Aşk Ateşimi Söndürür

Aşk Ateşimi Söndürür

Gönlünde açan çiçekler tıpkı sabah gibidir

O tatlı gülümsemen gönlünde açan cennet gülüdür

Bakışların akan pınarın berraklığı gibidir

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Sözlerin aşk deryasında parlayan kılıç gibidir

Nakış nakış gönüle işlenmeyen sözlere ilaç gibidir

Gönlün karanlıkta kaybolmuşa ışık olan ay gibidir

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Bazen karanlık gecelerde yalnız yürüdüm

Ufukta geceyi aydınlatan o gözlerini gördüm

Yaklaştım dedim inşallah bu bana bakar yürüdüm

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Gülüşün yanında her şey kalır değersiz

Sensiz toprak bir avuç topraktır bereketsiz

Gülüşünle toprak bereketlenir meyve verir gayretsiz

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Gönlün karanlığı aydınlatan bir kandil

Aşkla baldan kaymaktan tatlıdır o dil

Gördüm aşkını ey güzel oldum ehli dil

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Senden önce gönlüm aşkı hiç yaşamamış

Böyle aşkla coşan bir güzeli hiç görmemiş

Aşkın saflığında hiç kimse sen gibi yürümemiş

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Aşkla bu gönlün gönlündeki aşk sözlerini dinler

Seninle yaşanır bu cihanda çok mesut günler

Sen gibi güzeli bu âlemde binlercesi bekler

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

O gönlün aşktan bin bir kıvılcım saçar

Gönül kapını bana o narin ellerin açar

Sensiz kalan âşık bu cihanda kalır naçar

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Aşk ateşinde dönen bir kelebeğim gönlüm pervane

Seni seven âşık nasıl olmasın güzelim deli divane

O bakışların gülüşlerin ne kadar güzel şahane

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Senden önce savrulmuştum ekin yaprağı gibi

İmdat diye aman diledim Mevla’dan Mecnun gibi

Seni karşıma çıkardı Mevla’m cennetten bir hatun gibi

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Kul Mehmet’im tarumardı gönlüm topladın verdin huzur

Senin gibi aşkla gezeni hangi âşık arar nerede nasıl bulur

İzin ver gönlündeki aşk yoluna olayım yolcu sanma gönlüm yorulur

Yanağında aldığım buseler aşk ateşimi söndürür

Mehmet Aluç © Kul Mehmet

Ehli dil: Gönül eri

Hasretin

Mavi düşler gibiydi gözlerin

Berrak pınar gibi duruydu sözlerin

Beyaz kanatlar gibiydi ellerin

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Baharlar gibi kokardı saçların

Cennet gibiydi o bakışların

Cennet sarışı gibiydi o sarılışların

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Karanlık gülüşlere saldı ecelinin gelişi

Ne çabuk bitti hayatının gülüşü

Yaktı kor alev gibi gidişin

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Dipsiz karanlık kuyulardayım çıkamıyorum

Arasam da sensiz mutluluğun yolunu bulamıyorum

Hasretinle bu dünyaya ben sığamıyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Suskunluğumuzu bozacak eceli bekliyorum

Seninle yine ben güleceğim biliyorum

Beni sana getirecek ecele ben her gün gülümsüyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Kul Mehmet’im gönlümdeki yarayı gülüşünle dağlıyorum

Ben sensiz gecelerde gizli gizli ağlıyorum

Sana kavuşacağımı düşününce ben hep gülümsüyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönül gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Her hazan mevsiminde gönül yine yanar kavrulur tek başına, gönlün sesi kısılır bir fısıltı şeklinde konuşur gözlerinde damlayan kor alev damlalar halinde, sararmış hatıralar uzaktan el sallar giderken gönül evinden, bazen pişmanlıklar gönül kapımızı çalmadan içeriye girer yakar savrulur gönüldeki gülümseyen mutluluklar buz tutar titretir yüreği...

Kelimeler sözler lal olmuş sararmış yapraklar gibi dökülür birer birer gönül toprağına, gönülden gönül'e köprüler yıkılacakmış gibi sallanır duyguların hazan mevsiminde, inmek istersin aşkın derinliklerine bahar kokan yollarına lakin hazan mevsimidir sevgiler solamaya başlar, duygular hissizleşir, aslında bir gülücükle yeniden bahar mevsimleri açar lakin gönül sanki yorgundur, her gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Gönlün ana vatanı olan aşktan uzaklaşan gönlün adımları yorgundur, son bir adımla bahar mevsimlerinin kapısında girilmek üzere iken gönlün adımları gerisin geriye gider, gönlün aşk merkezine yolculuk için uzatırsın elini elin uzanmaz, işte o anda nazlı yar gülümseyerek koşar gelir peşinde, gözlerinde aşkın gülümseten ışığı gülüşü ile tutar elinde yorgun adımların şahlanır, gülümsemeyen bakışların sokakları canlanır bahar çiçeklerinin kokusu ile şenlenir, kelimelerin anlamsızlığında kıvranan dil bir anda bülbül olur şakır yâre doğru, aşk cümlelerinden birer demet gül olur nazlı yârin gönlünde açar, solar hazan mevsimi yok olur, aşk sahilinde bahar mevsimleri açar açar açar.

O an o umutsuzluk anında gönlün elleri Sema'ya açılmış yüce Rahmana dua ederken çaresizliğin karanlığında kurtulmak için, şimdi bin bir çare içinde Yüce Rahmanın izni ile bahar mevsimleri açar gönlünde, duanın gönülden kanat çırparak Yüce Rahmana ulaştığı anda çare olarak merhem olarak dönmesi gönlün kulun yetim olmadığının işareti, hazan mevsimlerin, bahar mevsimine çevirenin gönülde sevmenin istemenin sonucunda Yüce Rahmanın veren olduğunun bilinmesine işarettir.Şimdi neşelen gönül bahar çiçeklerinin kokusunun içinde,kon nazlı yarin gönlüne bir kelebek gibi usulca,sarıl nazlı yarin narin kollarına, başını yasla nazlı yarin bahar kokan sinesine uyku yok gözlerinde artık aşk var,nazlı yarin gülümsemesi var uç havalarda kuşlar kadar özgürsün artık...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ey sevgili

Ey sevgili

Gülüşün ruhumu sarsa

Bakışların beni çağırsa

Adım diline dolansa

Aşkınla koşmanın hazını duysam

Sarılsan kollarıma âlem benim olsa

Eğme kaşlarını öldür beni

Dayanılmaz ecel hançerini vurma sineme

Ay gibi yıldız gibi doğ geceme gündüzüme

Bırakma beni hasretin cehenneminde

Dikenli gül bahçesinde bekletme

Kapat gözlerini ben geldim desem

Sarılalım bir beden olalım diye sevsem

Gönülde hep bulalım birbirimizi diye gülümsesem

Gönül kapını aralar mısın seni seviyorum desem

Açar mısın gönül pençeni  gönlün nur yüzünü görsem

Koşar mısın her zaman kollarıma ey sevgili

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)