Sende zalim gibi olursun perişan gelişin o an biter

Yokluk peşinde koşan yokluk peşinde yorulur

Masumla fakir ile olursan seni gönülden candan sever

Sende iki bin on yedi bundan dersini al

Yoksa gelişin sevinçle olurken gidişin

Bitişin gönlümüzde inan bir günde olur

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Tefekkür Eyle Gönlüm

 

Tefekkür eyle ey gönlüm var mezar başına

Daha dün koşarlardı şimdi girdiler yerin altına

Daha dün kara toprak üstünde hepsi şendi

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Daha dün tenleri tazecikti boşanmıştı nefreti

Merhameti bilmez çok severdi kara ticareti

Hakkı bilmez hakka ulaşamazdı asi niyeti

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Yaylalarda gezerdi hakkı olmayanı alır yerdi

Onlarca arsası vardı daha çok olsundu derdi

Bilmezdi veren ne için ona onca malı verdi

Veren verdi veren geri aldı şimdi ortada kaldı

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Hak davasına gönül vermedi yönün çevirdi

Haklı haksız demedi ne varsa hepsi benim dedi

Gözünde yaş akmadı yüzü hiç gülmedi adi

Ömür geçer yele benzer dediler güldü hadi dedi

Hâsıl olan muradı hep yıkmaktı işte yıkıldı kaldı

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Dediler insan olan güneşe benzer ısıtır

O dedi ben güneş değilim olamam bilmem hal hatır

Onca günaha girdi boşu boşuna taşıdı katır

Vereceğini yazmadı alacağını yazardı satır satır

Vermediği yazılıyor bilmedi nokta nokta katır

Bu dünya benim diyen gururla gezenlerdi

İşte bak şimdi yenilmez olan ecele yenildi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kendini Bilmeyen Rahmanı Bilmez

Kendini Bilmeyen Rahmanı Bilmez

Gelir geçer bu zaman

İnsanoğlu için nedir zaman

Savrulup boşa harcanılan bir an

Boşa geçen zaman bir daha ele geçmez

Zamanı bilmeyen cihana gülmez

Cihana gülmeyen anını bilmez

Anını bilmeyen kendini görmez

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Hicap perdesini nefis şeytan kaldırır

Hicapsız kulu nefis şeytan aldatır

Aldanan kulu kendini kandırır

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Erişir ecel tatlı olan bu cana

Rahman ‘sız kalan kul cehenneme düşer yana yana

Arar bulamaz bir derman bu tatlı cana

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Arayıp Rahmanı kendini bulmalı

Allah’a şükür eden kul olmalı

Secde edenlerle birlikte olmalı

Arayıp yaratılış sırrına varmalı

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Bak âleme gelen gider nicemiz

Nurlarla dolsun gündüzümüz gecemiz

Rahman ‘sız çaresiz kalır dertlerimiz

Açmadan solar taze gülüşlerimiz

Hak yolunda verelim son nefeslerimiz

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Kul Mehmet’im hakkın yoluna girdik

Hakkın nuruna birlikte cümlemizle erdik

Hakkın nurunu cümle gönüllerde kâinatta gördük

Hak yolunda nimetlere ettik bizler şükür

Kendini bilmeyen Rahmanı bilmez

Rahman ‘sız kul nefis şeytanı bilir acılar çeker

Rahman ’sız kul viran olur cehenneme düşer

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Can İçinde Canını Bulan Dönmez Bir Daha Bu Ana

Ben fakir bir derviş seyyahım

Gönülleri âlemi gezerim

Gönlüme dost diye dost ararım

Dost olmadan yolda kalırım

Yüce Rahman gönülleri gezer

Yüce Rahmanın gezdiği gönülleri kim sezer

Ararım o gönülleri dostu ömrüm biter

Biten ömrümde dost gönülde dirilir

Dirilir hakka doğru yürürüm

Aradım yolu gönül dostunu bulamadım

Bu gönlüm bana yol ile dostmuş anladım

Hak yolunda Rahmana kul oldum yolda kalmadım

Canıma can Yüce Rahmanmış buldum yanılmadım

Gece gündüz kendimi aradım bulamadım aşkı buldum

Aşkı buldum kayboldum Rahman yolunu buldum kul oldum

Kulluk ile yüce Rahmana teslim oldum nur oldum

Ben gitti yok oldu bende her şey oldu Yüce Rahman

Kendimde âlemi ararken Âlem Rahmanmış her an

An da zamanı ararken zamanda kayboldum Rahmanı buldum o an

Nefis akıtırken gönülde kanı varmamak için akıttım kanımı o an

O an devam ettim yolumu buldum Rahmanı derdime odur derman

Dermanı buldum nefis yıkıldı o an fermanmış derman benliğime her an

Derman Rahmanmış tüm çaresizliğe Yüceler Yücesi Rahman

Canıma can Yüce Rahmanmış buldum yanılmadım

Dipsiz derin kuyulardan çıktım vardım Rahmana çok şükür bu ana

Bu anda canıma can olan Rahman nurmuş bu cana bana

Yıllardır nefsime söyledim çıkarma beni yoldan diyorum sana

Hak yola varmak içinde nefis gerekmiş anladım o anda bu cana

Çilesiz taşlı yolda düz ovaya çıkılmazmış varılmazmış yüce hana

Bu dünya beden acılar yolda kılavuzmuş meğer anlayana

Anlamayana ne söylesen boş ne çare derman ağlamayana

Hak yolda kul olup günde beş vakit elin bağlamayana

Her şey bulmak içinmiş bulup kavuşup cana varmaya

Gerisi boş meşgale dünya içinde cana varmadan yok olmakmış o ana

Her şey ne güzeldir Rahman ile olan o cana

O canın içinde dünya âlem varmış görüp bakıp arayıp bulana

Her şeyin tek gayesi çaresi yüce Allaha kul olmakmış cümle cana

Can içinde canını bulan dönmez bir daha bu ana

Takip et izini sende canına canı bul var o zamana

Canıma can Yüce Rahmanmış buldum yanılmadım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hayat Der Az Daha Sabret

Silinmedi gönlümde aşkın cennetten gül boyası

Hasretliğini çekerken gönlümde aşkın damgası

Gönlüm aşk ile dirilirken gereklimiydi ayrılığın sırası

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Aşımın içine hasretini seni kattım yüreğimde tuttum

Ağladığımı hissetme diye ben ağlarken içimden hep sustum

Her gece hayaline ben sarılarak seninle beraber uyudum

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Yüreğimde sen var iken aşkımla hasretim toprağa battı

Gözyaşlarım toprağa düşerken yüreğimi içine akıttı

İşte o ana gözlerin ufukta belirdi yüreğimin içine baktı

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Sen gönlümde yaşarken hasretin gider mi hiç gücüme

Aşkımı yazıyorum gönlümde ben sana hece hece

Ben bekliyorum bitsin diye hasretlik gündüz gece

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Daha dün gibi aklımda seninle buluştuğumuz ilk gece

Aşkı bildik beraberce çözdük onu artık değil bir bilmece

Sevdikçe birbirimizi yükseldik aşkımızla biz böylece

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

 Toplanmış komşular imece usulü ile düğün yapmıştık mahallece

Hepimiz ne güzel yaşardık el ele omuz omuza ailece

 O güzel günlerimiz ne çabuk geçti gitti anlayamadık böylece

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Düşlerimde hep sen varsın çiçekler yağıyor saçlarına

Sakın hasret oku değmesin o hilal kalem karakaşlarına

Hayran olurum ben senin o nur cennet bakışlarına

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Bilirim sen olunca akmaz mı gözde hasretlikle yaş

Ağla bir tanem benim gibi aşk var gönülde düşmesin içine taş

Aşk ile sever gönül gurbetteyim diye sakın eğilmesin o baş

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Aşk değimlidir bir sır hasret ile gönülde büyür coşar bunu öğrendik

O mehtaplı gecelerde biz seninle yıldızların altında çok yattık güldük

Aşk gönlümüzü çılgın süvari atları gibi koşturur biz severken bunu bildik

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Kul Mehmet’im aşkı hasım bilme sen tut onu eyle hakem

Aşk ile güler yaşar mutlulukla bu gönül her dem

Sen aşkı yaz her zaman onunla yaşa düşmesin elinde kalem

Hasretin üzerime değil külfet hayat der az daha sabret

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-